ro et ſi minꝰ ſuauis eſt eloqͥo doctrina tn̄ atqꝫ ſentētijs ita refertꝰ eſt vt in omni eruditōe quā nos ſecl̓arē illi aūt liberalē vocāt ſtudioſum reꝝ tātū iſte doceat qn̄ cicero delectat. ibi ſeqͥt̉ Au. Cicero ī libris achademicis varionē appellatcutiſſimū. ſine vlla dubitatōe doctiſſi­ tn̄ dic̄ facūdiſſimū. iteꝝ ibidē Au­guſ. In pͥmo aūt libro Cicero eiuſdeꝫ varronis litteraria oꝑa p̄dicaret. Nos ī qͥt in nr̄a vrbe ꝑegrinantes errāteſqꝫ tan qꝫ hoſpites tui libri qͣſi domū redduxerūt vt poſſemꝰ aliqn̄ vbi eſſemꝰ agnoſce re. Tu etatē patrie. Tu deſcriptōes tem poꝝ. Tu ſacroꝝ iura. Tu ſacerdotū. tu domeſticā. tu publicā diſciplinā. tu ſedi um regionū locoꝝ. tu oīm diuinaꝝ hūa narūqꝫ reꝝ noīa. genera. officia. cauſas apuiſti. hec ibi Quis igit̉ varronis do­ctrinā ſine eloq̄ntia deſcriptā deſpiciet. quā tot laudibꝰ cicero eſt ꝓſecutꝰ. Sed Aug. adhuc in p̄fato li. c. vij. ita varro ne ſubdidit. Uir doctiſſimꝰ varro ml̓­ta legit vt aliqͥd ei ſcribere vacaſſe mire mur. multa ſcpͥſit qͣꝫ multa vix quēqͣ legere potuiſſe credamꝰ. Et licꝫ ip̄e Au­guſt. ſic cōmendet varronē tn̄ appro­bat oīa ſua ſcripta. vn̄ in. iiij. c. p̄tati li­bri dicit. In his varro ſcripſit de rebꝰ hūanis ſecutꝰ eſt hiſtoriā reꝝ geſtarum Que aūt de his quas diuinas vocāt qͥd niſi opiniones reꝝ vanaꝝ. Diximꝰ iſta de varrone cuiꝰ doctrinā magnifacit Ci cero tn̄ ſine eloq̄ntia fuit. Quāto ma­gis nos approbare acceptare ac venera ri debemꝰ doctrinā ſctōꝝ locuti ſūt ſpū ſctō inſpirati. licꝫ ſemꝑ ſplēdeat ni tore eloq̄ntie. Secūdi contēdūt eloqͥn­tiā oīno fore dānandā. ꝯͣ qͦs ſunt verba Quintiliani in illo ẜmōe pͥmo de timo re iudicioꝝ dei. Tercij aſſerūt doctrinā eloq̄ntie qn̄qꝫ aſſociandā. Et id faci­unt bono zelo ad honorē dei aīaꝝ ſalu­tem vtiqꝫ dignā efficiunt. Sic etiam Aug. docet li. iiij. de doctrina xp̄iana. Id circo Lactantiꝰ lib̓. j. diuinaꝝ inſtituti onū inqͥt. Nūc maiore copia facl̓tate dicēdi cauſam ꝟitatis ꝑoremꝰ. lꝫ poſ­ſet ſine eloq̄ntia defendi vt eſt amultꝭ ſe pe defenſa. tn̄ claritate ac nitore ẜmonis illuſtrāda qͦdāmodo diſſerēda ē. vt po­tentiꝰ et animos influat. vi ſua inſtru­cta et luce orōis ornata curioſi ex ſuꝑbia corporeos ſenſ­ad vana dirigūt illicita. p̄cipue ī ſpe ctaculoꝝ inſpectione. Ca. iij. Ercia curioſitas eſt viſionis. quā Tho. vocat curioſitatem I ſenſitiuā. conſiſtit in appeti­tu ſtudio inordinato cognoſcēdi ali quē ſenſum exteriorē. Et qͣꝫuis iſta curi oſitas ſenſitiua exerceat̉ oēs ſenſus. tn̄ exprimit̉ viſum. qꝛ noīe viſus ītelli git̉ omnis ſenſatio. vn̄ cōſueuit dici. vi de qͣꝫ bonū ſonū hꝫ cāpana. id ē audi. v. de qͣꝫtū bonū odorē habet iſte flos. id eſt odora. Et xp̄s dixit Lu. vlti. Uidete ma nus meas pedes meos.i. palpate. Et pſal. xxxiij. ſcribit̉. Guſtate videte qͦni am ſuauis eſt dn̄s. Scd̓m itaqꝫ tho. co­gnitio ſenſitiua ordīat̉ ad duo. Uno tam in hoībꝰ qͣꝫ in brutꝭ ad corꝑis ſuſtē­tatiōem. inqͣꝫtū.ſ. hmōi cognitōeꝫ ho­mines iumenta vitāt nociua acqͥrūt ſibi neceſſaria ad ſuſtentatōeꝫ. Sic̄ ouiſ videns lupū fugit. ſic videns inimi­cum. qd̓ facere poſſet ſi videret. videns cibū ſumit illū. Alio cogni­tio ſenſitiua ſpēaliter in hoīe ordinatur ad cognitōem practicā vel ſpeculatiuā. videns em̄ herbā medicinalē medicꝰ or­dinat ad medicinā. vidēs exercitia ali cuiꝰ artis quō fiūt addiſcit vt ẜm ea ope­ret̉. Cōſiderās viſum auditū vl̓ ali­os ſenſus pulcritudinē creaturaꝝ exur­git inde ī cognitōeꝫ creatoris. Qn̄ igit̉ appōit̉ ſtudiū circa cogͦſcēda ſenſibilia