CXXIIII tores ſūt infames. ij. q. iij.§. Notādū. Et tales tenent̉ vltra pctm̄ iniuſticie et proditiōis ad dānū int̓eſſe leſo. Di cit aūt Tho. ij. ij. q. lxxj. arti. iij. ad­uocato defendēti iuſtā cām licitū ē pru­denter occultare ea quibus poſſet impe­diri proceſſus eius. Non autē licet ei vti aliqua falſitate Sed aduertant ſimpli­ces ne ab his domeſticis lupis deuoretur de quibus Eſopus ait. Hi regnant qua libet vrbe lupi. Qui ꝓpria cōmoda ſectā tes in iudicio fingunt multa pro defenſi on clientuloꝝ tamen ſecrete mutuaꝫ habeant intelligentiā procurantes cau­ſarum dilationē vt ſic magꝭ lucrari poſ ſint. Et de lucro inter ſe multotiens con fabulātes gloriantur Sicut de demoſthe ne ariſtodemo narrat̉. vt em̄ recitat au lugellius in libro noctiū atticaꝝ. le­gati mileti veniſſent athenas auxiliū pe tituri locutus eſt ꝯtra eos demoſthenes Et pro illa vice inexpedita cauſa acceſſe runt legati ad demoſthenē rogātes ne tra vota eoꝝ diceret. pecuniāqꝫ dederūt Tertio die poſt res iterū ageret̉ venit d̓moſtenes ml̓ta lana poſita ſuꝑ collū tāqͣꝫ morbo impeditus dixit ſe ſinachē­pati Ideoqꝫ ꝯtra mileſios loqui poſ ſe. Sed ip̄e demoſthenes poſtea veritatē aperuit ratus ad gl̓iam eiꝰ accedere. In terrogauitqꝫ ariſtodemū auctorē fabula qͣꝫtum mercedis vt taceret accepiſſet. Cui talentū accepiſſe rn̄dit. At ego de­moſthenes ait plꝰ accepi. Laudo igr̄ vt fieri pōt euitent̉ litigia ꝑtes virꝭ bo­nis interueniētibꝰ ſecū ꝯcordent. qm̄ eſt veritas in filijs hoīm aduocati cōi­ter que ſua ſunt querunt. aduocati peccant dum ſuſcipiūt cauſas iniuſtas vel illas proſequuntur vel propter ſuperfluas dilatiōes cau­ſarū cōpoſitiones. Cap̄. tertiū t Ertiū myſteriū de aduocatis decla randum dicit̉ offenſionis Propter au­riciā nanqꝫ ꝯſueuerūt aduocati offēdere proximos quadrupliciter Primo iniuſtas cās ſuſcipiendo Scd̓o iniuſtas cās ꝓſeq̄ndo Tertio cās dilatando Quarto cas cōponendo Primo offendūt aduocati auari cau ſas iniuſtas ſuſcipiendo. ẜm em̄ Tho. ij. ij. q. lxxi. artic̄. iij. Si aduocatus aſſumit ſeu defendit cām iniuſtā peccat grauiter tenetur ad reſtitutionē dāni qd̓ ꝯtra iu­ſticiam altera pars eius auxilium īcur rit. Similiter ſi ſuccumbat ſuſcipiendo cauſam iniuſtam decipiendo clientuluꝫ tenet̉ ei ſatiſfacere. Propterea d̓t Guil. helmus in ſpeculo aduocatus quādo ad ip̄m pͥmo venit clientulus debet ſic alloqui. Chariſſime tres ſunt ꝑſone qui bus om̄imoda veritas eſt aperiēda nil eis celandum. Confeſſor quo ad pecca­ta cōmiſſa. Medicus quo ad infirmita tes. Et aduocatus quo ad ea que ꝑtinēt ad cauſam qua petit conſiliū auxiliuꝫ defenſionis. Dicas ergo mihi om̄imodā veritateꝫ negocij. Exemplū da mihi ſcri ptū vt ꝯgruū dare tibi poſſim ꝯſiliū at­qꝫ reſponſum. Expedit em̄ aduocato ha bere ſcripturā ſuꝑ narratione facti quaꝫ clientulus ꝓponit ꝓpter periculū periu­rij hodie habeat iurare vt ſine rubore verecundia poſſit aliter inuenit̉ eaꝫ deſerere Inquirat etiā quas probatōnes habeat clientulus. Et ſi videat hr̄e ſuffi­cientes dicat. Secure te defendas. ſi aūt videat eum deficere in probationibus di cat ei. Amice noli inanis ſumptibꝰ te ve xare. Non debet ergo aduocatus cauſaꝫ iniuſtā fouere vel ſuis allegatiōibꝰ colo rare. Scd̓o offendūt aduocati iniuſtas cauſas proſequendo. Si em̄ aduocatus ſuſcepit cām quā credebat iuſtā in ceſſu apparet iniuſta debet cauſam deſe­rere vel illū cuius cauſaꝫ agit ad cedēdū q 4