Seite
Q II indifferentibꝰ videt̉ ꝙ poſſim odire illa proximo. tū quia poſſum ordinate odi re uel nolle illa mihi. tum etiā quia ille pōt ordinate nolle ſibi ea. ⁊ quecunqꝫ ipſe pōt ordinate nolle ſibi ul̓ ego mihi ſi eſſem talis qualis eſt ipſe. poſſuꝫ ſibi ordinate nolle. aſſumpta patent. poſſū enim ordinate nolle mihi diuitias: ſani tatem. ⁊ vniuerſaliter neceſſaria ad vi­tam corporalē. ⁊ hoc dupliciter. uel cō tēnendo ea: ſicut ſi fiam pauꝑ volunta rie. uel volendo deū infligere illa mihi ꝓpter peccata mea uel volūtate conſe­quente ut ſi ſint inflicta acceptare ea ⁊ gaudere de his iam inflictis. Cōſimilit̓ gͦ poſſum tot modis uelle oppoſita eoꝝ ſibi ut paupertatē voluntaria. ⁊ ita ca­rere diuitijs infligi ſibi a deo aliqͣ mala ad correctionē ſi crederē ipſum ꝑ talia cōmoda ſemper addere ad peccata ſua poſſum velle ſibi oppoſita illoꝝ cōmo dorum. Et quo ad hoc cōformiter eſt dicend̓ de bonis fortune ⁊ de bonis cor poris. Sed de vita corporali videt̉ du pium an poſſim illam ſibi odire ul̓ nol le. ⁊ videt̉ ꝙ ſic. tum quia iudex in cau­ſa criminali poteſt iuſte ſentētiare ꝯtra eum. actor etiā in eadem cauſa pōt lici­te agere contra euꝫ. uterqꝫ igit̉ pōt velle effectum illius ſententie qui effectus eſt occiſio rei. Similiter ſi quis impugnet eccleſiam cū talis quantū eſt in ſe impe diat bonū cōmune.ſ. pacem eccleſie: ut bonū cōmune ſaluet̉ videt̉ ꝙ aliqͥs poſ­ſit ordinate velle tali perſecutori mor­tem corporalem. Quantum ad hoc dicit̉ ꝙ nō poteſt quis abſolute velle ꝓ­ximo mortem corporaleꝫ uel nolle ſibi vitam. quia poſt mortē nō eſt penitētia ut tenet̉ nec cōuerſio ad diligendū deū. ſicut eſt poſt priuationē diuitiaꝝ ul̓ for titudinis ⁊ taliū. īmo priuatio taliū p̄t eſſe occaſio penitentie. nō aūt priuatio vite corporalis. nō videt̉ aūt ꝙ poſſim ordinate velle alicui illd̓ per qd̓ ſimpli­citer excludit̉ a poſſibilitate diligendi deum. pōt tamē quis ordinate velle ꝓ­ximo mortē corporalem ſub cōditione. puta ſi credat eū finaliter futurū malū ⁊ tunc ſibi pōt optare mortē. uel ut det locū ſanctis quos impedit. uel ne addat peccata peccatis ꝓpter que poſt mortē acrius puniat̉. ⁊ ille due cauſe colligunt̉ ex legenda beate Anaſtaſie que ſcripſit Griſogono de viro ſuo publi. ut ſi deus p̄uideret eum in infidelitate manſurū. iuberet eū dari locū ſanctis. hoc qͦ ad pͥ mum. Et ſequit̉ quo ad ſecundū. quia melius eſt ei anima exalare ꝙͣ dei filiuꝫ blaſſemare ⁊ ita nec ī iſto caſu nec ī duo bus p̄cedentibus de iudice ⁊ tyrāno p̄t qͥs abſolute velle ꝓximo mortē corpo­ralem. īmo magis quantū in ſe eſt debet nolle. Ubi ſciendū ꝙ ſicut tactū eſt diſ. 14. huiꝰ ⁊ alias ſepe qn̄ ex poſitione ali cuius cōditionis ſimpliciter nolite aliqͥ­vult aliquid. non ſimpliciter vult illud ſed magis reſpuit. ſicut pꝫ de proijciēte merces in mare qui ꝓpter tēpeſtatē ex­ortam que eſt ſimpliciter ſibi nolita: vo luntarie proijcit merces. iſtud volunta­rium nō eſt mere voluntariū. quia non eſt volitū niſi ex ſuppoſitōe cuiuſdā no liti. qd̓ autē eſt poſſibile tm̄ ex ſuppoſi­tione impoſſibili nō eſt ſimplicit̓ poſſi­bile. In omnibus aūt p̄dictis caſibus illud ꝓpter qd̓ mors eſt volita eſt ſim­pliciter nolendū tenet̉ enī iudex ⁊ actor nolle ip̄m eſſe reū ex ſuppoſitōe crimīs. tenet̉ etiā patiens ꝑſecutionē tyrannoꝝ nolle eos eſſe tyrannos contra eccleſiaꝫ tenet̉ etiā in tertio caſu quis quantū eſt in ſe nolle ipſum eſſe finaliter reprobū. ⁊ ideo ſi ponant̉ oppoſita iſtorū poteſt velle ſibi potius mortē. tamē cū quadā triſtitia qd̓ nō eſt ſimpliciter velle. dcm̄ eſt enim ſepe ſupra ꝙ velle conditiona­tum ſufficit ad cauſandū triſtitiā ſi op­poſitum veniat. Patet igit̉ ad primuꝫ argumentuꝫ de iudice ⁊ actore. ⁊ licet ꝑ nꝫ