Seite

Secundus De preſcriptionibus 5 O Um quidam. Primo pōit factū reprehenſibile ſecularium iu­agit ex p̄ſcriptione aut excipit. Si agit: ut. xvi. q. iij.§. pōt. ⁊. C. de p̄ſcrip. xxx. ¶dicū ꝯͣ quos ꝓuidet ibi: decernimus. Scd̓a ibi ſimiliter. ꝓuidet ad an. ſi ꝗs emptiōis. neceſſe hꝫ titulū ꝓbare. Si excipit: ut. sͣ. de ꝓba. ex lr̄is. tūc caſū ꝯuerſum. Et pͥma pars fuit ſumpta ex decre. Alex. quarti ꝗa nō­nō hꝫ neceſſe titulū ꝓbare: tū qꝛ nemo cogit̉ dicere titulū poſſeſſiōis ſue. ij. q. v.§. i. C. de pe. here. l. cogi. tū qꝛ nō ꝓbante actore abſoluitur reus. vi. q. vlt. nulli: quā allegat ſpe. e. ti.§. ij. uer. ⁊ no. ſub uerſi. porro. ⁊ vide no. jͣ. de immū. ec. c. i. ī pͥnci. Ioan. an. actor: ut ec. bn̄. c. vno. C. de ꝓba. actor. Alij dixerunt ꝙ quocūqꝫ mō ꝗs p̄ſcri­a Cognitio. ⁊ ꝓnuncia ptōeꝫ obijciat ſiue agēdo ſiue tio: qꝛ licꝫ regulariter d̓ defēdēdo tenet̉ titulū probare qua re iudex cognoſcit ꝓ ut. sͣ. e. ſi diligēti. alij dixerūt BOnifacius octauus. BOnifacius octauus. nunciet. ff. de iud. d̓ qua ⁊ h̓ fuit opi. goſ. ī ſumma hu­ Electio rei iudicate ꝑ eccleſiaſti In preſcriptōibus ſufficit bona re. sͣ. d̓ ca. poſ. cuꝫ ſuꝑ. ius ti. ꝙ noͣ eſt neceſſe ꝓbari ti cum iudicem admitti debet in foro fides: vbi ius commune vel pre­vbi de hoc in glo. vlti. tulū niſi ꝗs poſſideat pro hr̄de ſeculari: ⁊ econuerſo. Io. an. ſumptio non eſt ꝯtra preſcribentē: tn̄ īterdū cognoſcit qn̄ n̄ uel pro poſ. C. de pe. here. co­Um ꝗdam ſeculares iudices alias dꝫ allegari titulus ⁊ probari: ꝓunciat: pone exemplū. gi. vel niſi ſit p̄ſumptio ꝯͣ poſ­sͣ. de reſcrip. cū cōtingat dū coraꝫ eis excipit̉ de re per niſi ſit preſcriptio: cuius contrarij ſeſſorē. C. de ꝓba. ſiue poſſide In auditore. sͣ. d̓ teſta. eccleſiaſticū iudicē iudicata: ⁊ caſu tis: uel niſi ſe ad hoc obligaue non exiſtat memoria. h. d. Io. an. raynutius. Item in caſu rit: ut. sͣ. de ꝓba. lꝫ ⁊ ī hoc cāu quo ad euꝫ ꝑtinet cognitioª de con Piſcopum ꝗ eccleſiasᶠ ⁊ v. q. iiij. duodecim. iij. q ītelligebāt. sͣ. de d̓ci. dudum. ſuetudineᵇ vel de iureᶜ recuſent exci decimasᵐ quas ab eo re­vi. accuſatus: cum ſimi­Alij dicebāt ꝙ olī ſufficiebat pientes audire in derogationeꝫ iu petisᵏ proponitº: licet in libus. bona fides ꝑ d̓cre. sͣ. eo. ad au riſditionisº eccleſiaſtice ⁊ ꝯtēptuꝫ. b Conſuetudine. nota tua ſint cōſtituteᵖ dioce. ſe res hodie reꝗrebatur titulus. ꝙ conſuetudo dat iuriſ­legitimeq p̄ſcripſiſſe: allegar̄ opor­ Decernimus vt ꝑ cenſurā eccle sͣ. e. ſi diligēti. his oībus opi­ditionē. ix. q. iij. cōque­tetʳ: cum ius commune ꝯtra ipſuꝫ nionibꝰ reſecatis tene qd̓ no. ſiaſticā ab iniquitate coerceātur hu ſtus. sͣ. de fo. ꝯpe. cū ꝯtī­ber. ⁊ moderni. sͣ. c. ſi diligēti iuſmodi: ⁊ ad admittendam exce­faciat huiuſmodi preſcriptiōis titu gat. sͣ. e. li. de of. ord. ro quoꝝ h̓ approbat̉ opinio. Sꝫ ptionē eādem vbi alias de iure dꝫ lumᶠ: ⁊ ꝓbare. y Nā licet ei qui rē mana. ⁊ de fo. compe. ro obijcio ꝙ decre. iſta ⁊ eiꝰ diſtī admittiᵉ: a locorum ordinarijs cō preſcribit eccleſiaſticam: ſi ſibi non mana. cum ſi. ctio potiꝰ ſit de v̓bo ꝙͣ de re: pellāturʳ. Similiter eccleſiaſtici ē ꝯtrarium ius cōmune: vel cōtra c De iure. de iure co­qd̓ eē nō dꝫ. sͣ. e. li. de elec. cō­iudices ſi corā ipſis excipiatur d̓ re eum p̄ſumptio non habet̉: ſufficiat gnoſcit eccleſiaſticus iu­miſſa.§. porro ẜm hoc.n. om­dex īter laicos: ubi hꝫ tē­bona fides: vbi tn̄ eſt ei ius cōmu per ſecularem iudicē iudicataᵍ exce ni caſu neceſſe erit titulū ꝓba­porale dn̄ium: d̓ iureiu. ri: cū preſcriptio ſēꝑ ſit ꝯͣ ius: ⁊ ptionē ipſaꝫ admittant in his q̄ ani ne ꝯtrarium: vel habetur preſum­ueniētes.jͣ. ꝗ cler. ul̓uo. ſic ꝯͣ p̄ſcribentē ſemper preſu­marum periculum non inducuntˡ ptio contra ipſum bona fides non c. vlt. Itē ī matrimonia mendū. ſed obiectio non ē ve­ſufficit: ſed eſt neceſſarius titulus ꝗ per ſuperioresⁱ ſuos niſi fecerīt ani libus ⁊ ſpūalibus cauſis ra. nō enim eſt ꝯͣ ius ꝙ aliꝗs ī maduerſione debitaᵏ caſtigandi. poſſeſſori cauſam tribuatᵗ p̄ſcriben d̓ ordi. cog. tua. sͣ. ꝗ filij fundo meo ſeruitutē acquirat: Rubrica De preſcriptionibus. di y. Niſiʸ tāti temporis allegetur ſint legi. cām. ⁊ ī eccleſia imo potius preter ius: lꝫ enim ſticis criminibus: ut no. ſit contra ius meū. nō in̄ cōtra sͣ. de fo. cōpe. cū ſit. sͣ. e. ius cōe ut ꝓbatur de ſerui. C. li. d̓ fo. cōpe. c. vlti. Itē cū cā delegat̉ ꝑ iudicē ſeculare. sͣ. d̓ rapto. in ar­⁊. ff. imputetur igit̉ mihi ſi fui negligēs ⁊ remiſſus. sͣ. e. vigilāti. Item volu erunt ꝗdam dicere ꝙ nō eſt contra ius ꝙ vnus epiſcopus in dioce. alteriꝰ ſibi chiepͥatu. Itē ꝑ recōuētiōem. iii. q. viii. cuius ī agendo. Item īter laicoſ ꝗ ſunt de familia eccl̓ie ẜm quoſdā. lxxxix. di. īdicatū: uel vbi laicus iu­acquirat iura epiſcopalia: ſed ꝙ archidiaconus ul̓ īferior epiſcopo ſibi acꝗrat dex eſt negligēs. sͣ. de fo. cōpe. ex tranſmiſſa. ⁊. c. lꝫ ex ſuſcepto. ubi d̓ hoc epiſcopalia hoc eſt cōtra ius. ⁊ ideo ſine titulo non preſcribitur ad hoc. c. diſ. Et ꝙ dicit de iure: ſupple uel pͥuilegio ꝯceſſo ab eo ꝗ illud ꝯcedere poſ cōtra morē. de exceſ. prela. accedētibus. Sed pͥmū qd̓ de ep̓o dicit̉ falſum eſt ſit. iſta.n. tria equiparātur. c. di. ꝯͣ morē: de offi. ordi. duo ſimul. vt hic vides. ad hoc. iij. q. vi. per totum. ix. q. ij. per totum. dic iudicio meo. ⁊ d Iuriſditiōis. ꝙ papa pati nō debet: ut. jͣ. d̓ immu. eccle. c. vlt. ſic breuiter īterdum ius cōe vetat ne preſcriptio procedat. ⁊ hoc facit. īterduꝫ e Admitti.ſ. vbi eſt idē corpus ſiue eadem ꝙͣtitas: idem ius ſiue cau­rōne rei: īterdum ratiōe ꝑſone. ⁊ hos caſus habes notatos. xvi. q. vi. clerici. ⁊ ꝑ ber. sͣ. de preſcrip. cū nō liceat. d̓ his nihil ad nos. Interdum ius cōmune ſa petendi. ⁊ eadē ꝯditio perſonaꝝ: ⁊ ille ꝗ abſoluitur poſſideat tꝑe ſētē facit ꝓ petitore ⁊ cōtra poſſeſſoreꝫ. ut in exemplis hic poſitis. ⁊ in decre. dudū tie. al̓s.n. exceptio rei iudicate nō ob. ff. de excep. rei iudi. cū querit̉. ⁊. l. ſequen. ⁊. l. ſi rem meā. ⁊ sͣ. e. ti. aduerſario. ⁊ pōt ꝓponi hec exceptio an̄ de deci. ⁊ tūc eſt neceſſe allegare ⁊ ꝓbare tituluꝫ ut hic. ad idem. xciij. di. illud nemo enim debet vti illis ornamētis: niſi ꝓbet a pͥncipe hoc ſibi fuiſſe cōceſſū lit. ꝯte. ⁊ poſt. sͣ. eo. li. de lit. ꝯteſta. c. i. vbi de hoc. f Cōpellātur. ſic. sͣ. ti. ꝓxi. lꝫ de fo. ꝯpe. c. ij. jͣ. d̓ ſen. ex. d̓cernimus. C. de ueſti. olo. ⁊ aura. l. nemo. C. nulli licere ī fre. l. vna. li. ix. ad h̓ macha. xi. ubi āthiochus d̓dit ionathe ptātem bibēdi in auro ⁊ eſſe in purpura. ⁊ ſibu­g Iudicata. eo caſuquo ad ꝯſuetudinē uel de iure ad iudicē ſecularem lam auream ferre. ſic etiā intelligatur. c. di. ꝯͣ morem. quod uerum intelligo cognitio pertinebat: ut. sͣ. in caſu ꝯuerſo vidiſti. tam in excipiente. ut hic ⁊ in predictis iuribus: ꝙͣ in agente. ad hoc. sͣ. de fſti. b Inducūt. ī his.n. canō tollit legē. sͣ. d̓ preſcrip. c. vlti. sͣ. ti. ꝓxi. lꝫ. ſpo. ad d̓cimas. eo. li. idē ſi ē p̄ſumptio ꝯtra ip̄m preſcribentem: ut hic. ⁊. x. q. i Suꝑiores. nō.n. ꝯpellunt̉ ꝑ ip̄os ſeculares ꝗ tulerūt ſnīaꝫ: qꝛ mīor ī iij. qꝛ cognouimus. C. de ꝓba. ſiue poſſidetis. pone exemplū. sͣ. eo. ſi diligēti maiorē ⁊c̄. xxi. di. īferior. d̓ ma. ⁊ obe. cū īferior. cū ſil̓ibꝰ. mīor āt ē iuriſ ibi enim ex confeſſiōe ipſius archiepiſcopi piſani īſultabat preſumptio cōtra ditio ſecularis ꝙͣ eccl̓iaſtica: d̓ ma. ⁊ obe. ſolite. xcvi. di. ſi īꝑator. io. an. ip̄m. vbi uero ius cōmune vel preſumptio nō eſt cōtra ipſum preſcribentē bo k Debita arbitraria. ex quo certa nō ſtatuitur. de offi. dele. de cauſis. na fides ſufficit ut hic vides. Pone in terminis: preſcribit eccl̓ia domuꝫ me ff. de iure deli. l. i. am uel aliam rem meā. ego repeto illam quam ſe iam eccleſia dic̄ preſcripſiſ diſcopum. Primo ponit dictum rationeꝫ interſerens. Se ſe: eſt ne ītentio mea iure communi fundata. certe nō: hic ergo preſcribēti ſuf cūdo rōnem explicat ibi. Nā lꝫ. Tertio a dicto ⁊ a rōne vnum ficiat bona fides: quia licet illa preſcriptio ſit ꝯtra ius meum: nō tamen con­caſuꝫ excipit ibi. Niſi. Premitte ꝙ epͥus ſuper ſubiectiōe eccle tra ius commune: notabiliter enim ſemper habes hoc uerbum ius cōmune: ſiarū ſue dioce. ⁊ ſuꝑ ꝑceptiōe decimarum fundat ītētiōem ſuā ſecꝰ.n. ī iure priuato. pōe ergo: p̄ſcripſi ꝯtra priuilegiatū: priuilegiatus agit de iure cōi vt ī pluribꝰ alleg. ī glo. do. Tracta fuit h̓ decre. de quadam contra me: oppono preſcriptiōeꝫ: habeo ne neceſſe ꝓbare tituluꝫ: certe nō: ꝗa extrauagāti greg. qͥ īcipiebat uenerabiliū. de qua facit mētiōem. ber. sͣ ille nō iure cōmuni: ſed ſpeciali fundat intentiōem ſuam. Ideꝫ ſi ꝯtra eum ꝗ de reſcrip. ſi diligenti ī vltima glo. in fi. ad cuius declaratiōeꝫ etiā ema ꝯtra me preſcripſerat preſcribo. ⁊ idem in ſimilibus. Cōclude ergo ꝙ ubi peti nauit. ⁊ eoꝝ que ibi no. moderni. Io. an. tor fundat ītentōem ſuam de iure cōmuni: tunc preſcribens habet ꝓbare titu l Eccleſias. quo ad ꝓprietatem ⁊ iura epiſcopalia. lum: alias nō: niſi preſumptio faciat ꝯtra ip̄m. Et ẜm hoc poſſemus dicer̄ ꝙ m Decimas.i. qͣrta decimaꝝ q̄ debet̉ ep̄o. sͣ. eo. d̓ qͣrta uel ꝓprie. sͣ. d̓ quādo vna eccleſia petit decimas ab alia eccleſia quas poſſidet in tertia paro n Repetis. alteri ep̄o loꝗt̉: ut pꝫ ꝑ ſequētia. decī. qm̄. chia: ꝙ ibi ſufficiat preſcribenti bonaꝫ fidē ꝓbar̄. qꝛ lꝫ ius cōmune faciat ꝯtra Proponit ꝑ exceptōeꝫ p̄ſcriptiōis nō ſit lit. ꝯte. qd̓ dic ut dixi. sͣ. eo. preſcribentem: nō tamē facit pro petente. ⁊ ſic forte poſſet ītelligi decre. sͣ. eo. li. de li. ꝯte. c. ij. p Cōſtitute. ⁊ ſic ius cōe facit ꝓ ad aures ẜm illos qui dicunt: ꝙ per illam decre. ſufficiebat olim bona fides. actor̄. xvi. q. vij. oēs baſilice. sͣ. e. d̓ quarta. de deci. dudum. ⁊ facit ad hoc. ff. ſi ſer. ven. l. loci.§. vlti. vbi dicitur ꝙ ſi domus mea que eſt q Legitime.ſ. ſpacio. xl. annoꝝ. Minor eniꝫ currit ꝯtra eccleſiā. xvi. iuxta te ⁊ ſeium debet ſeruitutem ſeio altius nō tollendi: te inuito altius tollā q. iij.§. quas actiōes. sͣ. eo. de quarta. nam licet nō habeam ius tollendi ꝓpter ſeruitutē ſeij: tu tn̄ n̄ habes ius ꝓhi r Oportet neceſſitatem importat: ad idē. iij. q. ix. nō oporiet: licꝫ alibi bendi. Supradicta vera niſi ſit tanti temporis preſcriptio ⁊c̄. ut ſequitur. honeſtatē denotet. xv. q. i. vbi de hoc. t Cauſam tribuat. nō enī reꝗritur ꝙ ſit iuſtus titulus uel talis ꝗ dn̄iuꝫ tri­o Titulū. circa allegationē ⁊ ꝓbationē fuerūt opiniōes antiquoruꝫ. ⁊ buat. ad hoc. sͣ. eo. veniens: qꝛ qd̓ meuꝫ eſt ex vna cauſa ⁊c̄. de fi. īſtru. īter di tales. primo dixit Io. circa corporalia neceſſe ē allegari ⁊ ꝓbari tituluꝫ lectos: ſed aliqualis titulus dat cām p̄ſcribendi. d̓ quo dic ut. sͣ. e. ſi diligenti. ſed nō circa īcorporalia. Sꝫ ꝯͣdicit ſibi decre. ſi diligēti ut ibi nota. ad d̓ u Niſi. iſtud niſi venit exceptiue ad id quod dixit. sͣ. de titu. non ad id quod cre. dudū. de deci. rn̄debat etiā ut ibi no. Alij diſtinxerunt īter corpora dixit de fide: quia non prodeſſet talis preſcriptio cuꝫ mala fide. nulla eniꝫ āti lia q̄ bn̄t cām ꝯtinuā: ⁊ qͥ nō: ut ī pͥmis nō reꝗͥrat̉ titulus: ſed in ſecūdis qua dierum poſſeſſio ⁊c̄. sͣ. eo. vigilanti. ſic. sͣ. eo. auditis. ff. ſi ſerui. vē. ſi ꝗs diuturno. Alij dixerunt: aut quis ij