III. XXXVIII. Obijcitur iterū. quia qui orat pro alio pre ces eiꝰ alteri repreſentat. ſed ſuperflue pre­ces noſtre deo preſentarent̉. ergo. ℟º ali quid repreſentare apud alterum poteſt eē dupliciter. vel vt diſcat. vl̓ vt impleat. ſiue vt audiat. vel vt exaudiat. Primo modo non repreſentantur a ſanctis angelis ora tiones noſtre deo. ſed ſecundo. Obijcit vlterius. exquo enī ſancti vident dei volū tatē. aut ergo vident deū velle illud ꝓ quo deū orant. ⁊ ita ſuper flue orant. aut nolle: ⁊ ita ſtulte orant. ℟º ꝙ vident deuꝫ iſtud velle fieri: non tamē abſolute: ſed ipſis rō gantibus. quedam enim vult deus facere per ſe: ⁊ de his non rogant. quedaꝫ per ora tiones aliorum: ⁊ de his rogant. Utruꝫ beati orando pro nobis conſequantur ali­quam vtilitatē pro ſeipſis. ℟º. ꝙ non niſi in hoc ꝙ in augmentatione numeri ciuiū ſupernoꝝ creſcit equaliter accidētale gau diū ſinguloꝝ. Utrū beatiorent pro hi­qui ſunt in purgatorio. ℟º ꝙ ſic. vt enim dicit magiſter ſententiarū. li. 4. di. 4º. c. 5. ille qui in articulo finis ſeculi migrabit ſuffragijs tamen indigens adiuuabit̉ me ritis ⁊ interceſſionibꝰ eccleſie celeſtis. qua re a ſimili ⁊ illi qui ſunt in purgatorio in­terceſſionibꝰ celeſtis curie adiuuāt̉. ſicut enim in corpore naturali membra fortia ſubueniunt indigentibꝰ: ſic in corpore my­ſtico eccleſie non tm̄ debent ſubuenire mē bra inter que ē indigentia mutua: ſed etiā illa que nō indigent adiuuari: conueniēs eſt indigentibus ſubuenire. ſic autem eſt ī propoſito. vt per ſe patet. Sed obijcitur quia orationes beatorum ſemper exaudi untur. ergo ſi pro exiſtentibꝰ ī purgatorio orarent ſtatim inde exirent. ℟º. hoc non ſequitur. quia nec hoc ſancti petunt: ſed vt deus ſubueniat eis quantum vident ip̄m velle ſubuenire eis precibus eoꝝ. Utrū orationes ſanctoꝝ pro nobis ſemper a deo exaudiant̉. ℟º ſancti dicuntur dupliciter orare ꝓ nobis. Uno modo oratione ex­preſſa dum votis ſuis pro nobis aures di uine clementie pulſant. Alio modo orati on quaſi interpretatiua.ſ. per eoꝝ merita que in conſpectu dei exiſtentia non tantum eis cedunt ad gloriam: ſed etiam ſunt nō bis ſuffragia ⁊ orationes quedam: ſicut etiam ſanguis xp̄i ꝓ nobis effuſus dicitur veniam petere. Utroqꝫ auteꝫ modo ſancto rum orationes ſunt quantum eſt in ipſis efficaces ad impetrandū quod petunt. Sꝫ ex parte noſtra poteſt eſſe defectus ꝙ non conſequamur fructum ipſaruꝫ ẜm ꝙ pro­nobis orare dicūt̉: ex hoc ꝙ merita eoꝝ nobis ꝓficiunt. ſed ẜm ꝙ orant ꝓ nobis votis ſuis aliquid poſtulando: ſemper ex­audiuntur. quia non volunt niſi quod deꝰ vult. nec petunt niſi quod fieri volunt. qd̓ autem ſimpliciter deus vult impletur: niſi loquamur de voluntate antecedente ẜm quam vult omnes homines ſaluos fieri: que nō ſemper impletur. vnde nec eſt mi rum ſi etiam quod ſancti volunt per hunc modum voluntatis non impletur. Sꝫ contra predicta obijciunt̉ plura. ⁊ primo illud quod apoc. 6. martyribus vindictaꝫ petentibus de his que ſunt ſuper terram di ctum eſt. vt requieſcerent modicū tempus donec impleretur numerus fratrum ſuoꝝ ⁊ ſic non exaudiunt̉ de pertinentibus ad eos. ergo multo minus de pertinentibꝰ ad alios. ℟º. illa verba ẜm gloſam non ſūt verba orationis: ſed inſinuant deſiderium eorum de obtinenda ſtola corporis ⁊ ſocie tate ſaluandorum ⁊ conſenſum quo con­ſentiunt diuine iuſticie malos punienti. Obijcitur ſecundo illud Iere. 15. Si ſtete­rit moyſes ⁊ ſamuel coram me: non ē ani­ma mea ad populum iſtum. ℟ndeo domi nus loquitur ibi de illis per hypotheſim ẜꝫ ſtatum viatoris. ſi enim in carne tunc eēnt ⁊ ꝓ populo orarent iram dei a populo non auerterent. Uel dicendū ꝙ ipſi tunc erāt in limbo: non in celo. Obijcitur tertio. quia quicunqꝫ oratione impetrat aliquid quodāmodo meretur illud. ſed ſancti qui ſunt in patria non ſunt in ſtatu merendi. ergo non poſſunt aliquid nobis ſuis meri tis impetrare apud deum. ℟ndeo ꝙ licet ſancti non ſint in ſtatu merendi ꝓ ſe poſt qͣꝫ ſunt in patria: ſunt tamen in ſtatu me­rendi alijs: vel potius ex merito precedēti alios iuuandi. ⁊ hoc apud deum viuentes meruerunt vt eorum orationes exaudire tur poſt mortem. Uel dicendum ꝙ oratio ex alio meretur ⁊ ex alio impetrat. meritū enim conſiſtit in quadam adequatione actus ad finem ad quem eſt qui ei redde tur. ſed orationis impetratio innititur libe ralitati eius qui rogatur. Impetrat enim aliquis quandoqꝫ ex liberalitate eius qui rogatur quod ipſe non meruit. Et ita licet ſancti non ſint in ſtatu merendi. nō tamen ſequitur ꝙ nō ſint in ſtatu impetrandi.