![]()
Cronica inſerta Fo. CLXII. pulſādo ⁊ maīfeſte loq̄ndo ⁊ diſcordias ſeminādo. adeo hoīes īfeſtabat. vt qͦcūqꝫ intͣſſet ⁊ ſtatī il la domꝰ exurebat̉. Preſbiteris at̄ letaīas agētibꝰ ⁊ aquā bn̄dictā ſpargētibꝰ: inimicꝰ lapides iactabat ⁊ ml̓tos cruētabat. Tādē aliqn̄ ꝯqͥeſcēs ꝯfeſ ſus ē ſe qn̄ aqͣ ſꝑgebat̉ ſb̓ cappa tl̓is ſacerdotꝭ qͣſi fāiliaris ſui latuiſſe. accuſās eū ꝙ cū filia ꝓcuratoris ī pct̄m lapſꝰ fuerit. Per idē tp̄s locuſte innūerabiles ī gallijs apꝑuer̄t: ſenas hn̄tes alaſ. ſex pedes. duos dentes lapidibꝰ duriores vt caſtrorū acies turmatī volātes. ſpaciū diurni itinerꝭ qͣtuor aut qͥnqꝫ milibꝰ extēdētes. oīa virida ī herb̓ ⁊ arboribꝰ vaſtātes. q̄ vſꝫ ad mare britanicū ꝑue niētes tādē flatu vētoꝝ ī ꝓfūdo maris demerſe ſt̄ ſꝫ eſtu occeaī ad littꝰ reiecte ex putredīe ſua aereꝫ corruper̄t. vn̄ mortalitas maxīa ⁊ fames ꝑualida ē ſecuta vt fere tercie ꝑs hoīm īteriret. Deīqꝫ pͥmꝰ otto īꝑauit.ſ. āno dn̄i nōgēteſimotriceſimooctauo. Dū at̄ ī paſchali ſolēnitate dictꝰ otto prī cipibꝰ ꝯuiuiū p̄ꝑaſſet an̄qͣꝫ ſederēt. cuiuſdā prīcipis filiꝰ more pueruli fercl̓m d̓ mēſa accepit queꝫ dapifer fuſte ꝓſtrauit. Qd̓ cernēs pedagogꝰ pu eri: ip̄m dapiſeꝝ mox ꝑemit. quē cū ſn̄ audiētia ce ſar ꝯdēnae̓ vellet ille ceſarē ad t̓rā deiecit ⁊ ſuffocae̓ cepit. Qui cū d̓ eiꝰ maībꝰ vix erutꝰ fuiſſet: ip̄ꝫ reẜuari iuſſit ſe culpabilē clamās ꝙ feſto nō detu lit. Un̄ ip̄m lib̓e abire ꝑmiſit. Ottoni pͦ ſucceſ ſit otto ſcd̓s. h̓ dū italici pacē ſepiꝰ violarent: romā veīt: ⁊ oībꝰ ꝓceribꝰ magͣtibꝰ ⁊ pōtificibꝰ apud gͣdū eccīe ꝯuiuiū grāde fec̄. qͥbꝰ epulātibꝰ latent̓ oēs cīgi fec̄ armatꝭ. Deīde d̓ violata pace q̄r imo niā mouēs: iubet ī ſcpͥtis culpabiles r̄citari. qͦs ſta tim ibidē d̓collari fec̄. alios ꝟo epulari ſatagebat Huic ſucceſſit otto t̓ciꝰ circa ānū dn̄i nongēte ſimūoctogeſimūqͣrtū. Iſte ꝯgnoīabat̉ mirabilia mūdi. h̓(vt ī qͣdā cronica dr̄) qͣndā vxorē hūit q̄ cuidā comiti ſe ꝓſtitue̓ voluit. ſꝫ cū ille nollet tātū facinꝰ ꝑpetͣre. illa īdignata p̄dictū comitē apud iꝑatorē adeo īfamauit. ꝙ eū īꝑator ſine audiētia decollari fec̄. Qui an̄qͣꝫ decollaret̉ rogauit vxorē ſuā vt iudicō cādētis ferri pꝰ mortē eū ꝯprobet īnocētē. Adeſt dies ī qͦ ceſar pupill̓ ⁊ viduis ſe aſſerit iudiciū factuꝝ. affuit ⁊ vidua mariti caput ſe cū ſuis portās ī vlnis. Tūc q̄ſiuit ab imꝑatore qͣ morte dignꝰ eēt qͥ iniuſte aliquē occidiſſet. Qui cū pͥuatōe capitꝭ dignū eū aſſere̓t. illa ītulit dicēs. Tu es ille vir qͥ maritū meū ad ſuggeſtiōꝫ vxoris tue īnocēt̓ occidi mādaſti: ⁊ vt me veꝝ dice̓ ꝯprobes hͦ cādētꝭ ferri iudicō ꝯprobabo. Qd̓ ceſar vi dēs obſtupuit: ⁊ ī māu feīe puniēdū ſe dedit. Int̓ uētu tn̄ potificum ⁊ ꝓceꝝ īducias. x. dieꝝ. deīde. viij. tercō. vij. qͣrto. vj. a vidua accepit. Tc̄ īꝑator cā examīata ꝟitate cognita: vxorē viuā ꝯcremauit: ⁊ ꝓ redēptōe ſui. iiij. caſtra vidue d̓dit. q̄ caſtͣ ſūt ī ep̄atu lymēſi ⁊ vocāt̉ ab īdutijs dieꝝ. x. viij vij. vj. Pꝰ hūc. b. heīricꝰ qͥ fuit dux bauarie an nō dn̄i. M. ij. īꝑiū ſūpſit. qͥ ſtephāo regi vngarie adhuc gētili ſororē ſuā noīe geyſilā ī vxorē dedit ⁊ tā ip̄ꝫ r̄gē qͣꝫ totā eꝰ gētē ad fidē xp̄i ꝯu̓tit. Qui ſtephanꝰ tāte religiōis fuit vt ml̓toꝝ miracl̓oruꝫ gl̓ia deꝰ ip̄m illuſtrē reddidit. Hic heīricꝰ ⁊ vxor eiꝰ kunegūdis ꝟgines ꝑmāſer̄t. ⁊ celebeꝫ vitā du cētes ī pace qͥeuer̄t. Huic ſucceſſit cōradꝰ qͥdam dux frācoꝝ qͥ neptē ſct̄i heīrici duxit vxoreꝫ. Hꝰ tꝑe viſa ē ī celo trabs ignea mire magnitudīs ſuꝑ ſolē iā ad occaſū ꝟgēte curre̓ ⁊ ad t̓rā cade̓. Hic qͦſdā ep̄os d̓ italia ī vīcl̓a ꝯiecit. ⁊ qꝛ mediolanēẜ archiep̄s d̓ vīcl̓is fugit: ſb̓urbia mediolāi īcēdit. Die ꝟo pēthecoſtes cū īꝑator ī ꝑua eccīa ſecꝰ vr bē corōaret̉. ad miſſā tā grauia tonitrua fulguraqꝫ fuer̄t. vt aliqͥ mēte exciderēt aliqͥ ſpm̄ exalarēt Bruno ꝟo ep̄s qͥ miſſā cātabat. ⁊ ſecretariꝰ īꝑatorꝭ cū alijs dixer̄t int̓ ſe miſſaꝝ ſolēnia vidiſſe ſāctū ambroſiū īꝑatori ꝯminātē. Hꝰ cōradi tꝑe.ſ. āno dn̄i. M. xxv. comes leopoldꝰ(vt ī qͣdā croni ca dr̄) irā regis metuēs cū vxore ſua ī ſiluā fugiēs ī qͦdā tugurio latitabat. ī qͣ ſilua dū ceſar venaret̉ nocte ſuꝑueniēte ī eodē tugurio ip̄m oꝑtuit hoſpitari. Cui hoſpita p̄gnās. vicinaqꝫ ꝑtui: decen ter vt potuit ſtrauit. ⁊ neceſſaria mīſtrauit. Eadē nocte mulier filiū peꝑit ⁊ vocē tercio ad ſe veniētē ceſar audiuit. Cōrade h̓ puer mō ꝓgenitꝰ gener tuꝰ erit. Māe ille ſurgēs duos armigeros ſibi ſecretarios ad ſe vocauit dicēs. Ite ⁊ puerulū illū de maībꝰ mr̄is violent̓ auferte: ⁊ ip̄m ꝑ medium ſcindētes cor eiꝰ mihi portate. Conciti illi eūtes d̓ gremio mr̄is pueꝝ rapuer̄t. quē vidētes ele gātiſſime forme mīa ꝯmoti ip̄m ſupͣ qͣndā arborē ne a feris deuoraret̉ repoſuer̄t: leporē ſcinden tes cor eꝰ ceſari detuler̄t. Eodē die dū qͥdā dux īd̓ tͣnſiret ⁊ pueꝝ vagiētē audiret: eū ad ſe duci fe cit. ⁊ dū filiū nō hr̄et vxori attulit ⁊ nutriri eū faciens a ſe de vxore ſua geītū eē fīxit ⁊ heīri. vocauit Cū igr̄ iā creuiſſꝫ erat corꝑe pulch̓rimꝰ. ore facūdꝰ ⁊ oībꝰ gr̄oſꝰ. Quē ceſar tā decoꝝ ⁊ prudētem uidēs a pr̄e ip̄ꝫ petijt ⁊ ī curia ſua mane̓ fec̄. Sed cū vide̓t pueꝝ oībꝰ gr̄oſū ⁊ ab oībꝰ ꝯm̄dari dubi tare cepit: ne pꝰ ſe regͣret ⁊ ne iſte ſit ille quē occidi mādauerat. Uolēs igr̄ eē ſecurꝰ lr̄as maībꝰ ſuis ſcpͥtas ꝑ eū vxori dirigit ī hūc modū. Inqͣntū eſt cara tibi vita tua mox vt lr̄as iſtas receꝑis: pueꝝ hūc necabis. Dū igit̉ ꝑgēs ī quadā eccīa hoſpitatus fuiſſet. ⁊ feſſus ſuꝑ bancuꝫ quieſceret. ⁊ bur ſā in qͣ erant littere dependeret: ſacerdos curioſitate ductꝰ burſam aperuit. ⁊ litteras ſigillo regis munitas vidēs ip̄as ſaluo ſigillo aperuit ⁊ legēs ſcelꝰ abhorruit. ⁊ radens ſubtiliter quod dicebatur iſtum necabis: ſcripſit filiam nr̄am iſti in vxo 