![]()
Q I iuramentū debeat illū actū implere: tn̄ qn̄ iurauit ſi nō habuit intentiōem im plendi illud: peccauit mortalit̓: qꝛ addu xit deū in teſtimoniū falſi. ſi etiā habuit talem intentōem: peccauit mortaliter qꝛ velle peccare mortalit̓ ē peccare mor taliter talis igit̉ in ip̄o actu iurādi om̄i mō peccat mortalit̓. poſt iuramentū tn̄ debet illū actuꝫ nō implere: qꝛ nō debet addere peccatū pcc̄o. nō eniꝫ qꝛ iurauit illicite ſit ſibi licitū quod pͥus fuit illici tum. ¶ Alio mō eſt iuramentū incautū qd̓ tranſit ſuꝑ aliquam materiā que de ſe eſſet licita: ſed nō eſt maͣ iuramenti licita: vt cū aliquis abiurat oꝑa perfectō nis. In hoc enim ponit obicem motiōi ſpūſſancti: vnde tale iuramentū ſeruavergit in peioreꝫ exitū: ⁊ ideo poſt actū nō eſt ſeruandū quod iurat̉. lꝫ enim ab ſolute liceat nō facere oꝑa perfectōnis: nō tn̄ licet habere fixum vel nunꝙͣ faci endi oꝑa perfectōis: quia hoc eſt haber velle fixū cōtra monitiōem ſpūſſancti. In his igit̉ duobus iuramētis.ſ. dolo ſo ⁊ incauto duobus modis p̄dictis pa tet ꝙ iurans nō manet obligatus ad im plendū quod iuratur poſt iuramentū. ſed in actu iurandi peccat mortaliter. Poſſet poni aliud iuramētū incautū vt qn̄ aliquis iurat ſe facturū quod nō pōt facere: lꝫ cum iurat putet ſe poſſe il lud facere. Et de hoc iudicādū eſt ſicut dictū eſt in articulo de iuramēto in cōi quia ſi poſſet ī futurū tenet̉: ſi nō poſſit excuſat̉ in fauorem. ¶ De iuramēto co acto coactiōe que pōt cadere in conſtātem virū ſunt opiniones. quere. Iura mentū ꝓmiſſoriū carens iſtis tribꝰ ꝯdi tionibus dolo incautela ⁊ coactōe obligat iurantē ad nunꝙͣ hn̄dum oppoſitā voluntatē ei qd̓ iurauit. ⁊ lꝫ differat im plere illud ꝓpter circūſtantias ꝓpter qͣs videt̉ rōnabiliter differendū: nō peccat nec tūc pͥmo vult deū eſſe teſtem falſi. Ad primū argumē tum patet: in turpi voto muta decretū in iurando tn̄ peccauit mortalit̓. ¶ Ad aliud dico ꝙ ceteris paribꝰ maximum iuramentū eſt iurare ꝑ deuꝫ: qꝛ ꝑ nihil aliud licite iurat̉ niſi inquātū in eo ſpe ciali mō habitat deus vel eſt: puta per euangeliū: qꝛ in eo ſpecialit̓ relucet deꝰ. per celū: qꝛ ibi ſpeciali mō habitat deꝰ. per eccl̓iam: qꝛ ibi ſpeciali mō colit̉ deꝰ. Conſuetudo tn̄ rōnabilis hoc exigit: vt quedā iuramēta fiant cū maiori ſolēni tate ꝙͣ alia ⁊ de factis cū ſolēnitate p̄ſu mitur ꝙ nunꝙͣ fiant ſine deliberatiōe. Statuit igit̉ eccleſia ad terrorē: vt ꝑ hu iuſmodi nō iuret̉ niſi ſolennit tm̄: ⁊ per ꝯn̄s deliberate: ⁊ vbi v̓itas ſimplicit̓ eſt cōiter aſſerenda. ꝑ deū aūt iurat̉ cōiter ⁊ leuit̓ ⁊ frequent̓ ſine deliberatōe. dico tn̄ ꝙ ceteris paribꝰ grauiſſimū eſt iura re ꝑ deū. Sed poſita indeliberatiōe ex illa ꝑte ⁊ plena deliberatiōe ex alia ꝑte qualis hr̄ qn̄ iuratur ſuꝑ euangeliū: po nitur hͦ eſſe pcc̄m mortale: nō ſolū ꝓpt̓ irreuerētiā illius ꝑ quod iurat̉: ſed ꝓpt̓ deliberationē que ponit̉ hic ⁊ nō ibi. ¶ Et ſi querat̉ quare igit̉ ꝑiurans ꝑ euā gelia eſt infamis: iurans ꝑ deum nō eſt infamis. Rn̄deo: infamatio nō ſequit̉ ſemꝑ qualitatē culpe: ſed crimen publi cum. ſtatutū eſt aūt ꝙ iuramētū publicum ⁊ cū deliberatōe eſt qn̄ iurat̉ ſuper euāgelia. ⁊ iō tranſgreſſor talis iuramē ti p̄ſumitur tanꝙͣ violator fidei. ⁊ ideo rōnabiliter hr̄ infamis. non ſic aūt pōt p̄ſumi de aliquo leuit̓ ꝑiurāte ꝑ deū. Ad vltimū patet quomō iuramentum ꝓmiſſorium obligat: ⁊ ꝙ nō ad implē dum actū iuramenti. Extuꝫ prece ptum ⁊cͣ. Circa iſtā. xl. di. in qͣ magr̄ agit de duobus vltimis p̄ceptis ſecunde ta bule ⁊ de vtriuſqꝫ legis vtilitate. Que ritur vtrum lex noua ſit grauio veteri Ꝙ ſic: qꝛ lex noua multa ſuꝑaddit legi 