Liber dicit ꝙ ex tunc reuocabitur quod factū eſt poſt appellationē: cū appellans me neficio ⁊ ꝓcedit iudex a quo appellatū eſt ꝑinde ac ſi nō fuiſſet appellatū liorem ſnīam meruerit obtinere: ergo nō ante. Sꝫ ibi nō negat̉ quin ēt ante sͣ. e. an ſit. ẜm caſū īno. Sꝫ redeūdo ad textū q̄ro: ſi iudex appellationis reuocari poſſit qd̓ cōcedit̉ ꝑ alias leges. ff. nil īnouari ap. pen. in rubro ⁊ ni ſtatiꝫ reuocat attētata: poſtea ꝓnūciet male appellatū: nūꝗd illa reuoca­gro: ⁊ ſic vacat ibi ar. a ꝯͣrio ſicut ⁊. C. de epiſ. ⁊ cle. l. cōuenticulā. ta reſumūt vigorē ip̄o iure? Rn̄. nō: qꝛ illa reuocatio legittime facta eſt a Decēdiū. ſecꝰ ſi poſt: qꝛ tūc nō teneret appellatio ne ipſiꝰ p̄textu fieret a ad tuitionē appellatiōis: cū ꝓceſſus ī ipſiꝰ appellatiōis ꝯtēptū facta fue­tētatoꝝ r̄uocatio. sͣ. e. romana rit ⁊ iō tanquā legitime §. ſi vero. Sūt āt iſti dies vti ſcā: firma ⁊ ſtabilis ꝑſeue les a pͥncipio ⁊ ī ꝓgreſſu ⁊ ꝯti­que medio tꝑe inter ſententiam ⁊ ret. C. d̓ adul. Grachus iuris cōmunis audiet̉ ſed non per nui: ⁊ ſit ip̄oꝝ ꝯputatio de mo Itē illa reuocatio fuit qͣ appellationeꝫ: q̄ poſtmoduꝫ infra appellationis remedium. Io. an. mēto ad momētū qd̓ dic ut ple ſi interlocutoria: ⁊ ſic cū decendiūᵍ interponit̉ ab eadeꝫ con Oncertatiōi antiq̄ fineꝫ īpo ne no. ij. q. vj. anterioꝝ ⁊c̄. ab ea n̄ fuerit appellatuꝫ tingit innouariᵇ: ac ſi poſt appella nere p̄ſenti ꝯſtōne volentes b Innouari. hic repetere de trāſiuit in rē iudicatā. sͣ. tionem eandeꝫ innouataᵉ fuiſſent. bet ante oīa per ap. iudicē pe­ Statuimus: vt ab electionibus de elec. cū dilecti d̓ re iu nitus reuocari ac ſi ⁊c̄. Illa vero q̄ poſt. appellationeꝫ poſtulationibꝰ ꝓuiſionibꝰ ⁊ quibuſ di. ꝙ ad ꝯſultationē. Cū c Innouata fuiſſent. ⁊ eſt id interpoſitā ante diffinitiuāᵇ ſnīam igitur talis reuocatio nō libet extraiudicialibꝰᵏ actibꝰ in qui­qꝛ ſicut pꝰ appellationē a diffi innouant̉: donec appellatiōis cām pēdeat ex euētu ap. ſꝫ ſo­bus pōt appellatio īterponi: ꝗſꝗs nitiua nil attētari dꝫ: vt. sͣ. i. la dependentia appella­verā eſſe ꝯſtiterit reuocari non de ex eis grauatūˡ ſe reputās ꝑ appel rn̄ſo: ſic nec pēdēte iure qd̓ ꝯpe tionis ad reuocationem bent: niſi iudexᵉ appellatiōis poſt lationis bn̄ficiuꝫ grauamen illatuꝫ tit ꝯdēnato ad appellādū.ſ. vt ſufficiat: vt hic: ⁊ sͣ. d̓ iu qͣꝫ ſibi conſtiterit: ꝑ appellationem qꝫ ad. x. dies. Indultū.n. a iu deſiderauerit reuocari: īfra. x. dies reiur. venientes quicꝗd re bn̄ficiū ⁊c̄. jͣ. d̓ re. iu. īdultuꝫ emiſſam ex cauſa ꝓbabili fore ad poſtquā ſciueritᵐ: ſi velit appellet̉. de appellatōne ꝯtingat xxviij. di. de his tunc.n. ꝓprie ſe negociū deuolutūᶠ ihibeat cano Poſt decendium vero eideꝫ adi­factū ipſa pēdēte fuit le­dr̄ iudicatū. qn̄ infra illud ap nice iudici a quo appellatum extitit gitime reuocatū. ꝓnun tus nō pateat appellādi: Sed ſi pellari nō pōt. sͣ. d̓ re iu. ꝙ ad ciata igit̉ ap. legitima: ne ꝓcedat: tunc.n. quicꝗdᵍ poſt in per contradictionem debitamⁿ vel ꝯſultationē. ⁊ an hoc hēat locū de nouo iteꝝ ꝓcedet̉: de hibitionē huiuſmodi fuerit īnoua­alia iuris remedia petierit reuoca­in ſnīa excōicatōis: vide quod accu. qualiter ⁊ qn̄ i. tum: eſt: lꝫ cāʰ eadeꝫ non ſit vera ꝑ diri. jͣ. de ſen. ex. venerabilibꝰ ri grauamen: ei: Dūmō medio Oncertationi. §. porro. ⁊ notabat̉ qd̓ h̓ dr̄. ff. cūdē appellatiōis iudiceꝫ an̄ oīa in tꝑe his nō aſſenſeritº lapſus decen Primo ponit mo­nil īno. ap. pē. l. i. in pͥn. in pri ſtatum priſtinum reducendumˡ. dij non obſiſtatᵖ. I Dem. tiuū ꝯſtitutionis. Scd̓o ma glo. ff. de v̓bo. ſign. ſi qua Statuimꝰ ꝯſtitutio­ Dem. Ualet appellatio ī ſcriptis por pena circa mediū. Io. an. nē q̄ diſtinguit an̄ ꝑ ap­ Qui appellat extra iudiciuꝫ: in recta: licet coram iudice non lega­d Diffinitiuā.ſ. ab īterlocu pellationē vel al̓r petat̉ fra. x. dies quo ſciuit grauamē ap tur. hoc dicit zen. toria vel grauamīe: hmōi āt reuocari grauamen. Et pellare debet̉: poſtea per remediū dicti ē rō: qꝛ in caſu iſto appel ¶I. Ppellatio quam in ſcriptis ẜm mēbrū ibi: ſed ſi cui latio dꝫ īterpōi exp̄ſſa cā ꝓbabi determinationē interſe­li nec ſuffic̄ cāꝫ eē ꝓbabilē niſi rit ibi: dummodo. Do. ſit vera. sͣ. e. interpoſita. ī pͥn. Eſt igit̉ neceſſe ꝙ pus ꝯſiet d̓ ditate. In euētū Emanauit hec decre. ad declarationē eius qd̓ no. Io. ij. q. vj. biduuꝫ. ⁊ gͣlitis ſciet̉ an attētata veniāt reuocāda necne: ⁊ ē ſi. sͣ. d̓ frigi. fraternitatis. hoſti. de ap. vt debitus. ⁊ inno. sͣ. e. bone. dn̄s io. an. nec eſt hoc ius nouū: īmo ꝓbat̉ expreſſe ꝑ antiqua iura. nōne enī ſemꝑ papa k Extraiudicialibus ſiue fiant a iudice ſiue a priuato. sͣ. e. c. i. in appellatiōibꝰ ante ſnīaꝫ īteriectis mādat: ſi eſt ita reuocato ī irritū ⁊c̄. sͣ. Grauatū: no. ꝙ decre. iſta locū hꝫ in ap. interpoſita a grauamine iā d̓ reſcr. ſignificāte. ⁊ duobꝰ. c. ſe. sͣ. d̓ iu. exhibita. sͣ. e. ſignificātibꝰ cū ml̓tis ſi illato: ſecus ſi ab inferēdo. cum ex ꝓbabili cā timet̉ ⁊ interponit̉ appella e Niſi iudex. ponit vnū caſuꝫ exceptū a ꝓxi. generali dicto: aliū caſuꝫ poſſes tio. vn̄ aduerte ꝙ infra. x. dies appellandum ſit a grauamine exͣ iudiciū addere qn̄.ſ. iudex ipſe detulerat appellationi. sͣ. e. cū appellatiōibus. Io. an. allegabatur talis ratio: ſi appellari poſſit. xj. die: eadē ratiōe ⁊ cēteſimo f Deuolutum. alias inhiberi nō poſſet. sͣ. e. romana.§. ſi vero. ⁊.§. ſe. qd̓ eſſet abſurdū. Preterea ſi ꝗs velit dicere decurionē legitime n̄ crea g Quicꝗd. ītellige ꝙ ꝑ ip̄ꝫ iudicē attētari nō poſſit: hoc dico: qꝛ q̄dā poſſent tū nō audit̉ niſi infra legitimū tp̄s cōtradicat. ff. de decu. imperatores. iudices a ꝗbꝰ appellatū ē: ſicut ē reformare poſſeſſionē appellāti cū ſibi turba §. fi. ⁊ infra id tp̄s īfra qd̓ appellādū eſt ar. C. e. ꝗ ad ciuilia: ⁊. l. noīatio ta fuit omittere tn̄ dꝫ articulū ſuꝑ quo appellatū ē. sͣ. e. ti. cū teneamur. Iteꝫ nes. ij. q. vj.§. diffinitiua. ver. noīatiōes. qd̓.n. tp̄s in ſentētijs attēdit̉ at ſi appellās nimis ꝓlixū terminū aſſignauit p̄t moderari. sͣ. e. cū ſit romana tēdi dꝫ ⁊ ī his in ꝗbꝰ nō ꝓfert̉ ſnīa. ff. qn̄ ap. ſit. l. i.§. in ſnījs. ⁊. ij. q. vj. bi ⁊. c. conſuluit in fi. h Cauſa. propter quā eſt appellatū. duū. Dicebat aūt hoſti. in decre. vt debitus ad fi. de ap. ꝙ in electioni­i Reducēdū. decre. iſta loquit̉ ī his q̄ ſunt attentata ꝑ iudicē: ⁊ hoc apparet bus ante ⁊ poſt ēt poſt. x. dies poterit appellari. ſed hoc mō. qꝛ ſi ex legi er eo ꝙ dicit īhibeat canonice iudici ⁊c̄. ſi āt aliꝗd attētaret̉ a tertio.i. ꝗ n̄ fuit tima cā interponitur appellatio ne fiat electio valet: ⁊ cā ꝓbata irritabi­ꝑs vl̓ iudex ī cā illa attētata n̄ reuocāt̉ ꝑ modū attētati a iudice ad quē fuit ap­tur electio poſtea ſubſecuta. sͣ. de elec. ꝯſiderauimꝰ: ⁊ sͣ. e. conſtitutis. ij. pellatū: ſꝫ ꝑ ſuū ꝓpriū iudicē cognito de cā ẜuato iuris ordine. sͣ. e. tit. rōana al̓s nō reuocabit̉: vt. sͣ. dixi. c. ꝓximo. poſt electionē ⁊ ante cōfirmationē §. ī aliū. ff. d̓ rei vē. a quo. nō.n. p̄iudicat alijs res īter alios acta. sͣ. d̓ re iu. ꝙͣ appellatur etiā poſt. x. dies ne fiat ꝯfirmatio: ⁊ ſic poſſet ītelligi qd̓ no. uis. qd̓ ē veꝝ: niſi ille tertiꝰ ꝑ attētationē illā iuriſditōnē iudicis īpedirꝫ: d̓ of. inno. in decre. bone. ꝙ extra iudiciū appellat̉ poſt. x. dies: cū.n. exͣiudi­dele. c. i. n̄ ob. sͣ. e. bōe vbi vr̄ attētatū a tertio r̄uocari ꝑ modū attētati: ibi.n. cialis appellatio nō ſit alid̓ ꝙͣ ad cām ꝓuocatio sͣ. e. cum ſit. ſicut leſus fuit gn̄al̓r appellatū: ne ꝗs ſuꝑ poſſeſſionē ⁊c̄. ⁊ iō moleſtās nō potuit dici ter qn̄cunqꝫ pōt ledentem ad iudicium vocari facere: ſic eum poteſt ꝓuocare tiꝰ. ſꝫ potiꝰ pars appellata. Alij dicūt ꝙ illd̓ reducit̉ ī p̄ſtinū ſtatū ꝑ īterdictū ad cām extra iudicium appellando. non.n. trāſit grauamē in rem iudica vn̄ vi: nō ꝑ modū actētati: ⁊ ẜm hoc n̄ ob. idē ⁊ ꝑ eadē iura ītellige ſi tertiꝰ ali tam ſicut ſnīa: vt sͣ. e. romana.§. ſi vero. in iudicialibus aūt actibꝰ vel ꝗd attētat lite relatōe vl̓ ꝯſultatōe pēdēte: h̓ tn̄ oīa d̓ tali tertio ītelligas ꝗ cū quaſi neceſſe eſt infra. x. dies appellari: ⁊ ſic intelligunt̉ leges priꝰ indu­ꝑte vl̓ iudice nihil attētat illicitū: nec ab eis cāꝫ cepit hr̄e: al̓s ſecꝰ. sͣ. d̓ ꝯſti. cū. cte: loquuntur.n. in electionibus in quibus decretū decurionū qd̓ eſt qͣſi M. ī fi. vt li. pē. eccl̓ia. ij. Si āt aliꝗd attētet̉ a ꝑte: aut illd̓ d̓ natura ſua ē irre iudiciale: vel preſidis interponit̉: ad hoc. ff. qn̄ ap. ſit. l. i. Sꝫ decretū ca uocabile aut reuocabile. Si irreuocabile: puta pēdēte ap. vl̓ lite īter duos ſuꝑ nonicoꝝ eligentiū nō ē iudiciale vl̓ qͣſi: īmo omnino extraiudiciale. Et ſpōſa: aliꝰ eoꝝ cū ea ꝑ v̓ba d̓ pn̄ti ꝯͣxit: ēt poſt īhibitionē fiet reuocatio: qꝛ ex fu peditum ergo ſit per hāc decre. ꝙ a grauamīe extra iudiciū illato neceſ turo euētu patebit an̄ valeat mr̄imoniū vl̓ nō.ſ. cū ꝑpetuū īpedimentū p̄ceſſit ſe eſt infra. x. dies appellari ⁊ ſic itelligat̉. jͣ. de elec. c. i. ⁊. c. vt circa. ⁊. c. necne ſꝫ bn̄ fiet ad tp̄s ſeꝑatio ⁊ alia pnīa vl̓ pena īponit̉. sͣ. d̓ ma. ꝯͣc. ꝯͣ inter. cupientes. al̓s appellatio nō deuolueret. sͣ. eo. romana.§. ſi vero. Iuris ec. c. i. ⁊ vl. Si v̓o reuocabile ſit diſtīguo an ſit licitū vl̓ illicitū. Si illicitū: vt āt alia remedia propter hoc non tollunt̉: ut ſeqnitur. qꝛ ap. pē. ꝑs ſpoliat ꝑtē reuocat̉ ꝑ modū attēti d̓ ap. bone. ff. d̓ edil. edic. edi­ m Sciuerit. eſt enim tp̄s vtile a principio: lꝫ cōtinuū in ꝓgreſſu ⁊ hoc les.§. itē ſciēdū. Et ſit talis reuocatio ⁊ reſtō ex ſolo iudicis offō: vt li. pē. c. i. ⁊ plene no. ij. q. vi. anterioꝝ. ⁊ ſit de monento ad momentuꝫ computatio ꝑ totū. Tenet̉ tn̄ duo ꝓbare ꝙ īnouatū fuerit ⁊ ꝙ li. pc̄. vl̓ ap. vt li. pē. ꝑ totū vt ibi. Et intelligo ſciuerit non ſolum actum illum factum: ſed per illuꝫ Si v̓o aliꝗd attētet̉ qn̄ al̓s eēt licitū: vt ſi ꝗs facit q̄ d̓ iure cōi ſibi ꝯpetūt: utpu­ſe grauatum. Quid.n. ſi ſciui te electum: ⁊ poſt. x. dies ſciui ꝙ prius mi ta ap. pē. collegiū eligit vl̓ his ſil̓ia: ⁊ ſi exiudicialis fuit appellatio talia attē hi de illo beneficio papa prouiderat. adhuc infra. x. dies a die ſciētie pro tata nō reuocant̉ ꝑ modū attētati: ſꝫ pēdēt ex euētu futuro. sͣ d̓ ele. cū īter. ⁊. c. uocabo: qꝛ modo ſcio me grauatū. ⁊ hoc ſonat hec littera. ꝯſideramꝰ. C. d̓ rei vē. ſi fundū. Si āt ī iudicio fuerat īterpoſita h̓ fuerūt opi­n Debitā. vt ſi corā ſuꝑiore excipiatur vel ceſſatio petat̉. vel his ſi. niōes no. d̓ in īte. reſti. c. ij. d̓ iurepa. ex lr̄is. Dic tn̄ ẜm gar. ꝙ ſi li. vl̓ ap. pē. o Aſſenſerit. ſcienter: ꝑꝑ ea que. sͣ. dixi: nil.n. taꝫ ꝯͣrium ꝯſenſui ſicut ꝗs vtit̉ poſſeſſiōe eo mō quo an̄ nil īnouās illicitū vl̓ doloſuꝫ ī p̄iudiciū ꝑtis n̄ terror. ff. de iuriſ. om. iu. ſi per errorē. ⁊ intellige aſſenſerit etiā tacite. d̓ hꝫ locū reuocatio ꝑ modū attētati: cū nil īnouari videat̉. viij. q. iiij. nōne īmo of. dele. gratuꝫ. de his que fi. a ma. par. ca. ex ore. cum ſuis concor. circa ip̄ꝫ fieret īnouatio: qd̓ ꝓhibitū ē: vt ī p̄dictis iuribꝰ. Si āt dicit aduerſa p Obſiſtat. optime concordat. sͣ. e. li. de reſti. in inte. c. ij. riꝰ aliꝗd īmutatū illicite: ꝓbet h̓. sͣ. e. bone. d̓ iurepa. ex lr̄is. al̓s pendet ex fu Ppellatio. Quia breue eſt nō diuidit̉. Do. Hoc notat guil. in turo euētu d̓ reſt. ī īte. c. ij. niſi ꝓhibitio iudicis ex cā īterpoſita alid̓ īducat. sͣ. d̓ I ſpe. eo. ti.§. qualiter autem in prin. p̄bē. īter cetera. sͣ. d̓ d̓ſpō. īpu. ad diſſoluēdū. ff. ne ꝗd ī lo. pu. l. vl. vn̄ vnū ſci q In ſcriptis. ſic enim eſt appellandum ante ſnīam: ⁊ a ſentētia ex in­as ꝙ ſi ꝑs appellās aliꝗd illicitū attētatū: eo ip̄o īdignā ſe fac̄ appellatōis be teruallo quod dic ut no. sͣ. e. ti. c. i.