Proſa quinta cedat. tn̄ in ꝯꝑatōe ad centrū vniformiter ſe habet. ¶ Aliud exēplū poni tur de aliqͦ qͥ vadit ꝑ viā ⁊ n̄ videt hoīes pꝰ ſe veniētes ſꝫ ille qͥ d̓ alta tur ri reſpiceret videret totā viā ⁊ hoīes ꝑ eā trāſeūtes tā p̄cedētes qͣꝫ ſeq̄ntes ſic. deꝰ de ſpecl̓o ſue ternitatis reſpiciēs oīa pn̄tial̓r videt tā pn̄tia qͣꝫ fut̉a ¶ Hic ſi dicas. Hic ph̓ia redit ad pͥmā rōneꝫ ſuꝑiꝰ poſitā ip̄am fortificā do vt formaliꝰ ſolua tur ⁊ fortificat eam. Scd̓o ſolui. Ter ſolutiōeꝫ declarat. ſe cunda ibi. Rn̄debo. tertia ibi. Dus enim Prīo d̓t. Si dicas h̓ ſcꝫ obijciēdo illd̓ non poſſe n̄ euenire ꝙ de us videt euēturū qͥa tūc deus falleret̉ qͦd aūt nō pōt nō eueni re id ex neceſſitate p̄t ꝯtingere. ⁊ ſic aſtriū gas me ad nomē neceſſitatis vt ꝯcedam cōtingēs aliqͦ modo eſſe neceſſariū. Ego fatebor rem ſolidiſſime ꝟitatꝭ cui vix ali qͥs acceſſerit eā cōcedendo. niſi ſpeculator diuini.i. i diuine nature. Tunc ſoluit obiectionē dicēs. Si coartaueris me vt ꝯcedā aliquā neceſſitatē futuroꝝ. Rn̄debo idē qd̓ futu rū eſt qͦ ad nos cū refert̉ ad diuinā notionē cui ip̄m eſt pn̄s. dico neceſſariū eſſe. ſcꝫ neceſſitate cōditionata.ſ. rōne p̄ſentie. cum autem idē futurum ꝑpenditur in ſui natura ratione cuiꝰ hꝫ futuritionē ⁊ indeterminationem in ſui cauſa neceſſe eſt videri liberū ¶ Notandū ꝙ ſicut illud qd̓ in ſe eſt contingens quando eſt nobis pre ſens ratione preſentie ſortitur quandam neceſſitatem qua neciſſe eſt ipſū eſſe dum preſens ſit quia omnia ſunt deo preſentia. ratione iſtius preſentie in ordine adipſam diuinam cognitionem ſortiuntur quandam neceſſi tatem. licet in ſui natura prorſus videantur libera. ¶ Due em̄. Hic ph̓ia declarat ſolutiōeꝫ ꝑ qͣndam diſtinctōeꝫ neceſſitatis. ⁊ eam applicat ad ꝓpoſitū. Scd̓o ꝯcludit ex p̄miſſis ſiml̓ ſtare ꝙ aliqͣ ſunt ẜm ſe continrere non neſciat. Hioſi dicas. Qd̓ euentuꝝ deus videt: id nō euenire non poſſe quod auteꝫ nō poteſt nō euenire: id ex neceſſitate contingere meqꝫ ad hoc nomē neceſſitatis aſtrīgas. Fatebor rem qͥdem ſolidiſſime veritatis. ſed cui vix aliquis niſi diuini ſpeculator acceſſerit. Rn̄debo nāqꝫ ideꝫ futuꝝ cū ad diuinā notio nem refert̉ neceſſariū: cū vero in ſua natura ꝑpendit̉ libeꝝ prorſus atqꝫ abſolutum videri. Due ſunt em̄ ne ceſſitates. ſimplex vna veluti ꝙ ne ceſſe eſt om̄es homines eſſe mortales. Altera ꝯditōis vt ſi aliquē am bulare ſcias: eum ambulare neceſſe
zum Hauptmenü