XXXIII et recedit ſiue ſui mutatione non predicat aliquid. quod ſit in illo. ſed ſolum ē aſſiſtens ſꝫ relatio ē huiōi. vtꝫ in dextro et ſinſtro. gͦ ⁊cͣ. Cum gͦ ꝓpͥ̓etates ſunt relacōes nō ſunt ꝑſone. nec in ꝑſonis ſedaſiſtūt. ¶ Contra oē ſimpliciſſimū eſt id qd̓ hꝫ. excepto eo ad qd̓ relatiue d̓r. hoc eſt. Auꝰ. in. xj. de trinitate et ꝑ ſe nota eſt. ſed d̓ina ꝑſona eſt ſimpliciſ ſima aliter non eſſet deꝰ et nō dicit̉ relatiue ad ꝓp̓etatē gͦ ē ꝓprietas. ¶ ttē omne perfe ctiſſimū eſt omne illd̓ a quo ꝑficit̉ et denoīa tur. hͨ eſt ꝑ ſe nota. qꝛ aliter denoīans et ꝑ ficiēs eſſet ꝑfectius eo. et Auꝰ. iſtā ꝓponit vj. de t̓m. dicēs ꝙ ip̄e deꝰ eſt maximꝰ. ideo eſt ſua magnitudo. ſed ꝑſona diuina eſt ꝑ fectiſſimū quid. et denoītur ſua ꝓpͥetate. gͦ ꝑſona eſt ſua ꝓpͥ̓etas et pater eſt paterītas ¶ Item om̄e ſimpliciter primum eſt quicqͥd habet ex toto eo ꝙ ex illo. Nſam ſi habet aliquid qd̓ non ſit ab ip̄o vel ꝙ nō ſit ip̄m. illd̓ eſt eqꝫ primum ut ip̄m. gͦ ip̄m nō erit ſimpli citer primū. ſed pater habet paternitatem. et paternitas non eſt ab ip̄o. et ip̄e eſt ſinpliciter primus. gͦ pater eſt paternitas. ea: dem rōne filius eſt filiatio. et ſpūſſanctꝰ ꝓceſſio. Ex hijs concluditur. ꝙ ꝓprietates nō ſunt tantum ꝑſone ſed etiaꝫ in ꝑſonis. et ꝙ iſtud verum ſit. videtur aucͣtate jero. Tres inquit ꝑſonas expreſſas ſub ꝓprietatibꝰ diſtinguimus in libro de expoſitione fidei ca tholice ad philippum. ¶Item hoc videtur ratione. quia omne quod eſt. aut eſt ens ꝑ ſe aut in ſe aut in alio. ꝓprietates igitur. aut ſunt ꝑ ſe entes et ita ſuba. aut in alio. ſi in a lio. non em̄ in ꝑſonis. quia ꝓprietas non eſt niſi in eo cuiꝰ eſt ꝓprietas. ſi ꝑ ſe. gͦ ꝓprietas eſt ſubā. aut gͦ creata aut increata. aut media. ſed non creata nec media. iſtud con ſtat gͦ ꝙ increata. gͦ ſunt ꝑſone. ¶ ℟2º dicendū. ꝙ de comꝑatione ꝓprietatis ad ꝑſonam triplex fuit opinio. prima poſitio fuit ꝙ ꝓprietates non ſunt ꝑſone nec in ꝑſonis. ſed aſſiſtunt ꝑſonis. ſicut relationes et ratio que mouit iſtas fuit ꝑſonaꝝ pluralitas. et diuina ſimplicitas. quia em̄ ꝑſone plures ſunt. plures habēt ꝓprietates. que vere diſ ferentes ſunt. et quia drn̄tes ſunt ſi eēnt in ꝑſona aufferrent ei ſimplicitatem. que cum non poſſit aufferri a diuinis. poſuerunt ꝓ prietates eſſe aſſiſtentes ꝑſonis. non eſſe ꝑſonas et huic videtur conſonare natura rela tionis. que non videtur eſſe in ſubā. nec pre dicari aliquid in ſubiecto. ſed dicere reſpectū ad aliud. Et hec poſitio et ſi rationabilis aliquo modo fuit. tn̄ ſtare non poteſt ꝙ ponebat relationes in diuinis. nec deum eē nec creaturam. vnde etiam ſi in principio ſui modicum ꝯtinet errorē. tn̄ ducebat ad mag̓ num. et ideo retractata fuit in concilio reme ſi. et mag̓r gilbertus porretanꝰ ore ꝓprio re tractauit. Ideo fuit ſcd̓a opinio multū differens ab iſta videlicꝫ ꝙ ꝓprietates oīno ſūt ꝑſone nec drānt. niſi ſolūmodo in modo lo quendi. et tantū ſunt tres ꝓprietates. ſicut ſunt tres ꝑſone. et iſta poſitio fundata ē ſimiliter ſuꝑ diuinam ſimplicitateꝫ. quia em̄ ꝑſone ſunt ſimpliciſſime ſeip̄is diſtinguun tur. et ip̄e ſunt ſue ꝓprietates. nec habent alias drn̄tes re. ſed ſolo modo loquendi. et iſta poſitio fuit mag̓ri p̄poſitiui. et magis ē ꝓbabilis ꝙͣ p̄cedens. Attn̄ ip̄a imꝓbata ē. ſupra diſ. xxvj. quia vna ꝑſona plures habet relationes. que ſunt vere relationes. et plu res ꝑſone habent vnam ꝓprietatem. Et vna ꝑſona. alio et alio modo ſe habet ad filium et ad ſpm̄ ſanctū et ſcd̓m rem. Ex quo nccͣrio ſequitur. ꝙ realiter aliquo modo differt ꝓprietas a ꝑſona. et nō ſolum in modo loquē di. ſicut dicebat mag̓r p̄poſitiuꝰ. et ꝓpter hͦ intelligendū. ꝙ vtraqꝫ p̄dictaꝝ poſitōnum aliquid veri dicit et in aliquo defecit. Nam prima que dicebat ꝙ ꝓprietates aliquo modo drānt a ꝑſonis. verum dixit. ſed in hoc male. ꝙ dixit ſimpliciter differre. Sequens que dixit ꝙ ꝓprietates ſūt ꝑſone. verū dixit ſed in hoc exceſſit ꝙ dixit. ꝙ nullo mō differunt a ꝑſonis. Ideo ex hijs duabus poſiti onibus. conflatur vna et coīs poſitio quam tenent modo magiſtri ꝯūiter. ꝙ ꝓprietates ſunt ꝑſone et in ꝑſonis. tamē aliquo modo dn̄t a ꝑſonis. et ꝙ iſta poſitio ſit ꝯueniens patet. ſi quis inſpiciat naturam ꝓprietatū. Pictum em̄ eſt ſupra cum querebatur. quid eſſet ꝓprietas in diuinis. quod erat relatio. dictum eſt etiam. ꝙ relatio rōne comꝑationis quā habet ad ſubiectū. trāſit in ſubām. in diuinis. Et ideo de ſubiecto ſuo oīno vere p̄dicatur. vt pater eſt paternitas. ratione vero comꝑationis quā habet ad obiectum. manet veriſſime in diuinis. et habet quodā modo drn̄am a ꝑſona. nec facit ſcd̓m hoc cōpoſitionē ſed diſtinctōꝫ reſpectu cuiꝰ ē. Cō poſitio em̄ attenditur ꝑ comꝑatōꝫ ꝓprietatis ad ſubiectum diſtinctio reſpectu obiecti. Et ex hoc patet. ꝙ ꝓprietas eſt ꝑſona et in ꝑſona. quia idem eſt ꝑ eſſentiā ſiue mō dū eſſendi. differt tamē ꝙͣtum ad modum ſe habendi. Concedende igitur ſunt rōnes ꝙ ꝓprietates ſunt ꝑſone et in perſonis. et patet ex dictis. Riº ad primum argumētū quia em̄ aliquantulā habet drn̄tiam ꝓprietas et perſona. penes modum ſe habedi. iō ꝓprietas vere determīat et diſtinguit. hoc tamē non tollit p̄dictōꝫ quia modus ille nō addit aliam eſſentiam. ¶ Ad illud qd̓ obici tur ſcd̓o de abſtractione. dicendū. ꝙ nō eſt abſtractio ſcd̓m rem. ſed ſolum ſcd̓m modū. intelligendi et loquendi. quia abſtractiore ſpicit ſubiectum in quo. et ſcd̓m illum reſpe ctum tranſit. quia tamē manet in comperatione ad terminū. hinc eſt ꝙ relatio non tm̄ modo loquendi differt. nec tn̄ oportꝫ ꝙ ſit vera abſtractio. ¶ Ad illud quod obicitur. ſcd̓o. ꝙ abſolutū non dicitur de reſpectiuo.
zum Hauptmenü