PARTHENICES SECVNDAE Nume n adoraris pulſa caligine tollet Libera mens oculis:& te tua limina læto Accipient vultu reducem. quid lenta reſiſtis? Rumpe moras: nec te clemencia Cæſaris ullum Ad ſcelus inuitat: nec ad importabile pondus Vrget: opus leue iucundum: laudabile ſanctum Imperat: id proceres optant: id ſupplicat omnis Vrbs tua. quid tantis& ſola& fœmina votis Non parere potes? da thura calencia Marti: Dux tibi Cæſar erit: nos te comitamur euntem. Sic ait:& Cæſar nutu aſſentitur& ore. Et thalamus. Dilemmate utitur. Vis nubere: habes Deam Venerē. Vis pudicicię vacare: habes Iunonē. Eſt Dilēma ge nus argumenti: quod utrinqꝫ aduerſariū capit auctore Fabio: a δια& λαμβανω dicitur διλεμμα. Quis nam nugas. Argumentatur a contēptu Chriſtianę re ligionis& humilitate: qua tamen maxime noſtra religio in p̄­cio eſt. Sponte tibi mala. Rhetor circa finem utitur conſti­tutione: quæ conſtat ex cōmiſeratione& calamitate:& egregie hoc Poeta hic facit ex locis cōmiſeracionis: de quibus Cicero in arte nouæ Rhetorices. Carminibus tua corda: malis id eſt magicis. Finis. Secundæ Parthenices. Liber. iij. EGIA Progenies fixis īmota manebat Lumībus turri ſimilis quē ſaxea moles Suſtinet: atqꝫ oēm fert īcōcuſſa procellā Et tali aſſurgens ſermone ſilencia rupit. Regia Progenies. In hoc tercio libello primo beatiſſima Ca­tharina copioſa oracione reſpondet oracioni Rhetorum: qua Idolorum confutat cultum: Chriſtiqꝫ religionem argumen­tis& Hæbreorum& Gentilium veriſſimam oſtēdens: quibus Rhetores moti. Chriſtum verum Deum profitētur: obqꝫ eam profeſſionem a Maxencio igni traduntur. Virgo iterum car­ceri mancipatur poſt verbera: Iubetqꝫ ne alimenta ei prebean­tur: quam ita cruento corpore paſtam deſcribit: ꝑadiſiacis her­Dilemma Fabius