Secundus De exceptionibus 5 6 a ¶ Iudici. No. appellādū corā iudice: de hoc ꝑ Io. ij. q. vi. biduū ⁊ per negocia tali expediri compendio: ꝙͣ ꝑ ex actam ſubtilitatem longo prorogari ber. sͣ. e. ſuggeſtū. Indiſtīcte teneas cū ī iudicijs ul̓ extra a iudice appel diſpendio. sͣ. ti. ꝓxi. abbate ſane. in fi. preterea legitime tenet̉ cōparere ob id latur corā iudice appellandū. sͣ. e. li. cordi. sͣ. e. vt debitꝰ. ibi corā eodem qd̓ ſequit̉ ⁊ tn̄ comparendo nō renunciat appellationi. iudice ⁊c̄. ⁊ hoc ſi pōt ipſiꝰ hēri copia: ⁊ ī publico nō ī hortis vl̓ villa ſub g ¶ Effectu. effectualiter.n. intelligenda ſunt v̓ba: ut. sͣ. de cle. nō reſidē. rela urbana. ij. q. vi. biduū. vel niſi iuſtꝰ metꝰ appellātē excuſet. sͣ. e. ti. c. vl. tū cū ſuis ꝯcor. Hinc.n. ē ꝙ n̄ ſufficit dicere ſe paratū reuocare niſi ⁊ reuocet: Si vero ſūt plures iudi ad hoc. sͣ. de eo ꝗ mit. ī poſ. cā ces. dic vt in cle. e. ti. ſi a rei ſer. c. i. ad h̓. sͣ. titu. ꝓxi. ad iudicibus. Io. an. iudiciª a quo appellare volebas: te apl̓ice v̓. eratqꝫ parata. Iteꝫ ſi ¶ Dem. b ¶ Propōis. ⁊ probas porrexiſſe ꝓponisᵇ: non pōt ex eo grauamē fuit v̓bale reuocatō ¶ A collatiōe capituli ad ep̄m ap .sͣ. de conceſ. preben. cuꝫ ꝙ coraꝫ ipſo lectaᶜ non fuerit ratio ſufficiat v̓balis. ſi r̄ale n̄ ſuffit̉ pellatur ſi vt canonicus interfuit: ſuꝑ qōne. vt gͦ dixi. sͣ. e. v̓bal̓s niſi re ēt reuocet̉. io. an. nabiliter impugnari. I Dem. .c. i. nō eſt neceſſe ꝙ ſcri ſecus ſi vt prelatus. h. d. Do. h ¶ Non fuiſſet. qꝛ ceſſāte gra ptura appel. ſit auc̄. dū¶ Iudex a quo cōpellere non pōt Collatiōe bn̄ficij: quā cōmuuamine ceſſare debet appella mō poſſit ꝓbari: tutuꝫ ē appellantē a grauamine ipſius ve T niter ꝑ ep̄m ⁊ capl̓m in tuum tio. sͣ. e. cū ceſſante. Io. an. tū ꝙ per notariuꝫ d̓ hoc ritatē ꝓbare: lꝫ citare pōt ad ipſiuſ p̄iudiciū factā eē ꝓponis: ¶ Non Collatione. Duo fa fiat ſcriptura publica: qꝛ reuocationē audiēdā qua in cā pro Icit: quia circa vnum ibe ad ip̄m ep̄m ſi in ea vt prelatusᵏ in ꝗcꝗd continet̉ in charta cedere poterit eius cōtumacia non ma diſtinguit. Primū ibi: n̄ terfuit: ſed ad ſuꝑioreꝫˡ te oportuit difficile eſt ꝓbare. ad ipſuꝫ. Scd̓m membrū ibi. obſtante: ac ſi nunquam appellaſ appellare: Alias ſi ut canonicꝰ c ¶ Lecta. videbat̉ ꝯtra. Alias ſi. do. hoc no. hoſti. de ſet. hoc dicit. zen. ar. eius qd̓ dr̄. sͣ. ti. ꝓxi. īterfuiſſet in ea potuiſtiⁿ appellare exceſ. prela. c. i. c. vl. in fi. cū ſuis ꝯcor. ſi CIa iudice a quo ꝑꝑ grauam̄ licite ad eundē. I Dem. i ¶ Preiudiciū. al̓s appellare cut enim requirit̉ ꝙ ſnīa qd̓ tibi ꝓponis illatuꝫ appel¶ Per appellationē interpoſitaꝫ noͣ lꝫ. ij. q. vi. non ſolent. sͣ. de legat̉ ꝑ iudicē. nec ſuffic̄ las: ad docēdū te fore grauatum: ⁊ elec. cū inter. R. ff. de ap. l. i. a diffinitiua reuocari pōt īterlocu ꝙ in ſcriptis edat̉ vt ibiad audiendā reuocationeꝫ eiuſdeꝫ k ¶ Prelatus. qd̓ p̄ſumit̉ niſi toria pͥncipali negocio p̄iudicans. ſic etiā videt̉ nō ſufficere aliud appareat. Et ſi querat̉ grauaminis: ſi de ipſo docueris: ti alias non. Io. an. ꝙ appellatio in ſcriptis qūo ꝯſtabit an ſit ibi ut p̄latꝰ bi terminꝰ p̄figat̉: ¶ Nec coraꝫ eo edat̉. niſi ēt legat̉ ſed nō Icet ab interlocutoria ꝑ quaꝫ an ſit ibi ut canonicꝰ? Recita tanta ſolēnitas requirit̉ cū ipſe ꝑͤ ſe id videre hēat: hoc do pactiº vel preſcriptionis aut ri ſolet. sͣ. de ꝯceſ. p̓bē. poſtula 9 in appellādo qͣnta ī dif cere: nec etiā tāquā corā iudice: cuꝫ alia pͥncipali negocio p̄iudicāsᵖ vl ſtis. ſi ē ī pͥmo loco ⁊ ei primo finiēdo: al̓s ſeq̄ret̉ ꝙ die per appellationeꝫ ſit ſuſpenſa ipſiꝰ ſcribit̉ tūc apꝑet eū eē ut ep̄m iudiciū nullū reddensq exceptio eſt feriato nō poſſet appeliuriſditio ꝯparer̄ teneris: 7 Niſi vl̓ caput: ſꝫ qn̄ ſedet ⁊ ſb̓ſcribit̉ repulſa nōᶠ fuerit appellatūᶠ: ſi tn̄ a lari: ſic̄ nec diffinitiua ꝓ poſt archidiaconū vl̓ aliū ꝗ ibi ad hoc ſolū ut reuocationē ip̄aꝫ au diffinitiua q̄ poſtmodum ēt vltra ferri: ⁊ ꝙ appellās habe dē p̄ſit capl̓o: tūc pꝫ ip̄m ibi eē dias ſi eā duxerit faciēdā: al̓s ſi nō ret ſedere ⁊ nō ſtare: ⁊ h̓ decēdiū ꝓmulgat̉ appellariʸ ꝯtin vt canonicū. ad hoc. xvij. d. c. cōparueris: ⁊ ipſe in termino graſunt falſa. cū ergo decre. gat: pōt in appellationis cā ipſum vl. de ma. ⁊ obe. ſtatuimus. vt debitꝰ. ⁊ decre. cordi. uamē reuocauerit cū effectuᵍ potegrauamē ꝑ īterlocutoriā eādē illal ¶ Superiorē. papā vel proxi iduuꝫ. hoc ſoluꝫ reꝗrant ꝙ aſſi rit ex tūc libere ī cā ꝓcedere ac ſi ap mum. sͣ. e. ti. dilecti. vlti. tū licite ꝑ appellatiōis iudicē emen gnetur vel exponat̉ cā m ¶ Canonicꝰ. sͣ. d̓ ꝯceſ. p̄bē. pellatio interpoſita non fuiſſetᵇ. dariˣ. ¶ Ubi vero interlocutoria ꝓbabilis vl̓ ī ſcriptis: at poſtulaſtis. jͣ. de p̄be̓. cuꝫ ī ecſignar̄ aūt ſit v̓bis nutu cleſia. ne ſe. vacan. c. i. cuꝫ ſi. teſtamēto uel codicillis. ff. de uer. ſi. aſſignare. ff. de aſſi. liber. l. i.§. aſſi n ¶ Potuiſti. ſi. xvij. di. multis vbi de archiep̄o appellat̉ a ſynodū: cui tn̄ pͥgnare. gͦ ⁊ ī ſcriptis aſſignādo ⁊ porrigēdo iudici ſatiſfactū ē iuri: ⁊ facit ē archiep̄s ad idē. ff. qn̄ ap. ſit. l. i.§. ſolēt. vbi d̓ ordinario ⁊ p̄ſide appellat̉ ad ad hoc. sͣ. de of. or. ſi canonici: ſicut.n. ibi ſufficit cām ceſſatōis ſcribere ⁊ p̄ſidē. Et qd̓ dic̄ potuiſti: intelligo ⁊ debuiſti niſi appellaret ad papā: cū gra ne n̄ creſcripturā aſſignare ei ꝯͣ quē ceſſat̉: ſic ⁊ h̓ ī appellatōe: ſic ⁊ olī dabat ma datiꝫ ſit appellādū. sͣ. e. dilecti. Puto tn̄ ꝙ ſi appellās hoc petit: ipſe ep̄s haritꝰ vxori ſue libellū repudij qd̓ ſufficiebat: lꝫ nō legeret. de quo dr̄ ī ꝓbeat cāꝫ d̓legare: cū ſatis ſit ſuſpectꝰ: ne velit venire ꝯͣ factū ſuū: lꝫ id fecerit emio decre. ꝓbat̉ hoc ēt. ij. q. vi. ſi ꝗs libellos appellatōis īgeſſerit. ⁊. l. noīati vt aliꝰ: ad īſtar eiꝰ qd̓ dicimꝰ de iudice a quo fuit appellatū: qui efficit̉ iuriſdi biduū ver. ſi ꝗs ipſiꝰ. ibi ut ei libellos daret. Et qd̓ hic de appellationi tōis eiꝰ ad quē fuerat appellatū: de hoc. iij. q. vij.§. tria. ver. Item ſi contra. bꝰ dicit̉ de exceptionibꝰ ītelligo ut ſufficiat illas dari ī ſcriptis lꝫ nō lepatrem. sͣ. de elec. querelā. in prima glo. ⁊. C. de ap. eos. in prin. gatur ad hoc. sͣ. de proba. quoniam contra. Io. an. Icet. Sūt duo dicta ſcd̓m ibi: vbi vero. Do. Et determinat̉ h̓ alterca tīo inno. ⁊ hoſt. no. ꝑ eos. sͣ. d̓ re iudi. ꝙ ad ꝯſultatōeꝫ: ⁊ sͣ. qd̓ me. cā. c. XI a iudice. Glo. nō ſummat ſed ẜm zen. p̄t ſummari ut in rubro Uel poſſet al̓r ſūmari vt cōprehendat totū. Iudex a quo compellere vlti. ⁊. Inno. oppi. approbat̉. o ¶ Pacti. d̓ ꝑpetuo nō petēdo. vel ſil̓is. nō p̄t appellātē a grauamine veritatē ipſius ꝓbare ſꝫ citare p̄t ad ipſiꝰ p ¶ Preiudicās. qd̓ in ꝑemptorijs regulariter eſt videre. reuocationē audiendā: qua facta ꝓcedere poterit eiꝰ ꝯtumacia nō obſtā q ¶ Reddens. ſicut exceptio falſi. ff. de iudi. licet. sͣ. d̓ excep. cū venerabilis. sͣ. te ac ſi nūqͣ appellaſſet. h. d. Primo ponit thema. Scd̓o ibi: nec coraꝫ it d̓ ꝓcu. in noſtra. vel exceptio cōtra reſcriptuꝫ: quod ab excōicato fuerit īpetra eo. duo dubia ſoluit vtriuſqꝫ reddēs rōnē. Tertio ibi: niſi. Scd̓ꝫ detertum. sͣ. e. li. de reſcrip. c. i. cum ſi. minat ⁊ declarat. Do. emanauit ad declarationē eoꝝ q̄ no. Ber. ⁊ mo r ¶ Non fuerit. ſecus ſi a repulſione fuiſſet appellatum ſecūdo: ⁊ ſuccubuiſſet I derni. sͣ. e. cū ceſſante. Et dic iudice ordinario vel delegato: ⁊ ideꝫ ſi eēt appellans: quod dic vt in cle. e. cum a repulſione. arbiter iuris a quo pōt appellari. sͣ. e. li. de offi. dele. arbitris. s ¶ Appellatū. ⁊ ſic videat̉ tranſiſſe in rē iudicatam. sͣ. de elec. cum dilecti. ī Imi d ¶ Grauamen. ſecꝰ enī a ſnīa diffinitiua quā iudex reuocare nō pōt. fi. de teſti. ſignificauerunt. cum fi. ctibꝰ vi functus eſt enī officio ſuo ſemel iudicādo ſiue bn̄ ſiue male. ff. de re iu. iu t ¶ Ultra decēdiū: hoc dicit vt maior ſit dubitatio. dicebāt.n. quidam ſi non. dex. sͣ. de offi. dele. in lr̄is. ⁊. c. venerabilis. ītellige igit̉ grauamē ſiue ꝑ fluxerat decēdiū cū appellauit a die īterlocutorie: tūc r̄uocari poterat īterlocu interlocutoriā ſiue preter interlocutoriam inferat̉. toria. ⁊ repeti exceptio ꝑ ip̄aꝫ reprobata qͣſi ītelligat̉ ſuꝑ diffinitiua ⁊ īterlocue ¶ Per ſe. dꝫ enī eſſe de facto ſuo certus. sͣ. de reſcrip. ab excōicatio. C. ria appellatū. Et īpugnabat̉ h̓ opinio tali mō: certū ē ꝙ al̓r appellat̉ ab īter d̓ reſcī. ven̄. ꝗſꝗs v̓itas enī cāe appellatiōis ꝓbāda eſt cor āiudice ap. vt locutoria ꝙͣ a diffinitiua ⁊ ēt a diffinitiua ꝯiinēte plures articulos ī vno p̄t ap .sͣ. e. romana. ⁊. c. cū appellationibus. ergo nō corā iudice a quo appelpellari: in alio nō: de teſta. rayualdꝰ. cū ſi. ⁊ ob hoc dicebāt ſcd̓i: ꝙ ex quo aplatur: ſaluo eo quod dicitur. sͣ. e. ti. interpoſita. pellatū erat a diffinitiua. īdiſtīcte oēs exceptiōes admiſſas ⁊ n̄ admiſſas ſiue f ¶ Teneris. ꝙ ſi cōpareat ⁊ corā iudice ipſo a quo appellauit de graua fuerit īterlocutū ſiue n̄: ſiue. x. dies fluxerīt ſiue nō repetere licebit. ⁊ vr̄ h̓ ſamine doceat: nūꝗd ab ap. vr̄ receſſiſſe? vr̄ pͥmo ꝙ ſic ꝑ decre. sͣ. d̓ of. d̓le. tis exp̄ſſuꝫ. ff. de ap. l. i.§. i. ⁊ vlt. ⁊. l. ij. ⁊. iij. ff. qn̄ ap. ſit. l. i. ex quo.n. admitti gratū. sͣ. de teſti. cuꝫ veniſſet. in quibꝰ dr̄ ꝙ ſi appellās poſt appellatiotur ad decēdū ſuꝑ pͥncipali qd̓ ē maiꝰ: igit̉ ꝯͣ īterlocutoriā qd̓ minꝰ ē. veritas nē ꝓbatōes īducit corā illo a quo appellauerat appellatōi renūciat. Itē enī ſꝑ ē iuuāda. Preterea iudex ap. ſuccedit in locū pͥncipalis. l. cū apud. ff. b̓ lr̄a dic̄ ꝙ ꝑ appella. ſuſpenſa ſit iuriſditio iudicis: ſi ergo aliꝗd facit co iudi. ſol. ſed īterlocutoria nō trāſit in rē iudicatā quo ad iudicē pͥncipalis cāe: rā ipſo vt corā iudice: allegat ꝯͣria ⁊ ſic nō audit̉ ad hoc. sͣ. eo. ſollicitudi ergo nec quo ad iudicē appellatiōis: qn̄ dare poſſit licētiā exceptōnē repeten nē. cū ſuis ꝯͣ. sͣ. e. īterpoſita. vbi dr̄ ꝙ appellās pōt ꝓbare ſi vult verita di. Inno. vero tenebat opi. h̓ approbatā. Hoſti. dicebat ꝙ cū ẜꝫ leges regutē cauſe corā iudice a quo appellat. Sꝫ rn̄deri p̄t decre. illā locū hr̄e āte lariter ante ſnīaꝫ nō appellat̉: oīa grauamina illata in cauſa habent releuari. appellationē. ſatis credo ꝙ ꝑ actuꝫ iſtū ſemꝑ ītendat ad iudicis iuriſdio ꝑ appellationē interpoſitā a diffinitiua: ſed ẜm canones a qualibet īterlocunē declinādā ꝙ ꝑ hoc appellatiōi nō renūciat. ⁊ h̓ ſonat lr̄a q̄ dic̄ h̓ nō te ria: ⁊ quolibet grauamine pōt appellari: ⁊ iō ꝙͣtūcūqꝫ a diffinitiua appelle neris n̄ dixit nec potes. ⁊ ſic ēt ſoluit̉ qd̓ dr̄ d̓ allegāte ꝯͣria: cū iſta n̄ ſint tur: firma manet īterlocutoria a qua infra. x. dies. nō fuit appellatuꝫ. ꝯͣria q̄ ad vnū finē tēdūt: ⁊ fac̄ ꝙ dixi. jͣ. d̓ re. iu. nullꝰ pluribꝰ ad decre. v ¶ Appellari. jͣ. x. dies a die ſnīe: vel ex quo ſciuit. sͣ. e. cōcertationi. gratū: ⁊ cū veniſſēt. rn̄det̉ ꝙ ille ꝓbatiōes fiebāt ſuꝑ pͥncipali negocō: ⁊ x ¶ Emēdari. ſicut.n. ꝯcluſio facta ī pͥncipali n̄ parat p̄iudiciū quominꝰ noua ideo bn̄ renūciabat appellationi: qꝛ ꝯͣriꝰ ſibi: ſꝫ h̓ ſecꝰ faciat pro hac ꝑte iura pn̄t in appel. cā ꝓduci. sͣ. de teſti. fraternitatis. ⁊ de fi. īſtru. īter dilectos ꝙ iſte ꝓuocatꝰ eſt: ad hoc. ff. d̓ ꝯdi. fur. ⁊ iō ī pͥn. sͣ. de excep. cū īter pͥorē. .C. de tempo. ap. per hāc. ita nec īterlocutoria p̄iudiciū parat quominus ve te ⁊ accedāt q̄ no. iij. q. iij. offerat̉. sͣ. de re iu. īter monaſteriū. ⁊ vtiliꝰ videt̉ ra iura repeti poſſint vt h̓: alias enī quid ꝓdeſſet ſuper diffinitiua appellaſſe.
zum Hauptmenü