ro tā et ſi minꝰ ſuauis eſt eloqͥo doctrina tn̄ atqꝫ ſentētijs ita refertꝰ eſt vt in omni eruditōe quā nos ſecl̓arē illi aūt liberalē vocāt ſtudioſum reꝝ tātū iſte doceat qn̄ tū cicero delectat. ⁊ ibi ſeqͥt̉ Au. Cicero ī libris achademicis varionē appellat acutiſſimū. ⁊ ſine vlla dubitatōe doctiſſimū n̄ tn̄ dic̄ facūdiſſimū. ⁊ iteꝝ ibidē Auguſ. In pͥmo aūt libro Cicero cū eiuſdeꝫ varronis litteraria oꝑa p̄dicaret. Nos ī qͥt in nr̄a vrbe ꝑegrinantes errāteſqꝫ tan qꝫ hoſpites tui libri qͣſi domū redduxerūt vt poſſemꝰ aliqn̄ qͥ ⁊ vbi eſſemꝰ agnoſce re. Tu etatē patrie. Tu deſcriptōes tem poꝝ. Tu ſacroꝝ iura. Tu ſacerdotū. tu domeſticā. tu publicā diſciplinā. tu ſedi um regionū locoꝝ. tu oīm diuinaꝝ hūa narūqꝫ reꝝ noīa. genera. officia. cauſas apuiſti. hec ibi Quis igit̉ varronis doctrinā ſine eloq̄ntia deſcriptā deſpiciet. quā tot laudibꝰ cicero eſt ꝓſecutꝰ. Sed Aug. adhuc in p̄fato li. c. vij. ita d̓ varro ne ſubdidit. Uir doctiſſimꝰ varro tā ml̓ta legit vt aliqͥd ei ſcribere vacaſſe mire mur. tā multa ſcpͥſit qͣꝫ multa vix quēqͣ legere potuiſſe credamꝰ. Et licꝫ ip̄e Auguſt. ſic cōmendet varronē tn̄ nō approbat oīa ſua ſcripta. vn̄ in. iiij. c. p̄tati libri dicit. In his q̄ varro ſcripſit de rebꝰ hūanis ſecutꝰ eſt hiſtoriā reꝝ geſtarum Que aūt de his quas diuinas vocāt qͥd niſi opiniones reꝝ vanaꝝ. ¶ Diximꝰ iſta de varrone cuiꝰ doctrinā magnifacit Ci cero q̄ tn̄ ſine eloq̄ntia fuit. Quāto magis nos approbare acceptare ac venera ri debemꝰ doctrinā ſctōꝝ qͥ locuti ſūt ſpū ſctō inſpirati. licꝫ nō ſemꝑ ſplēdeat ni tore eloq̄ntie. ¶ Secūdi contēdūt eloqͥntiā oīno fore dānandā. ꝯͣ qͦs ſunt verba Quintiliani in illo ẜmōe pͥmo de timo re iudicioꝝ dei. ¶ Tercij aſſerūt doctrinā eloq̄ntie qn̄qꝫ aſſociandā. Et cū id faciunt bono zelo ad honorē dei ⁊ aīaꝝ ſalutem rē vtiqꝫ dignā efficiunt. Sic etiam Aug. docet li. iiij. de doctrina xp̄iana. Id circo Lactantiꝰ lib̓. j. diuinaꝝ inſtituti onū inqͥt. Nūc maiore copia ⁊ facl̓tate dicēdi cauſam ꝟitatis ꝑoremꝰ. q̄ lꝫ poſſet ſine eloq̄ntia defendi vt eſt amultꝭ ſe pe defenſa. tn̄ claritate ac nitore ẜmonis illuſtrāda ⁊ qͦdāmodo diſſerēda ē. vt potentiꝰ et animos influat. ⁊ vi ſua inſtructa et luce orōis ornata ¶ Ꝙ curioſi ex ſuꝑbia corporeos ſenſad vana dirigūt ⁊ illicita. ⁊ p̄cipue ī ſpe ctaculoꝝ inſpectione. ¶ Ca. iij. Ercia curioſitas eſt viſionis. quā Tho. vocat curioſitatem I ſenſitiuā. qͥ conſiſtit in appetitu ⁊ ſtudio inordinato cognoſcēdi ꝑ ali quē ſenſum exteriorē. Et qͣꝫuis iſta curi oſitas ſenſitiua exerceat̉ ꝑ oēs ſenſus. tn̄ exprimit̉ ꝑ viſum. qꝛ noīe viſus ītelli git̉ omnis ſenſatio. vn̄ cōſueuit dici. vi de qͣꝫ bonū ſonū hꝫ cāpana. id ē audi. v. de qͣꝫtū bonū odorē habet iſte flos. id eſt odora. Et xp̄s dixit Lu. vlti. Uidete ma nus meas ⁊ pedes meos.i. palpate. Et pſal. xxxiij. ſcribit̉. Guſtate ⁊ videte qͦni am ſuauis eſt dn̄s. Scd̓m itaqꝫ tho. cognitio ſenſitiua ordīat̉ ad duo. Uno mō tam in hoībꝰ qͣꝫ in brutꝭ ad corꝑis ſuſtētatiōem. inqͣꝫtū.ſ. ꝑ hmōi cognitōeꝫ homines ⁊ iumenta vitāt nociua ⁊ acqͥrūt ſibi neceſſaria ad ſuſtentatōeꝫ. Sic̄ ouiſ videns lupū fugit. ⁊ ſic hō videns inimicum. qd̓ facere nō poſſet ſi nō videret. ⁊ videns cibū ſumit illū. Alio mō cognitio ſenſitiua ſpēaliter in hoīe ordinatur ad cognitōem practicā vel ſpeculatiuā. videns em̄ herbā medicinalē medicꝰ ordinat eā ad medicinā. vidēs exercitia ali cuiꝰ artis quō fiūt addiſcit vt ẜm ea operet̉. Cōſiderās ꝑ viſum auditū vl̓ ꝑ alios ſenſus pulcritudinē creaturaꝝ exurgit inde ī cognitōeꝫ creatoris. Qn̄ igit̉ n̄ appōit̉ ſtudiū circa cogͦſcēda ſenſibilia