Liber. iſtud ſupplendū eſt: vel citare nō debet vt hic: ſi citauerit expreſſione non fare. ⁊ non coram archiep̄o cum nullam hēat poteſtateꝫ in ipium: de offi. ordi. paſtoralis.sͣ. e. romana. in prin. ad hoc. sͣ. e. cuꝫ teneamur. tales en cta tenet: vt ibi: qꝛ multa fieri ⁊c. ẜm hoſti. a ¶ Interlocutoriaꝫ. ergo interlocutoria trāſit in rem iudicatam: niſi ab ip̄a go citare non poteſt: quod verum eſt niſi iuriſditionē ſuā impedirent. jͣ. infra. x. dies fuerit appellatum. sͣ. de elec. cum dilecti in fine. quod veꝝ ē quo de penis romana. ad ꝑtem: ſed non quo ad iudicem: quod dic vt. sͣ. eodem titulo cum ceſſante: ⁊ ¶ Hmōi. cū caſus iſte non ſit expreſſus ī iure. sͣ. de offi. or. paſtoralis. jͣ. e. c. vltimo. s ¶ Aliqua cā. ī qua tm̄ b ¶ Simile. vt ſi dicat̉ appelexēptus eſt appellās a iu latiōi renunciatū tacite vel ex riſditiōe ſui iudicis: arinterlocutoriamª vel diffinitiuam officialis ipſius nequaquaꝫ iuriſdi preſſe. sͣ. d̓ offi. delega. gratū. chieṗs ergo in alijs cau tioneꝫ ipſam in alijs impediant vt ſentētiam appellatum fuiſſe ſeu ali vel dicatur ex ꝓbabili cā non ſis in quibus remanet ī quid aliud ſimileᵇ: ſicqꝫ nō eſſe per ab eiuſdē ordinarij ptāte totaliter appellatum. jͣ. ꝓxi. rn̄. vl̓ dica iuriſditiōe ordinarij nul appellationem ad eūdē archiep̄m eximāt taliter appellātē. ¶ Debꝫ tur nō appellatum in ſcriptis lā habet poteſtateꝫ. vt hͦ autē ad eosᶠ ab ep̄is p̄fate ꝓuincie vel eius officialem deuolutū nego eo caſu quo d̓buit ī ſcriptis ap dicit: ad hoc. sͣ. e. propopellari. sͣ. e. c. i. ante ergo ꝙͣ d̓ ſuper cauſis in ꝗbus tꝑalemʸ iuriſ ciuꝫ ꝓponatur: ijdem niſi priꝰ ipſis ſuit vbi de hoc: licet eniꝫ his cōſtiterit priorum iudicuꝫ ipſe ſubditus appellans cōſtiterit cauſam ipſam ad eos to ditionem exercent niſi forte de con non impediet officium. Ioan. fortaſſis poſſet illuꝫ recu ſuetudīeˣ aut pͥuilegio ſiue iur̄ aliotaliterᶜ fuiſſe delatam: ꝓhibere ne andree. ſare vt ſuſpectū. vt. sͣ. e. in illaᵈ vel ne ad executionē ꝓceda ſpāli ſit appellandū ad aliuꝫ appel c ¶ Totaliter.i. taleꝫ fuiſſe ap ad h̓ ſi ī vna. archiep̄us lari. ¶ Snīas quoqꝫ īterdicti vel tur ſnīeᶜ non p̄ſumātᶠ. ¶ Quod ſi pellationē: q̄ deuoluat negotn̄ de hoc ſe intromittere obijciat̉ ex iniuſta cā ſeu minusᵍ le ſuſpēſionis ſeu excommuicatiōis cium: licet forte cā ſit falſa. non hꝫ vt h̓. in appellantem ab eo a quo appeld ¶ Illa.ſ. quādo appellatum gitima ante ſentētiam appellatiōeꝫ t ¶ Eos.ſ. archiep̄os. eſt ante ſenientiā. interpoſitā extitiſſe: ⁊ ex eo nō eſſe latum ꝓponit̉ ꝓmulgatas: nullate v ¶ Temporalem. quaꝫ e ¶ Sententie.ſ. quādo eſt ar in criminibus per alios appellationeꝫ huiuſmodi admittē nus niſi vocatisᵉ partibꝰ de appel pellatum a diffinitiua. exercent: quod dic vt. jͣ. dam: nequeunt p̄dicti archiep̄s vl̓ latione legitime cognito reuocent̉ f ¶ Preſumāt. primo.n. deoꝫ e. li. necleri. vl̓ mo. c. vl̓ eius officialis prohiber̄ᵛ: ne proce aut denūcient eſſe nullas. ¶ Cum de iuriſditione conſtare: ⁊ cotio. ⁊ hoc qd̓ hic dicitur datur in cā: niſi prius appellatione aūt ad remen̄. archiep̄m ab audiē gnito an ſit iudex: exercitiū iu probabamꝰ olim per de riſditōis p̄cedere. sͣ. de reſcri. recepta velut emiſſa ex cauſa ꝓba tia ſuffraganei ſui ſuper aliqua cau cre. sͣ. de delic. pue. c. ij. ſuper litteris ad fi. Inno. bili cognoſcere īcipiant de cā huiuſ ſa fuerit ante ſnīamᵍ appellatum: vbi de hoc. sͣ. de maio. ⁊ g ¶ Minus legitima. cum cā obe. ſolite. ⁊ ibi etiaꝫ de modi an ſit veraˡ. ¶ Si autē poſt Idem archiep̄us poſtqͣꝫ de appel non eſt in iure expreſſa. ff. de hoc: ⁊ vide qd̓ no. hoſti. ſnīam in caſibus a iure prohibitis latiōe cognitoª ꝯſtiterit eā minꝰ rō lega. nō poſſūt. sͣ. e. paſtoral̓. in ſum. e. ti.§. de quo ad vtpote a ſnīa ſuper manifeſto ⁊ no nabilemᵇ erritiſſe: cauſam ad eūdē in prin. ⁊ hoc arbitrabitur pri quem. ⁊ ver. ſed pone. ⁊ ſuffraganeum remittereᶜ non poſt torio crimine vel de quoᵐ ꝗs in iu mo iudex an legitima cā ſit ⁊ ver. ſe. ſi male arbitraret̉ appellari reⁿ confeſſus extitit ꝓmulgata: vel ponat. ¶ Deꝫ. x ¶ Conſuetudine. p̄ſcri poterit. ff. qui ſatiſda. cog. l. ar ꝯſimilibꝰº appellatū fuiſſe dicatur: ¶ Si iudex reꝗſitꝰ non tradit apo pta alias non valeret. sͣ. bitrio. ⁊. l. ſe. ſi autem cām in de conſue. c. vlti. poſſunt ne ſnīa executiōi mādet̉ᵖ: ſtolos ⁊ poſtea ꝓcedit in cauſa non iure expreſſam negaret eſſe le y ¶ Alio. puta in cā feu poſtquā cognoſcere ceꝑint: vtrum valet proceſſus: niſi renunciatum gitimā nō audiretur. ff. de ꝓdi. sͣ. de fo. competen. ex ſit recipiēda vel non appellatio ab fuiſſet appellationi. Io. an. ba. ab ea parte. trāſmiſſa: ⁊. c. verum de eo interpoſita: inhibere. ¶ In al ¶T ſuꝑ appellatōe ac eius cau h ¶ Prohibere. ꝑtibꝰ vel iuma. ⁊ obe. ſolite. umq quoqꝫ ꝗ circa rē de qua īter ap dici a quo fuit appellatum vel ſaᵈ inſtructio faciliorᶜ valeat ī z ¶ Excōicatiōis. in hoc forte tertio deputato forte ad pellāte ⁊ appellatū ꝯtrouerſia ver proceſſu haberi: diſtricte precipiſunt iſta paria ad hoc. jͣ. executionē ſententiarum. de ſen. ex. is cui. in fi. titur: aliꝗd poſt eoꝝ inhibitionem mus: ꝙ illeᶠ a quo appellatur apo i ¶ Uera. licet.n. quo ad ꝯmiſ ⁊ ¶ Uocatis ꝑtibus. sͣ. attentant: nō valēt occaſiōe huiuſ ſtolos appellanti iuxta tenorem cō ſionem faciendā ſufficiat ꝙ ꝓ e. c.§. ſi v̓o. nam merita modiʳ iuriſditiōeꝫ aliquam vēdica ſtitutionis noſtre ſuper hoc editebabilis ſit cā: vt. sͣ.§. cum aucārū ⁊c̄. C. ſi per vim vl̓ re ¶ Cum vero is qui ad remen tribuat requiſitusʸ. ¶ Si v̓o non tem. probari tamen habet ve alio modo. l. vlti. ⁊ ꝯcor. ſem curiam ſuꝑ aliquaᶠ cā vocē ap ritas cāe ap. niſi ſe offerens ꝓexhibuerit: ex tuncⁱ ſi forte in cauſa ad hoc. sͣ. d̓ offi. ordi. cū baturum corā iudice a quo ap procedat: niſi appellationi renunpellationis emittit: nihilominus in ab eccleſiarum. pellauit n̄ fuerit admiſſus: vt cauſis alijs ordinarij ſui iuriſditio 9 ¶ Reuocent. vel abſol ciatumᵏ fuerit: eius inualidus ⁊ irsͣ. e. īterpoſita. ⁊ dic vt ibi. uant: ⁊ intelligo hoc veni ſubijciat̉: Remen̄. archiep̄s vel ritusⁱ ſit proceſſus. k ¶ Prohibitis. multo ergo ruꝫ vbi periculū nō eſt ī fortius hoc in non prohibitis mora. qꝛ tūc bene poſſēt locū hēbit: ar. a minori. sͣ. de elec. cum in cunctis. abſoluere ⁊ ſi non poſſent nullas nūciare vel reuocare ad hoc. sͣ. e. qͣ frō l ¶ Notorio in quo admittatur ap. sͣ. eo. cum ſit romana: ⁊. c. peruenit: ⁊. c. cō̓ te.§. i. de ſen. ex. ſacro. ibi abſqꝫ periculo ⁊c̄. ſuluit. ⁊ dic notorio per euidentiā rei: vt differat ab eo notorio iuris per cōfeſ x ¶ Ante ſnīam: qꝛ aliud ſi a ſententia: qꝛ ibi aggreditur iudex ſtatī co ſionem de quo ſequitur. gnitionem principalis negocij: quod dic vt no. sͣ. e. vt debitus in gl̓. pe m ¶ Uel de quo. no. alternatiuā. nā vr̄ ꝙ tria concurrere debeāt ad hoc vt in nulti. Quis autē hēat exequi ſententiā latā ꝑ iudiceꝫ ap. vide qd̓ no. I. crimine debeat appellari.ſ. ꝙ ſit cōfeſſus teſtibus cōuictus ⁊ argumētis ſuꝑa de offi. delega. paſtoralis.§. preterea. tus. ij. q. vj.§. ſūt quoꝝ. ver. nullus. C. quoꝝ ap. nō re. l. ij. ⁊ dixit dn̄s azo. q a ¶ Cognito. legitime.ſ. partibus preſentibus: vel altera per ꝯtumaciā niſi omnia iſta tria ꝯcurrāt: reſeruatur cōdēnato beneficium appellādi. Aliabſente. sͣ. e. interpoſita. dicunt ⁊ forte bn̄: ꝙ cōfeſſus in iure nō audit̉ appellās: ſi tn̄ ita ſit confeſſus ꝙ b ¶ Rationabilem. vt qꝛ peccatum fuit in decre. cordi. i. vel in decre. vt ſtandum ſit cōfeſſioni nō tormentoꝝ formidine territus. ⁊ hoc tā in ciuili ꝙͣ ī debitus. vel cā non eſt reperta vera. crimīali niſi vellet allegare ſe ſic errore fcī cōfeſſuꝫ. In quo caſu poſſet appel c ¶ Remittere. quid de attentatis: videbis. jͣ. e. non ſolum. lare: vt ſuū corrigeret errorem. ff. ad turpil. l. i.§. vl. ⁊ hec opinio ꝑ hanc lr̄aꝫ T ſuper. Diuide decre. in duas ꝑtes. In qͣrum prima ponit ius ſatis probatur que diſiunctiue loquitur: nec poſſet negari crimen ꝑ cōfeſſionē ¶ Tantiquum. In ſecunda penā iudicis non ſeruātis: ⁊ emanauit ſuꝑ fore notorium. sͣ. de coha. cle. veſtra. ⁊ ī notorio nō admittitur appellatio: vt pletorie ad decreta. sͣ. eo. cordi. io. an. in proxi. glo. ⁊ no. Io. ⁊ archi. ij. q. vj. quicūqꝫ: ⁊. ij. q. i. in primis. d ¶ Cā. debet enim in apoſtolis cā appellationis exprimi: ⁊ cā delatōis n ¶ In iure. alias nō p̄iudicaret cōfeſſis ſuꝑ crimine. sͣ. de cōfeſ. c. vlti. ſaluo vel repulſionis. sͣ. e. c. i. qd̓ hēs de exceſ. pͥla. ꝙͣ ſit graue. ¶ Facilior. concor. sͣ. e. libro de elec. cupientes.§. ad hec. o ¶ Conſimilibus. puta ſi appelletur ne teſtm̄ aperiatur: vel ne ſcriptꝰ heres f ¶ Ille. iudex.ſ. qn̄ extra iudicium appellatur: ꝯſueuit appellans dicere ī poſſeſſionē mittat̉. ff. de ap. recipiēdis vel nō. l. pe. ⁊ vlti. sͣ. e. ꝯſtitutꝰ. ij. vel ⁊ apoſtolos peto: ſi ſit qui ipſos dare poſſit ⁊ debeat. ꝑ contumacem in non veniendo: vt. xxiiij. q. iij. de illicita. g ¶ Edite. sͣ. e. ti. cordi. p ¶ Mandet̉. ergo notorius criminoſus ⁊ cōfeſſus in iure audit̉ appellās cō h ¶ Reꝗſitus. cū debita inſtantia loco ⁊ tempore congruo: alias pena tra iura ſuꝑius ſignata. Poteſt dici ꝙ notoriꝰ criminoſus appellare pōt: ſed ſequens locum non hꝫ. jͣ. e. ti. ab eo. ij. rn̄. iudex nō tenet̉ appellatiōi deferre: vt in ꝯͣrijs. ad idē. sͣ. de ap. paſtoralis. niſi i ¶ Ex tūc.i. ex quo negauit expreſſe vel infra tempus deditum neglige exprimeret cāꝫ rōnabilem: puta ſe timore tormētoꝝ ꝯfeſſuꝫ: vt ſuꝑiꝰ dixi: vl̓ ꝑ ter vel malicioſe non tradidit. jͣ. eo. ab eo. in fi. errorē. ff. de ꝯfeſ. l. vl. ⁊ pe. alias ergo an̄qͣ ſuꝑior de appellatione cognoſcat k ¶ Renunciatum. tacite vel expreſſe. sͣ. de offi. dele. gratuꝫ. de teſtibꝰ ⁊ inhibeat: pōt iudex ſnīaꝫ exeꝗ: poſtea non. jͣ. e. non ſolum. cū veniſſent. Io. an. q ¶ Alium. ab appellante appellato ⁊ iudice: iſte eniꝫ alias nō trāſtulit ad ar l ¶ Irritus. poſito ꝙ alias valeret de iure. puta qꝛ fruſtratoria eſſet apchīep̄m cām ſuā. ⁊ ideo ſimpliciter pōt aduerſarium coram ſuo iudice cōueni pellatio: cui deferendū nō eſt. jͣ. c. ꝓximo.
zum Hauptmenü