i. x. pape: vel ep̄i dido. nec permittendi ſunt dicere populo niſi qd̓ in litteris ꝯtinetur. Non debet etiā feſta ⁊ vacatōes ꝓ ſuis q̄ ſtibꝰ faciēdis indicere: nec populū ad inter eſſe ſuis queſtibꝰ: aut exhortatōibus ꝑ cē ſuram ecccleſiaſticā cogere. vt habet̉. e. ti. qꝛ intelleximꝰ Alex. qͣrti. Itē licꝫ ꝯtinea tur in eoꝝ indulgentijs ꝙ ip̄i in eccleſiaſti cis locis honeſte ⁊ charitatiue recipiātur. quia fideles ad eoꝝ exhortatōem debeant cōuocari. clici tamē ⁊ rectores eccl̓iaꝝ: nō tenent̉ illos inuiti in hoſpitijs ſuis reciꝑe: vel ꝓcurare: vel cōuocationes hiꝰ facere p̄textu ipſaꝝ indulgētiaꝝ: que quātuꝫ ad hiꝰ conuocatōes ſunt ip̄o iure reuocate. vt dicit̉. e. ti. ſedis. ⁊ ē Clemētis qͣrti. Forma vero quam cōiter talibus indulget ſedes apl̓ica ibidē habetur. ⁊ ſubditur ibi. Qui autē ad querendas clynas deſtinant̉: mo deſti ſint ⁊ diſcreti: nec ī tabernis: aut alijs locis incognitis hoſpitentur: nec īutiles fa ciant: aut ſumptuoſas expenſas: nec falſe religionis habituꝫ geſtēt. Et dicitur ibi in glo. in tabernis. ꝙ ſi tales publice delīquāt in tabernis: pn̄t a dioceſano puniri. lꝫ ſint exempti. exͣ de pͥuil̓. tuaꝝ. Equit̉ videre de 4º.ſ. ꝓ qua cau­ſa habeat fieri relaxatio ſiue īdul­gentia.ſ. vtꝝ ꝓ ſpirituali: vel cor­porali auxilio: vel ſubſidio. ℟ndeo ſicut in rebus publicis: ⁊ cōitatibus humanis the­ſaurus reipublice ꝓpter duo maxime ſolet exterius ꝓferri ⁊ communicari. ſcꝫ ꝓpter pͥncipis gl̓am ⁊ honorē: ſicut faciūt reges curiales ⁊ fecit Aſſuerus heſt̓. i. Et ꝓpter cōitatis vtilitatē. vt quādo cōitas leditur ꝓferuntur ſtipendia ⁊ donatiua militibꝰ pugnaturis. Sic etiā theſaurus eccl̓ie ab his qui habēt euꝫ diſpenſare: debet dupli ci de cauſa ſolui. Primo ad dei gl̓iaꝫ ⁊ lau dem que p̄cipue relucet in ſanctis eius. ſan­cti v̓o honorātur in ꝯſtructōe baſilicaꝝ: ⁊ cōmemoratōe v̓tutū ſuarū: que ſit in p̄di­cationibus ⁊ ſermonibꝰ. Ideo ꝓ his oībꝰ indulgentie recte fiunt. 2º ꝓpt̓ cōem vtili tateꝫ: que.ſ. eſt defenſio terre ſancte: defēſio fidei: ⁊ ꝓmotio ſtudij: ⁊ ſimilia. Et ideo et ꝓ talibus fieri pōt: ⁊ debet. Et qꝛ hec cōſi­ſtunt in actibus exterioribus. iō ꝓ actibꝰ exterioribus maxime fieri debent indulgē tie. hͨ Bon̄. 4º. di. 20. ar. 4º. c. Sed obijci tur qꝛ videt̉ eſſe ſimonia: cuꝫ detur ibi ſpi rituale ꝓ temporali. ℟º. falſuꝫ eſt: īmo ma­ior pena ꝯmutatur in minorē: ⁊ reſiduum paſtor eccleſie ſoluit de gr̄a. vel dd̓ ꝙ non dat indulgētiā ꝓ elyna exteriori ꝯſiderās datū: ſꝫ fructū.ſ. qꝛ ex radice bone volūta tis ꝓcedit. vel non datur ibi ſpūale ꝓ tꝑali ſꝫ ꝓ ſpūali: qꝛ nō p̄t fieri indulgētia ꝓ tꝑa­libus ſimpl̓r: ſꝫ ꝓ tꝑalibꝰ ad ſpūalia ordina tis. Utꝝ indulgētia fieri poſſit et ꝓ pu­re ſpūalibus. ℟º ꝙ ſic ⁊ fit qn̄qꝫ ſicut ꝗ­cunqꝫ orat ꝓ rege Francie dant̉. io. dies ꝓ indulgentia a papa Inno. 4. Et p̄dican tibus crucem dat̉ qn̄qꝫ eadē indulgētia q̄ ⁊ accipientibus. Utꝝ indulgentia fieri poſſit ꝓ remiſſiōe iniurie. videt̉ ꝙ ſic. qꝛ hec eſt elyna ſpūalis: que eſt dignior elyna corꝑali. ℟º ꝙ nō. In donatōe.n. īdulgen tie nō ꝯſiderat̉ nobilitas oꝑis: ſꝫ ꝯſiderat̉ ꝙ opus illud ſit mere volūtatis: nō neceſ ſitatis. ſit et quid taxabile: ſit et aliqͦ mō penale. hͨ oīa ꝯſiderat qui īdulgētias p̄ſtat. quoꝝ ſalteꝫ pͥmum in ꝓpoſito deficit. hec Bon̄. vbi ſupͣ. c. 2ᵐ. Utꝝ ꝓ ingreſſu reli gionis īdulgētia dari poſſit. ⁊ vr̄ ꝙ ſic. cuꝫ hͦ ſit ꝑfectius: ⁊ deo gratiꝰ qͣꝫ acciꝑe crucē. ℟º. ſicut idulgētie dari nō debēt indignis: ita et dari non debēt niſi indigētibus. viri āt religioſi qui ſtatuꝫ aggrediunt̉ ꝑfectio nis: potius dare debēt alijs ſpūalia bona qͣꝫ aliunde mēdicent. vn̄ hic maxime verū eſt illud quod dr̄ act. 20. Beatius ē dare qͣꝫ acciꝑe. in tꝑalibus aūt non eſt veꝝ: niſi quando dans dat de ꝓprio labore: ⁊ recipi ens recipit ex torꝑe. hͨ Bon̄. vbi ſupͣ. c. 4ᵐ Equit̉ videre de 5º.ſ. quibus indul gentie valēt. Et circa hoc querunt̉ plura.ſ. vtꝝ valeant exn̄tibus in mortali peccato. ℟º. ꝙ non. qꝛ valēt deter minate ad remiſſionē pene: q̄ nulli pōt di­mitti: niſi cui iam dimiſſa ē culpa. Et iō in oībꝰ īdulgētijs dr̄. v̓e ꝯtritis ⁊ ꝯfeſſis. Si āt fieret cōicatio hͦ mō. Facio te ꝑticipem meritoꝝ totiꝰ eccl̓ie: vl̓ vniꝰ ꝯgregatōis: ul̓ vnius ꝑſone ſpālis: vale poſſꝫ ad merēdū aliꝗd ei ꝗ ē in pctō mortali. Si tn̄ aliꝗs ta lis faciat illd̓ qd̓ ꝯtinet̉ in forma indulge tie: prudēter facit: qꝛ bona facta in morta li pctō peccatorē aliquo mō diſponunt ad pnīam de ꝯgruo: ⁊ mediante illa ad ſuſce ptōeꝫ r̄miſſiōis pctōꝝ ꝑ mīaꝫ dei. hͨ Tho. 4º di. 20. ar. 5. q. i. c. Utꝝ īdulgētie valeāt religio. ℟º. ꝙ ſic. oībꝰ.n. valēt: dūmō ſint ī charitate: ⁊ ẜuēt ea q̄ ꝓ indulgētijs īdicū tur. nō.n. religioſi ſt̓ minꝰ adiuuabiles me ritis aliorum qͣꝫ ſeculares. ⁊ licꝫ non habe­ant proprium: nec pro voluntate poſſint