p̄deſtinatio aliud ponat in predeſtīato. dd ꝙ non neceſſario ponit aliud de pn̄ti ſine actu. qm̄ multi ſunt p̄deſtinati qui non ſunt mali. et multi qui mali ſunt. ſed ponit aliud ſꝫm habitū ſiue de futuro ratōe cuiꝰ homo poteſt gaudere. ſcꝫ quia nomē eius ſcriptuꝫ eſt in celo. et cum illud poſitū erit. erit magnū. et illud erit ratio ꝑſiſtēdi in bono. et p̄ueniendi ad magnū et ſummū bonū. et io hoc bonū habituale p̄ponendū eſt gratie q eſt ſcd̓m pn̄te iuſticiam. T autē q̄rimus obduratōis merituꝫ et miſericordie. ¶ Supra egit mg̓r de cauſalitate actiua p̄deſtinatio nis et reꝓbatōis. In hac ꝑte īqui rit de cauſalitate paſſiua. vtꝝ ſcꝫ p̄deſtīatio et reꝓbatio habeat in nobis cauſam merito riā. et hoc quidē principalit̓ intendit ī iſta diſ. que duas habꝫ ꝑtes. in prima mag̓r īueſtigat principale ꝓpoſitū. in ſecunda mouꝫ qͣdam q̄ſtionē que ex p̄cedentibꝰ habꝫ ortū ſcꝫ vtrū deus deſinat aliquid ſcire vel preſci re ex cuius manifeſtatōne patefacit diuine ſcientie int̓mīabilitate. ibi. p̄terea ꝯſiderari oportet. Prima ꝑs quatuor habet ꝑtes. In prima mag̓r̄ determīat veritatē on̄s ꝙ reꝓbatio habꝫ cauſam meritoria ꝙͣtū ad cogno tatū quod eſt obduratio. non ſic p̄deſtinatio quantū ad ꝯgnotatū qd̓ eſt gratificatio In ſcd̓a v̓o mag̓r remouꝫ ꝙͣdā opinionē que poſſet homine ducere in errore. ibi. Opmnati tn̄ ſunt quidam. In tercia remouet eius defenſione. ibi. hijs tn̄ videmur aduerſari ⁊cͣ. In quarta remouet p̄ſumptuoſam in hac q̄ſtione inquiſitōeꝫ. on̄s aliquos volentes red dere ratōeꝫ de hoc ꝓfundo diuine p̄deſti natōnis lapſos eſſe in ꝓfunduꝫ erroris. ibi. multi vero de iſto ꝓfundo q̄rentes reddere ratōꝫ ⁊cͣ Preterea ꝯſiderare oportꝫ. vtꝝ ea omnia que ſimul ſcit ⁊cͣ ¶ Hec eſt ſecunda pars in qua determīat mag̓r̄ q̄ſtione. vtruꝫ deus deſinat aliquid ſcire vel preſcire. et ſimiliter eſt q̄ſtio. vtꝝ deſinat aliquē p̄deſti nare. Et hec pars habꝫ duas. ī prima deter minat de preſcientia ꝙ ꝯtingit deſinere ali quid p̄ſcire. in ſecunda v̓o determīat de ſcientia. ibi. de ſciencia autē aliter dictū. vbi dicit ꝙ deus nihil deſinit ſcire. et in vtraqꝫ ꝑte primo mouet q̄ſtionē. ſcd̓o determinat O intelligentia pn̄tis diſtinctōis duo principaliter q̄runt̉. primo q̄ri tur de p̄deſtinatōis cauſalitate. ſe cundo de diuine ſcīe ſempitnitaeſiue in tinīabilitate. ¶ Quantū ad primuq̄runt̉ duo. primo querit̉ vtrū p̄deſtinatio vel reꝓbatio in nobis habeat cauſam meritoriā. ſcd̓o vtꝝ habeat in deo ratōeꝫ motiuā Quod autē heant in nobis cauſam meritoriam on̄dit̓ ſic. primo de reꝓbatōe Ro. ix. ſuꝑ illud. eſauodio habui. glo. eſau ſubtra cta gratia ꝑ iuſticiā eſt reꝓbatus. ſed iuſti cia reſpicit merita. gͦ reꝓbatio e ex meritis tem ꝑ reꝓbationeꝫ non dicunt̉ niſi iſta tria. ſcꝫ odīū eternuꝫ. obduratio temꝑalis. et damnatio finalis. ſed omnia iſta hn̄t in nobis meritū. quia deus nemineꝫ odit niſi ꝓpter merita. nec obdurat nͨ damnat. gͦ ⁊cͣ ¶ Item voluntate an̄cedente vult deꝰ omnes homines ſaluos fieri. ſi ergo aliquē reꝓ bat hoc eſt voluntate ꝯn̄te. nemine em̄ d̓ ſe creat ad ſuplicium. ſed voluntas ꝯſequens eſt conceſſio ex noſtra cauſa. ſed non eſt ex alia cauſa ꝙͣ meriti. gͦ ⁊cͣ. ¶ Item de p̄deſtīa tione ſimiliter on̄dit. Greg. dicit et Augꝰ. ꝙ p̄deſtinatio iuuat̓ ſanctoꝝ oratiōibꝰ. ſed plus valꝫ vnicuiqꝫ fides ſua ꝙͣ fides aliena ergo merito ſuo et alieno poteſt quis impetrare ꝙ ſit p̄deſtinatus. ¶ Item nullus eſt p̄deſtinatus niſi finaliter ī gratia ꝓſeueras nec ecōtra. ſunt ergo ꝯuertibilia. ſed aliqͥs poteſt mereri finalē ꝑſeuerantia. gͦ poteſt mereri ꝙ ſit p̄deſtinatus ¶Item quod poteſt in maius. poteſt inminus. vel equale pari ratōe. ſed hō poteſt mereri hrē deū qd̓ eſt maximū inter omnia. poteſt etiā mereri ſalute qd̓ ē equale ei quod eſt eſſe p̄deſtinatu. ergo ⁊cͣ. ¶ Sed contra. omne meritū an tecedit illud cuius eſt meritū. quia diſpo nit ad illud. ſed p̄deſtinatio et reꝓbatio p̄ cedunt noſtꝝ eſſe. ergo nō cadūt ſub noſtro merito. ¶ Item omne meritū aliquo modo ē cauſa eius quod meret̉. ſed p̄deſtinatio et reꝓbatio ſunt eterna. merita vero ſunt tem ꝑalia. ergo temꝑale eſt cauſa eterni. qd̓ eſt impoſſibile ¶ Item ſpēaliter d̓ p̄deſtinatōe videt̉ Thi. ij. Non ex oꝑibus iuſticie que fe cimus nos. ſed ſcd̓m ſua miſericordiā ſaluos nos fecit. ¶ Itē gr̄a eſt effectꝰ p̄deſtinatōis ſed prima gratiā ancedit omne meritū. ete cauſa omnis meriti. ergo non cadit ſub meri to. et eo ip̄o gratia eſt. quia ſine meritis da tur. ergo nec p̄deſtinatio ¶ Rº ad hoc ītelligendū notandū ꝙ in p̄deſtinatōe tria intelligunt̉. primū eſt ꝓpoſitū eternū. ſcd̓m ē temꝑalis gratificatio. terciū v̓o eterna glorificatio. Similiter in reꝓbatōe intelligūt̉ tria. ſcꝫ eternū odīum. temꝑalis obduratio at eterna damnatio. ꝙͣtum ad primū et vlti mū ſimilit̓ iudicādū. nam vltima ſcꝫ pena et gloria ſimplicit̓ cadūt ſub merito. Orimū v̓o ſcꝫ ꝓpoſitū et̓nū eo ip̄o quo eternū ē. meritū habere nō poteſt. quatū vero ad mediū qd̓ e gͣtificatio et obduratio. dr̄n̄ter iudicādū Nam obduratio ſimpliciter cadit ſub deme rito ſiue ſub malo merito. gratificatio vero nec ſimplicit̓ ſub merito. nec ſimplicit̓ extra Eſt ei meritū cōgrui digni et cōdigni. Meritū ꝯgrui eſt. qn̄ peccator facit qd̓ in ſe eſt et ꝓ ſe. eritū digni. qn̄ iuſtus facit ꝓ alio eritū ꝯdigni. qn̄ iuſtus oꝑat̉ ꝓ ſeip̄o. qͥa ad hoc ordinat̉ gratia ex ꝯdigno. ad gratiā aut alteri ꝓmerendā. non omnio ex ꝯdigno quia peccator cū bono eſt īdignus. nec ſolū ex ꝯgruo. quia iuſtus dignus eſt exaudiri.
zum Hauptmenü