Seite
m Eadē cā. Pone exemplū: tres erant tutores habētes adminiſtrationē in diuiſaꝫ gerentes condēnati ſunt: vnus appellauit ⁊ obtinuit ceteris ꝓdeſt qꝛ idē eſt negociū cōe ⁊ eadē cā defenſionis. Si aūt vnus etiā geſſit et alter no ſi ille qui non geſſit appellauit iniquū eſſet ut eius appellatio prodeſſet ei qui geſſit: ut. ff. de appel. ſi qui.§. pe. ex quo.§. ſumit̉. v̓. iſte. ⁊. C. ſi vnus ex plu. appe. l. i. et. ii. q. vii.§. qn̄qꝫ. ⁊ idem eſt ſi habent diuerſas adminiſtrationes: tunc non ꝓdeſt vnius appellatio alte ri. ar. ad hoc. C. de diuer. re ſcrip. l. i. n Iiuſtus. excuſat. ar. ꝙ ea que ꝑ metū fiūt non obligāt. de hoc dixi. sͣ. ꝙ me. cā. abbas. Et ita ꝓ appel lāte habet̉. ſed illud non ſuffi cit niſi ⁊ illud ꝓteſtet̉. C. de his qui ꝑ me. iudi. nō appel. l. ii. ff. de appel. cū quidaꝫ. de quibꝰ legibus ſumpta eſt hec decre. ⁊ ita currit tēpus ei ꝗ agere non pōt niſi iſtud ꝓte ſtet̉. ſi. sͣ. de offi. ordi. paſtora lis. ī fi. ⁊. xvi. q. iii.§. pe. v̓. is autē. ⁊ sͣ. de elec. c. ulti. ſi. C. de anna. excep. ut ꝑfectius. ⁊ C. de epiſ. audi. l. ul. ⁊ ita in­terrūpit̉ preſcriptio per pro­teſtationem. o Corā iudice a quo. No. ꝙ ſi pōt haber̄ copiā iudicis a quo debet ꝓuocare non de bet corā alio ꝓteſtari ſed tūc demū iudicē illū habere non poteſt: ut hic dicit. ⁊ ſic ex or dine v̓boꝝ argumentandū ē ar. xliii. di. ſit rector. in fi. p Exprimēdas. Sed quare cōpellit̉ exprimere cauſas ap pellationis cū ſufficiat dicer̄ appello. ii. q. vi.§. forma. hoc ītelligo quādo appellat̉ ante ſententiā ab aliquo grauami ne qꝛ tunc cā appellatiōis de bet exprimi. sͣ. e. ut debitus. ⁊. c. cū cauſam ubi dicit̉ quā do ſit exprimenda cā appella tōis et quādo non. uel dic q idem eſt in diffinitiua. C. de his qui ꝑ me. iudi. nō appel. l. ii. ⁊ ſupple maxime qꝛ non eſt neceſſe cās appellationis exprimere niſi uelit. ff. de ap ſcio queſitū. uel ꝙ dicit cās: intellige ī genere: ſic hoc mō iniqua ſnīa lata eſt ꝯtra me: nec audeo appellare: et hͦ ꝓteſtor corā uobis. b. Onquerēte. non poſuerit. expreſſa voce: ſed expreſſit ipſo facto qd̓ plus eſt. sͣ. ti. ꝓxi. dilecti. ⁊. c. ut noſtrū. ⁊. c. ad audientiā. ſi. r Ad preſentiā noſtrā. cauſa peregrinatōis ſupple ut faciat ad hunc titulū qui iterū ſub apoſtolica ꝓtectiōe ꝯſiſtūt. xxiiii. q. iii. ſi quis romipetas paternarū. illi canones qui adhunc titulū pertinent. C. ſi ꝑ vim uel alio mō abſentis poſſeſ. turbata eſt. l. i. et. C. de emanci. liber. l. iubemus. ff. de tuto. ⁊ cura. da. ab his. l. ulti. ſ Faciatis. in hoc caſu qn̄ poſſeſſio abſentis taliter turbat̉ ſeruus amicus proximus colonus petere poſſunt ut poſſeſſio reſtituat̉: ut in. l. predicta. C. ſi per vim uel alio modo. l. i. I quis rei litigioſe. res litigioſa eſt de cuius dn̄io cā mouet̉ inter pe titorē ⁊ poſſeſſorē iudiciaria cōuentōe: ut tradit̉. C. de litig. aut̓. liti gioſa res. ⁊ ſic cōtrouerſia ſuꝑ poſſeſſione orta non facit rem litigio ſam: quod verū eſt. ⁊ ſuꝑ re litigioſa nouū priuilegiū impetrari non poteſt. sͣ. de teſti. cauſaꝫ que. et. s. ut li. pen. c. i. ⁊. ul. ⁊. jͣ. e. bone. nec ad aliā pōt tranſ ferri ꝑſonā. xi. q. i. quia res. ⁊ sͣ. ut lite pendē. eccleſia ſancte. et in aut̓. ut in medio litis ſacraſ iuſſio. nō fieri.§. ſi v̓o ōndū. col. viii. ⁊ nō obſtāte pͥuilegio tali ſiue indulgētia iudex ꝓcedere debet. u Confirmationē. No. ꝙ cōfirmatio īpetrata ſub forma cōi ſiue etiā inno­uatio nihil noui iuris tribuit ſed ſolūmodo vetus conſeruat. xii. di. p̄ceptis. ar. xxx. q. iii. c. ulti. et. jͣ. e. cum dilecta. et. c. ſequentibus. ⁊. jͣ. de pͥuile. quia in­tentōis. vnde ꝑ talē confirmationē uel innouationē non impedit̉ petitio alte­rius uel iudicis cognitio. jͣ. de cōceſ. preben. quia diuerſitatē. jͣ. eo. bone. arg. ix. q. iii. conqueſtus. nunc v̓o. ⁊ sͣ. de offi. ordi. licet. ⁊. ff. ne quid in loco pu. l. ii.§. ſi quis a pͥncipe. quia hoc facit papa ſine p̄iudicio alicuius ut pꝫ ꝑ iura predicta. Quid ergo ualēt huiuſmodi cōfirmatōes? paruꝫ ualent niſi quia ſo let plus timeri quod ſpecialiter ⁊cͣ. xxiii. di. ꝙͣꝙͣ beneficiū cōuolauerit: illius uicto ria iure cōmuni ceteris ſuffragat̉: ſi cōmuni iure iuuentur. idēqꝫ ne­gocium ⁊ eadem cauſa defenſioni exiſtat. ¶Dem Iiuſtus metus quo minꝰ ap pellaueris te excuſatⁿ: ad ap. reputaris beneficium conuolaſſe: dumodo infra tēpus quo licite ꝓ­uocatur: corāº iudice a quo appel­laſſe uolueras: uel ſi hēre ipſiꝰ co­piam nequiuiſti ī preſentia bonoꝝ uirorum cōteſtatione ſuper hoc ꝓ poſita: cauſas appel. duxeris expri mēdasˡ De clericis peregrinantibus. Elēſtinus. iij: abiēn̄. epīſcopo Onquerente.j. preſby tero intelleximus. ⁊ in fra. Licet preſbyter idē res ſuaſ ⁊ eccleſie ſue in protectione noſtra non poſueritq quādo ad nos acceſſit: ta mē cū hi qui accedūt adʳ pre.n. cū rebus eorū debeāt eſſe ſub apoſto lica protectione ſecuri: mādamus quatenus quic quid eidem preſby tero poſt iter arreptum ad nos ue niendi ſubtractum eſt uel ablatum ſibi reſtitui faciatis. De cōfirmatiōe utili uel īutili­FLex. iij. exon̄. epiſcopo. Iquis rei litigioſeᵗ ꝯfir mationeꝫ īpetrauit ab ap. ſe. nō minus poteſt iudex de cauſa cogno­ſcere: ⁊ eam fine debito Ce terminar̄. Sꝫ ſi rētūc pacifice poſ ſidebat: cū inde cōfirmationē obti x Exorta. quia dicit hoc non eſſe licitū iudici cognoſcere de que ſtione exorta ſine mādato pape. Dieit vin. ꝙ ſi poſt cōfirmationeꝫ moueat̉ ei queſtio: an licite obtineat bn̄ficiū an non: non eſt licitur iudici de hoc cognoſcere ſine mandato pape. ſed ſi ei obijcit̉ crima non impedit̉ ꝓpter cōfirmationē iudicis cognitio. Sed certe non eſt uerū ſi cōfirma tio ſit facta ī forma cōi ſine cāe cogniti one. ſi aūt cū cauſe cognitōne cōfirma tio ſit facta tunc ve rū eſt qd̓ dicit vin. ⁊ ideꝫ dicit qd̓ tan­Et lau. dic̄ ꝙ ſi mo ueat̉ queſtio. an ta­lis cōfirmatio vale at uel non? de hoc non pōt cognoſcer iudex īferior: quod verū eſt. T. diſtin­xit ⁊ meliꝰ: aut enī cōfirmatio facta fu it ſine cāe cognitōe in forma cōi ⁊ tunc non impedit̉ peti­tio alicuius uel co­gnitio: in quo caſu loquūt̉ iura ſuperi us aſſignata. ſi v̓o cōfirmatio fiat de beneficio alicuius uel de aliqua ſnīa cū cauſe cognitiōe ⁊ hoc cognito pa­pa ex certa ſcientia cōfirmat tibi bene ficiū tuū uel ſnīam lataꝫ. de queſtione illa ſi poſtmodum queſtio ſuboriatur nullus poterit iudi care ſine ſpēali mā dato pape: ⁊ hoc ī telligit̉ ex ipſa con­firmatōne qꝛ tunc ſimplicit̓ cōfirmat nulla conditiōe ap­poſita. De tali con­firmatōe habes. sͣ. de offi. delega. quo niaꝫ abbas. ⁊ sͣ. de tranſact. c. i. ⁊ sͣ. de pac. quotiēs. ⁊ sͣ. d̓ teſti. ueniens. ⁊ sͣ. de offi. dele. coraꝫ. in fi. ⁊. jͣ. d̓ teſta. rainutiꝰ. ⁊. c. rainaldus. ⁊. jͣ. de inſti. ex frequētibꝰ. ⁊. jͣ. e. c. penul. ⁊ in alijs confirmatōibus cū dicit̉: cōfirmamus ſicut iuſte poſſides: ſicut exponit̉.i. ſi. jͣ. de cōceſ. p̄ben. quia diuerſitateꝫ. ⁊ iſtas duas decre. intelligebat tan. de cōfirmatiōe que fit cū cauſe cognitōe ex certa ſciētia pape: tamē ſi certū eſſet ꝙ per falſi ſugge ſtionē confirmatio ſit obtenta non ualebit huiuſmodi confirmatio jͣ. c. ꝓxi. ⁊ ſic poſſunt intelligi iſte due decre. a One. mandarunt. quod facere non debuerūt: qꝛ appellatōe interpoſita nihil eſt innouādū. ii. q. vi. appellatōe. ⁊. ff. nihil inno. appel. pen. l. vna. īmo reuocari debet executio anteꝙ de ap pellatōe cognoſcat̉. sͣ. de iureiur. veniens. ⁊ sͣ. de appel. dilecti. b Caute preueniēs. qd̓ facere p̄mature non debet ut appellanteꝫ in cōmiſſione impetrata ſupplantet. sͣ. de ap. oblate. ſecꝰ ſi nō pue niat diligentiā appellātis. jͣ. e. c.§. ueꝝ. qꝛ tunc ualēt pͥme: ut ibi c Mentio habebat̉. ⁊ ideo nō ualuerūt. sͣ. de reſcrip. ex ꝑte. quia tacita veritate. ſi. sͣ. de appel. ſepe. in fi. Et ita patꝫ ꝙ ſi ꝗs non facit mentionē de appellatiōe aduerſe ꝑtis non ualēt lr̄e: qd̓ eſt notabile ſi. sͣ. de reſcrip. ex parte. vbi de hoc. d Generare. in hoc.ſ. ꝙ non obſtātibus pͥmis lr̄is confirmatiōis iudices dati ad appellationē cognoſcēt d̓ ea. sͣ. e. c. i. ar. ⁊. jͣ. e. c. ꝓx ad fi. ar. ſi. sͣ. de teſti. ex ꝑte ade. ⁊. c. ad cāꝫ qͣ. ⁊. jͣ. d̓ pͥuile. dudu. b. e Si dicat̉. in ſcd̓is lr̄is impetratis ab appellāte: ⁊ ꝙ dicit ſi dicat̉ ſupple maxime. f Nullis lr̄is. ꝑ hāc gnaͣlitatē nihil reuocat̉. sͣ. de do. ⁊ ꝯtu. ex lr̄is ⁊. ff. ad. l. corne. d̓ fal. diuꝰ. nec ualet legatū uel ſtipulatio fundi ī ge nere facta nullo fundo demōſtrato. ff. d̓ iur̄ do. cū poſt diuortiū.§. gener a ſocero. ⁊. ff. de iure fiſ. ita fidei. exp̄ſſaꝫ enī debēt face men nuerit: nō ē licitū iudici de queſtio ne poſtea exortaˣ decernereaūt eā diffinireabſqꝫ ſe. ap. mandato. Dem uigorien̄. epiſcopo. E confirmatiōibus autē ro­mani pōti. uolumus te tener̄ quod cōtra illa: niſi nouū ap. ſe. ꝓ cedat mādatuꝫ: aut certū ſit quod ſint ꝑ falſi ſuggeſtionē illicite: nō ē aliquatenus iudicandum. Eleſtinus. iij. One me. a. cāonicus ueſter propoſuit ſentētiaꝫ a delega­tis iudicibus prolatā fuiſſe: īfra. x. diem ille contra quem ſentētiatuꝫ fuerat. ab illa ſententia appellauit: iudices tamen nihilominus ſentē tiam executioni mandaruntª. Ceterum appellans itinere ſtatī ad apoſto. ſe. arrepto litteraſde re tractando ſententiam impetrauit. aduerſariuſ aūt ipſum caute preue niēs confirmatōis ꝓmulgate ſen tentie reſcriptum fuerat aſſecutꝰ: ī quo nulla de facta appellatiōe mē­tioᶜ hēbat̉. Ideoqꝫ requiſiſti: que quibus litteris preiudiciuꝫ faciāt Reſpōdemꝰ igit̉: quod poſterio res debent prioribus preiudiciuꝫ generar̄ª: uerū ſi dicat̉ᵉ ī illiſlitte ris v̓itati ⁊ iuſtitie preiudicātibꝰ uel ſub alia forma uerborū: dum­modo nil dicer̄tur de litteris ꝯfir matiōis expreſſe: dicimꝰ quod pri­me tādiuᵍ ſuū debent habere uigo rem: donec de iniqua ſententia co­gnitio plenior habeatur. Nnocētius tertius decano pa­deburen̄.