Seite
De clerico peregri. Secundus De cōfirmatōe vtili vel inutili 17 6 Sane. Articulus appellationis interpoſite a grauamine diſcutit̉ ꝑ qꝛ idē eſt negociū cōe ⁊ eadeꝫ cā defenſionis. Si aūt vnꝰ ēt geſſit ⁊ alter non ſi iudicem ad quem ꝑte abſente ꝑ contumaciā ēt lit. nō conte. in appel. vel ille ꝗ nō geſſit appellauit iniquū eēt vt eiꝰ appellatio ꝓdeſſet ei ꝗ geſſit: vt. ff. d̓ pͥncipali. h. d. Ab. ſi. ap. ſi ꝗ.§. pe. exquo.§. ſumit̉ verſi. iſte. ⁊. C. ſi vnus ex plu. ap. l. i. ⁊. ij. q. vij.§. a Lite non conte. h̓ habes nouū caſum in quo p̄t ꝓcedi lite non conte. quādoqꝫ. ⁊ ideꝫ eſt ſi habēt diuerſas adminiſtrationes: tūc nō ꝓdeſt vnius ap aliū hēs. sͣ. de offi. iudi. c. ij. alij notant̉. sͣ. vt lit. non cōte. qm̄ frequenter. pellatio alteri. ar. ad hoc. C. de diner. reſcrip. l. i. rō redditur ī lr̄a: qꝛ agit̉ de iniquitate iudicis nō Iiuſtus. Primo poni­Uꝰtur thema. Secādo deci­de negocio pͥncipali vel te pōt ſuper hoc lite non ꝯteſtª. ꝓce­uocatur: coraꝫᵍ iudice a quo appel ſio ibi: ad appellationis. Ter­defacto aduerſarij. vnde di: lꝫ nondū litis cōteſtatio facta fue laſſe volueras: vel ſi hr̄e ipſius co­tio moderatio ibi: dummodo. equum fuit vt de hoc co­rit in ipſo appella. articulo uel nego Ab. ſi. piam nequiuiſti in preſentia bono gnoſcat̉ non obſtante ab cio principali: qꝛ cum in hoc caſu ini f Excuſat. ar. ꝙ ea q̄ ꝑ metū ſentia aduerſarij: ⁊ ita rum viroruꝫ ꝯteſtatione ſuper hoc quitas principaliter prioris iudicis fiūt nō obligāt: d̓ hoc dixi. sͣ. ꝙ colligitur ex hac lr̄a a con propoſita: cauſas appella. duxeris metus cā. Abbas. Et ita ꝓ ap trario ſenſu ſi eſſet p̄ſens arguitur non eſt rigorᵇ iuris: ex quo exprimendasʸ. pellāte habetur: ſed illd̓ nō ſuf ꝙ ſuꝑ exceptione deberet ſequi poſſet cauſe pcrplexitas requi ℟ica De ciericis peregrinātibus. ficit niſi ⁊ illd̓ ꝓteſtet̉. C. d̓ his lis conteſtari qd̓ verū cre rendus. IDem. ¶Eleſtinꝰ. iij. abien̄. ep̄o. ꝗ ꝑ me. iudi. n̄ ap. l. ij. ff. d̓ ap. do vt no. sͣ. de offi. deleg. Clauſula appellatione remota Cōtra ꝑegrinātē ſeu proficiſcen cū quidā. de ꝗbꝰ legibꝰ ſūpta ē prudentiam.§. ſexta. in medio lr̄arū poſita reſpicit pre­h̓ decre. ⁊ ita currit tp̄s ei qui b Rigor iuris. rigorē tem ad ſedem apoſtolicam non eſt miſſa quibus annectitur nō ſequētia agere nō pōt niſi iſtd̓ ꝓteſtetur vt non ꝓcedatur lite non aliquid innouandum. ſi. sͣ. de offi. ordi. paſtoralis. in cōte. talis rigor in hoc ca niſi repetatur in fine litterarū Onquerente. I. p̄ſbytero fi. ⁊. xvj. q. iij.§. pe. v̓ſi. is aūt. ⁊ ſu non eſt ẜuādus cū pͥn­Nquiſitioni. T. T. reſponde. intelleximꝰ. ⁊ infray Li­sͣ. de elec. c. vl. ſi. C. d̓ an. exce. cipaliter agatur de iniꝗ mus: ꝙ quotiens clauſula per I cet p̄ſbyter idē res ſuas et vt ꝑfectius. ⁊. C. de epiſ. audi. tate iudicis: ſꝫ ī alijs cau­quaꝫ tollitur appellationis r̄mediū eccleſie ſue in ꝓtectione no l. vlt. ⁊ ita interrūpit̉ p̄ſcriptio ſis vbi agitur principali­in medio litterarum ponitur: ſi ſūt per ꝓteſtationem. ſtra nō poſueritⁱ quando ad nos ac ter de iniquitate aduerſa plura negocia ſe minime contingen g Corā iudice a quo. No. ꝙ rij ꝑꝑ ip̄ius ꝯtumaciā po ceſſit: tamen cum hi qui accedūt ad ſi pōt hēre copiā iudicis a quo tia: tantum premiſſaᶜ complectetur: nendus ē actor in poſſeſ­pr̄e.n. cum rebus eorum debeant eē dꝫ ꝓuocare nō dꝫ corā alio ꝓte ſione cā rei ẜuande vel ex niſi forte in fine litterarum predicta ſub apoſtolica protectione ſecuri: ſtari: ſed tūc demū ſi iudicē illū cōicādus. hoc nō dꝫ fieri clauſula iteretur. mādamus quatenus quicquid eidē hēre nō p̄t vt h̓ dicit. ⁊ ſic ex or in hoc caſu: qꝛ de iniqui­I Dem. p̄ſbytero poſt iter arreptuꝫ ad nos dine v̓boꝝ argumentandū eſt tate iudicis agit̉: ſed ꝑꝑ h̓ Appellatio vnius ꝓdeſt alteri fi veniendi ſubtractum eſt vel abla­ar. xliiij. di. ſit rector. in fi. ꝑs puniri nō dꝫ. vn̄ ſi ne cōi iure iuuentur ⁊ idē ſit negociū ⁊ h Exprimēdas. ſed qͣre ꝯpel poſſet cognoſci de hͦ gra­tum ſibi reſtitui faciatisⁱ ſit̉ expͥmere cās appel. cū ſuffi­eadem defenſionis cā ⁊ ſint eadem uamine li. nō cōte. eēt qͣſi ℟ica De confirmatione vtili vel in ciat dicere appello. ij. q. vj.§. quedam perplexitas: ꝗa ſententia condemnati. alias ſecus. utili. forma. hoc intelligo qn̄ appel­cū nō conſtet adhuc vtrū Na ſnīaᵇ pluribus condemna A Lex. iij. exon̄. epiſcopo. lat̉ an̄ ſnīam ab aliquo graua appellatio ſit legitima f̄ tis ſi vnus ſolus ad appella. De re ſcienter ꝯfirmata per pa­mine qꝛ tunc cā appellationis pōt ſe intromitere de pͥn beneficium cōuolauerit: illius victo dꝫ expͥmi. sͣ. e. vt debitus. ⁊. c. pā īferior iudex cognoſcere non po cipali qō̓ne. in quo caſu ria iure cōmuni ceteris ſuffragatur. cū cām. vbi dr̄ qn̄ ſit exprimen tm̄ ⁊ non ante habet iu­teſt niſi confirmatio non tenuerit vt da cā appellationis ⁊ qn̄ non. riſditionem ſuꝑ pͥncipali ſi cōmuni iure iuuentur: idēqꝫ nego quia ſurrepticia vel de re litigio­vel dic ꝙ idē ē ī diffinitiua. C. qͣre non pōt procedere in cium: ⁊ eadem cauſa defenſionis ſa. de his ꝗ ꝑ me. iudi. nō appel. principali nec penā impo exiſtat. Dem. Iquis rei litigioſeᵐ con l. ij. ⁊ ſupple maxīe. qꝛ nō ē ne­nere aduerſario cum ipſe Iuſtus metus excuſat adeo qd̓ firmationem impetra ceſſe cās appellatiōis expͥmere nō peccauerit. ⁊ ſi puni­nō appellans habetur pro appellan niſi velit. ff. de ap. ſcio q̄ſitum ret illum faceret ꝯͣ ꝯſcien uit ab apoſtolica ſe. non te ſi fuerit proteſtatus et appellatio vel qd̓ dicit cās: ītellige ī gene tiam: ſed ꝑꝑ ꝯtumaciam minus poteſt iudex de re: ſic hoc mō iniqͣ ſnīa lata ē ꝯͣ vr̓ puniendus. Et ideo nis cauſas duxerit exprimendas. cauſa cognoſcere: ⁊ eam me: nec audeo appellare: ⁊ hoc vt hec ꝑplexitas euitetur Iiuſtus metus quominus ap fine debito terminare. Sed ſi ꝓteſtor coram vobis. B. pōt iudex cognoſcre de h̓ pellaueris te excuſatʳ: ad ap­rem tunc pacifice poſſidebat: cum Mica De clericis peregrinis. grauamine lite non con pella. r̄putaris beneficiū conuolaſſe inde confirmationem obtinuerit: Supra viſū ē de appellatōibꝰ teſta.ſ. de iniquitate iudi dūmodo infra tēpus quo licite pro ſed quia peregrinantes in mul non eſt licitum iudici de queſtione cis. probato vero graua tis gaudent priuilegio appel mine reuocabitur graua lantium merito ſubijcitur hec men ⁊ poſtea iudex citabit abn̄tem. ⁊ ſi citatus nō venerit ꝑꝑ ip̄ius contu rubrica de clericis ꝑegrinātibus. Ab. ſic. maciam ꝓcedetur ꝯͣ ip̄m. ⁊ ſic nulla ꝑplexitas eſt. Si v̓o appellatio nō va Onquerentes. Hoc dicit in ſumma. Peregrinātes ad papam luit remittit̉ ad illū a quo appellauit. maxime clerici cū oībꝰ rebus ſuis debēt eſſe ſub ꝓtectione apl̓ica ſe­Nquiſitioni. Sūmantur vt in rubro ⁊ hoc ſi negocia ſūt ſeꝑata. curi. vel ſic ⁊ melius cōprehendēdo vtrūqꝫ intellectū vt in rubro. Non diuiditur. Ab. ſi. Primo ponit̉ querela. Secūdo ꝓuiſio ibi: lꝫ. Ab. ſi. f Premiſſa. ar. sͣ. e. ſecūdo requiris.i. rn̄. vbi dr̄ ꝙ nō refert an ponat̉ i Nō poſuerit. expͥſſa voce ſꝫ expͥſſit ip̄o facto qd̓ plus eſt. sͣ. ti. ꝓx. dilecti. ⁊. c. in medio principio vel fine remotio appellationis qꝛ ad omnia refertur. vt noſtrum. ⁊. c. ad audientiā. ij. So. eſt ibi: qꝛ hic ſunt diuerſa negocia non ſe tāgentia ibi vnum negoci k Ad p̄ſentiā nr̄am. cā ꝑegrinationis. ſupple vt faciat ad hūc titulū ꝗ iterū um. lꝫ habeat plures articulos. Item eſt argu. ꝙ determinationes reci­ſub apoſtolica ꝓtectiōe cōſiſtūt. xxiiij. q. iij. ſi ꝗs romipetas pr̄naꝝ. illi canōes piunt tm̄ p̄cedentia ⁊ non ſequētia. ar. ꝯͣ. ff. de leg. i. l. ſi ẜuus plurium.§. ꝗ ad hūc titulū ꝑtinēt. C. ſi ꝑ vim vl̓ alio mō abn̄tis poſſeſ. turbata ē. l. i. ⁊. C. vl̓. ⁊. xxxij. q. vij. apoſtolus. Ber. de emāci. liber. l. iubemus. ff. de tuto. ⁊ cura. da. ab his. l. vlti. a ſententia. Breue eſt. ſed ꝑ alia verba ſūmatur ſicut in rubro l Faciatis. ī hoc caſu qn̄ poſſeſſio abn̄tis taliter turbat̉ ẜuus amicꝰ ꝓximuꝫ CAbhas ſiculus. colonꝰ petere pn̄t vt poſſeſſio reſtiſuat̉ vt in. l. p̄dicta. C. ſi ꝑ viꝫ vl̓ alio mō. l. i. d Una ſnīa. huiꝰ decre. hēs. ij. q. vj.§. ſunt quoꝝ. ⁊.§. qn̄qꝫ. ⁊. C. ſi vnꝰ ℟ica De ꝯfirmatione vtili vel inutili. Supra viſuꝫ ē de ſuſpēſione ſnīe ſeu iu expluribꝰ ap. l. i. ⁊. ij. Unde vt ītelligas qd̓ hie dr̄ no. ꝙ ſi res cōis ſit plu riſditiōe iudicis q̄ ſit remedio appel. ſeu ꝑegrinatōis. Sꝫ qꝛ ſnīa ſeu ꝓceſſus iu ribꝰ ⁊ corporalis: nec diuerſitas ſcī ſeꝑationē recipit vt in duobus correis dicialis qn̄qꝫ cōfirmat̉ ꝑ ſuꝑiorē ⁊ poſſet dubitari de validitate vel īualiditate debendi ſi oēs ꝯdēnati ſint: ⁊ vnus appellauit: victoria vnius oībus pro ꝯfirmatōis merito ſubijcit̉ hec Rubrica de ꝯfirmatione vtili. Ab. ſi. deſt: vt hic dicit. ⁊. ij. q. vj.§. qn̄qꝫ. ⁊. C. ſi vnus ex pluribꝰ app. l. ij. ⁊ ſint Iquis Summat̉ hoc. c. cū ſequenti vt in rubro. ſecunda pars ibi: tales qui non iuuentur beneficio reſtōnis. Si vero vnus fauore minoris ſed ſi. Ab. ſi. etatis impetraret cōtra ſnīam bn̄ficium reſtōnis: hoc nō ꝓdeſt alijs: vt ī Litigioſe. res litigioſa ē de cuiꝰ dn̄io cā mouet̉ inter petitorem ⁊ l. p̄dicta. C. ſi vnus ex pluribus. l. ij. ⁊. iij. q. vj.§. qd̓ ⁊ ſi eratis. ⁊ iō dicit poſſeſſorē iudiciaria ꝯuētiōe: vt tradit̉. C. de litig. auc̄. litigioſa res. hͦ ſi iure cōi iuuentur. Si vero res ſit incorporalis ⁊ cōis ⁊ indiuidua: tūc ⁊ ſic ꝯtrouerſia ſuꝑ poſſeſſiōe orta nō facit rē littgioſaꝫ: qd̓ veꝝ ē. ⁊ ſuꝑ res liti­victoria minoris ꝓdeſt maiori. ff. quēadmodū ſer. amittitur. ſi cōem.i. re gioſas nouū pͥuilegiū īpetrari nō pōt. sͣ. d̓ teſti. cām q̄. ⁊ sͣ. vt li. pē. c. i. ⁊ vlt. ⁊ ſpoſo. vt ſeruitus indiuidua ſit: tn̄ vſufructus lꝫ ſeruitus ſit diuidi pōt. ff. jͣ. e. bone. nec ad aliā pōt trāſferri ꝑſonā. xj. q. i. qꝛ res. ⁊ sͣ. vt li. pē. eccl̓ia ſan­ad. l. fal. l. i.§. ſi vſufructus. cte. ⁊ in auc̄. in medio lit. ſacras iuſſio. nō fieri.§. ſi v̓o. on̄dendum. colla. viij. e Eadē cā. Pone exēplū: tres erāt tutores habentes adminiſtrationē ⁊ nō obſtante pͥuilegio tali ſiue indulgentia iudex ꝓcedere dꝫ in diuiſam gerētes ꝯdēnati ſunt: vnus appellauit ⁊ obtinuit ceteris ꝓdeſt n Confirmationē. no. ꝙ ꝯfirmatio īpetrata ſub forma cōi ſiue ēt innouatio v iiij