XXIX hoc nomē principiū importat notionē in adiacētia et ē nomē adiectiue retentū et ideo hoc adiectiuū nominis numerale qd̓ ē vnuꝫ cadit a ratione nominis et tenet̉ aduerbialiter vt ſit ſenſus pater et filius ſunt vnum principiū.i. vno mō ꝓducat ſiue ſpirat ſ.ſ. ſꝫ quoniā hoc nomē principiū de ſua impoſitio ne nomē ē ſubiectū vt patꝫ n̄ videt̉ aduc po ſitio iſta rationalis et ideo fuerūt tercij. qui dixerūt ꝙ hoc nomē principiū quantū ē de ſe ſtat ꝓ eſſentia et ꝯuenit ipſum ꝑ additio nem trahi ad ꝑſona et cū d̓r pater ē principi um filij trahit̓ ad ꝑſonam patris. quādo ve ro d̓r pater et filius ſunt vnum principiū ſ.ſ. ſtat ꝓ eſſentia vel natura inquantū tn̄ eſt in duabus naturis et illud videt̉ ꝯſonare anſꝫ. dicēti ꝙ pater et filius ſpirat inquantū vter qꝫ idē deus et dicūt ꝙ vnū dicit vnitatē circa hunc terminū principiū n̄ ꝑſone ſed eſſen tie vel nature vt eſt in duabus ꝑſonis. Sed quoniā augͥ. videt̉ dicere ꝙ principiū dictū de patre et filio dicat notionē ꝯmune. ſimiliter magiſter dicit vltimo ca. ꝙ dicit vnita tem notionis. et principiū importat relatiōꝫ et eſſentialiter nō refert̉. ideo nec iſte modus ē aduc omnino ꝯuenies licet ſit alijs ꝓbabilior. et ideo ē quartus modus dicēdi ꝙ hoc nomē principiū ſtat ꝓ notione nō tn̄ in ꝯꝑatione ad ſuppoſitū ſed ad natura et vim ſpiratiua. et vnū importat vnitatē circa ipſū ſcd̓m ꝙ ꝯpetit eius acceptioni et hoc patet ſic. Cum em̄ pater et filius ſpirat ſ.ſ. inqua tum vnus deus inꝓceſſibilis. inquantū vnꝰ dens fit in eius volūtatis vnitas inquantū ī ꝓceſſibilis fit volūtatis fecunditas et quan tū ad hec in eis fit volūtatis vna fecuditas et vna fecūditas dicat vnitate principij. dd̓ ꝙ ſine diſtinctionē ꝯcedendū ē ꝙ pater et filius ſunt vnū principiū ſpecies. et ad illud qd̓ querit̉ quā vnitatē dicat hoc qd̓ ē vnū cir ca principiū. dd̓ ꝙ cū hoc nomē principiū d pluribus ſimul dicat̓ n̄ poteſt ſtare ꝓ ꝑſona et cū iteꝝ dicat reſpectū ad ꝑſona n̄ poteſt ſtare ꝓ eſſentiā gͦ neceſſe ē ꝙ ſtet ꝓ notiōe cū ergo dicit̉ pater et filius ſunt vnū principiū. vnū dicit vnitateꝫ notionis in ꝯꝑatione tn̄ ad vnitatē nature et vis ſpiratiue ſic pate bit ī alio ꝓpleumate et patet ex p̄dictis. Ad illud qd̓ obicit̓ poſtmodū ꝙ hoc principiū nō ē illud demoſtrato patre et filio. Reſpo deri poteſt dupliciter. primū quidā ꝙ n̄ po teſt dici hoc et illud qꝛ ꝑ regulā nō cadit di ſtinctio niſi vbi ē ex diuerſis cauſis vnio quo ma igit̉ vnio omnimoda ē in ꝯmunione prin cipij ita ꝙ nō multiplicat̓ ideo non ē ibi hoc et illud. aut demoſtrat formā aut ſuppoſitum aūt vtrūqꝫ. ſi formā falſa ē. ſi ſuppoſitū vel vtrūqꝫ vera ē ratione ſuppoſiti et ideo n̄ ſequit̉ ꝙ duo qꝛ forma nō multiplicat̉ ſimili ter poteſt argui ī hoc nomine deus. Ad duo ſequētia reſpōdent quidā ꝙ hoc nomē prin cipiū nō poteſt ſubici nec ad eū poteſt fieri relatio qꝛ tenet̉ adiectiue. ſed illud nihil ē qꝛ nomē ē ſubſtantiuū gͦ poteſt ſubici et p̄ dicari et ad eū relatio fieri et ſi dicant ꝙ ad hoc inuentū ē illud nihil ē qꝛ nō poteſt p̄dicari et iteꝝ inuentio debet habere rationem et nos videmꝰ ꝙ poteſt fieri relatio vt ſi dicat̉. in principio erat verbū. In quo principio erat ſpiritus qꝛ nō in alio erat ſed in eodem Etiam poteſt ſubici. qꝛ ſi pater ē principium ſ.ſ. a ſimplici ꝯuerſa. principiū ſ.ſ. ē pat̓. ꝓp ter qd̓ aliter reſpōdendū ē qꝛ cūdicit̉ vnuir principiū. vnuꝫ dicit vnitatē notionis que co munis ē duobus et qꝛ vnitatē dicit ꝯmunem ideo ē hoc ꝯſequēs vnū principiū ſ.ſ. e filiꝰ et pater gͦ filius ē pater ſic̄ hic vnus deus ē pater et filius gͦ pater ē filiꝰ. Ad vltimū qd̓ obicit̉ aut vnū qd̓ ē pater ⁊cͣ. dd̓ ꝙ qꝛ vnū dicit ꝯmunē ſpiratione vt ē in pluribus ideo nō ꝯtingit diuidere aut vnū qd̓ ē pater. aut vnū qd̓ nō ē pater vt ſi dicat̉ omnis homo ē animal. aut animal qd̓ ē albū. aut animal qd̓ nō ē albū neutrū ē dari qꝛ animal ꝯmuniter ſtat ꝓ animali albo et nō albo. ita ꝙ ꝓ vtro qꝫ ſimul reddit locutionē vera ſimul imꝓpo ſito. principiū ſtat ꝓ principio qd̓ ē pater et qd̓ ē filius. et ideo nō licet ibi diuidere et d̓ ſcendere immo ē ibi figura dictionis ex mutatione ſuppoſitionis ⁊cͣ. C. Ecundo querit̓. vtꝝ ſunt iſte ꝯcedende pater et. f. ſunt vnus ſpira tor vel ſunt idē principiū.ſ.ſ. et ꝙ ſit ꝯcedēda ſunt vnus ſpirator. videt̉ qꝛ pater et filius nō ſunt vnū principiū. niſi qꝛ ſpirāt vnica ſpiratione gͦ cū hoc nom ſpirator importet ipſam ſpirationem p. et f. ſunt vnus ſpirator. ¶ Item qꝛ pater et filius vnica creatione creat nō tantū dicūt vnū pri cipiū creature ſed etiā vnus creator. gͦ cum ſimiliter vnica ſpiratione ſpirēt ſunt vnus ſp rator. ¶ Itē ꝙ ſint idē principiū videt̉ quia vnitas nō multiplicata facit idemptitatem omnimodā. ſed pater et filius ſunt vnū prī cipiū ſ.ſ. ita ꝙ vnitas principij nullo mō mul tiplicat̓. gͦ ſunt principiū idē. ¶ Item hec ē vera pater et f. eadē ſpiratione ſpirat ſed id̓ importat̉ hoc nomine principiū qd̓ hoc noīe ſpiratio gͦ ab equippolēti pater et filiꝰ ſunt idē principiū. Contra ſpirator et qui ſpirat equipollet gͦ ſic̄ vnus ſpirator. gͦ vnus et qͥ ſpirat ſed hec ē falſa vnus ſpirat qꝛ nō vnus ſed duo ſunt qui ſpirant gͦ ⁊cͣ. ¶ Item ſpira tor importat ipſum ſpirationem in ꝯcretione ad ſuppoſitū. Aut ergo illud ē eſſentia. aut ꝑſona nō eſſentia gͦ ꝑſona ergo ſi pater et filius ſunt vnus ſpirator ſunt vna ꝑſona vel īpoſtaſis. ¶ Item̄ ꝙ nō ſit ꝯcedēda ꝙ ſint id̓ principiū nunc. ſi em̄ ſunt idē principiū ſunt idē. ſed hec ē falſa ꝙ pater et filiꝰ ſunt idē ergo et prīa ē falſa ꝙ aūt ſequat̉ manifeſtū ē bene ſequit̉ ſunt idē animal ergo idē. Ꝙ iteꝝ hec ſit falſa ſunt idē patet qꝛ ſunt diſtī cti ergo nō ſunt idē. ¶ Itē hoc qd̓ ē idem ē
zum Hauptmenü