obediendū. in facto tn̄ ꝓprio hͦ p̄cipere n̄ dꝫ ¶ Nunqͥd aliqͥs cogi p̄t vt ꝓ miſerabilibꝰ ꝑſonis ſit ꝯtra eccleſiā a qua bn̄ficiū hꝫ. Rn̄dꝫ hoſt. ꝙ ſic. ſi aliꝰ haberi n̄ p̄t dūmō ecclīa ha beat aliū ita bonū qui foueat iuſticiā eiꝰ. al̓ ſecꝰ ē ar. exͣ. de teſtantis cū ī officijs. ſic̄ et q̄ libet in defectu ꝓbatōis cogit̉ dicere veritatē. Nec obſtat ſi iuramentū defēſionis ſiue fi delitatis ipſi eccleſie fecerit qꝛ tacite hāc cō ditōeꝫ habuit.ſ. niſi ſuꝑior ꝯtrariū ei p̄cepit. ar. exͣ. d̓ iureiurā. veniētes.§. qꝛ v̓o ¶ Quid ſi qͥs cū ep̄o cauſaꝫ hn̄s aduocatū n̄ īuenit. nun qͥd ep̄s ei aduocatū ꝯtra ſe dabit. Rn̄dꝫ hoſt. ꝙ ſic niſi deū offēdere velit. ſꝫ aduocatꝰ non dꝫ ei ꝯtra ꝯſcientiā obedire Itē repellit̉ ab aduocādo qͥs qn̄qꝫ iudicis officio. qꝛ vtit̉ ſil̓ officio aduocati et aſſeſſoris. qꝛ ī eadē cā n̄ p̄t quis duo officia exercere iiij. q. iiij. c. j. et. ij. Itē qn̄qꝫ repellit̉ quis qꝛ iudex vidēs ex vna ꝑte aduocatos rudes. et ex altera prudentes eque vult diſtribuere. et vnū eoꝝ ꝑti īdigēti cui denegat ſuū prociniū dare. C. e. ꝓuidēdū et. iij. q. vij.§. tria. v̓. ſui v̓o. dꝫ em̄ iudex aduo catū dare femīs. pupill̓. debilibꝰ. et illis q̄ n̄ ſunt ſue mētis. vel ſi ꝓpter potētiā aduerſarij aduocatos īuenire n̄ pn̄t. ff. d̓ offi. ꝓcō. nec qͥd quā.§. fi. nec tūc gratis dare dꝫ ſꝫ ſalario a ꝑte ꝯueto. vel ſtatuto a iudice. moderato qd̓ā mō ſupradicto. ff. de vari. et exͣord̓. cog. l. j. h̓ qͥdē ſcd̓ꝫ hoſt. moderamīe adhibito ſaltē c̓ca clericos. ꝙ ſi pauꝑ ſit is cui dat̉ gͣtis aduocꝫ et a d̓o remuneratōꝫ expect. ſi aūt aduocatꝰ a iudice iuſſus alicui prociniū negꝫ ſine excu ſatōe euidēti. n̄ aduocꝫ. C. e. ad ꝓuidend. i. ī terd̓r ſibi officiū aduocatōis. Itē repellit̉ qͥs ſi pecuniā ob nō aduocandū accepit. ff. ad l. iul̓. repetūda. Itē hereticꝰ paganꝰ et excōica tꝰ. viij. q. j. c. j. et ex. de hereticis vergētis. et de pe. di. j. nemo l̓ ī foro vbi eē habemꝰ ꝙ iu dex peccat et puniri dꝫ q̄ ſciēter tales admittit. Itē qͥ leges audiuit piſiꝰ. exͣ. d̓ priuil̓. ſuꝑ ſpeccl̓a. Itē q̄ hn̄s ꝑſonatū leges audiuit et in fra duos mēſes n̄ reſipuit. ex ne clerici l̓ mo. ſuꝑ ſpecl̓a. Sūt ec̄ alie ꝑſone p̄ter p̄dictas ꝓ hibite d̓ qͥbꝰ. xiij. q. vij.§. tria. ſꝫ pene noīate ſpēaliꝰ ꝑtinēt ad iudiciū aīe. Ad hͦ nota ſcd̓ꝫ hoſt. ꝙ in caſu ī quo aduocatꝰ n̄ ē ꝑſona idonea vt religioſus. vl̓ ī ſacris ꝯſtitutꝰ ī caſibꝰ n̄ ꝯceſſis. ſi alias diligēter officiū ſuū exeqͣt̉ nec ſit ī culpa amiſſiōis cāe n̄ tene illꝰ qd̓ ꝓ ſalario recepit reſtituere ei qͥ dedit. cū ſua nō interſit. ſꝫ alias ē ei iniūgend̓ ꝙ eroget ī pias cās ar. xiiij. q. v. n̄ ſane. et xij. q. ij. gl̓a ep̄i. Si v̓o īmoderata ꝙͣtitatē recepit tūc illud qd̓ ni mis recepit reſtituere tenet̉ illi a qͦ extorſit. ¶ De accuſatoribꝰ ti. xl. Oſtea ꝯſiderādū ē de accuſatoribꝰ. et primo qͥd ē accuſare. ſcd̓o vtꝝ qͥs teneat̉ accuſare. 3º de temerarie accuſa tōis d̓tectōe. qͣrto quos qͥs p̄t accuſare. quīto qd̓ iuris ē d̓ eo qͥ pecunia cepit ꝓ accuſatōe Irca primū ſciendū ꝙ accuſare ꝓp̓e ē alte riꝰ crimē d̓ferre ad penā canōicā l̓ lega le. Cōmuniter v̓o d̓r accuſare ec̄ d̓nūtiare crimē alteriꝰ ad penitētiā ꝑagendā. Vtrūqꝫ ho rū ſi fiat ex caritate ē licitū et ſanctuꝫ qꝛ ſiue plectēdo ſiue ignoſcēdo h̓ bn̄ agit̉ vt vita ho minū corrigat. xxvj. q. v. ꝓdeſt. ſi aūt ex malignitate illicitū ē et ec mortale pctm̄ qꝛ prīo mō ītendit̉ l̓ fr̄is correctio vt ī denūtiatiōe l̓ bonū reipublice vt ī accuſatōe. ſcd̓o v̓o mō ītendi ꝓximi leſio. dn̄t etiā accuſatores large detractores et ſil̓es ſcd̓ꝫ ray. Irca ſcd̓ꝫ ſciend̓ ꝙ accuſatio ordina prīcipaliter ad bonū reipublice qd̓ qͥdeꝫ ꝓcurat̉ ꝑ punitōꝫ peccantiū. ad quā agit in ac cuſatōe. et iō ſic qͥs tenet̉ bonū ꝓcurare l̓ ec vitare malū reipublice ſic ec tenet̉ accuſare. Vn̄ ſcd̓ꝫ tho. ſi crimē ſit tale ꝙ v̓gat ī detrimē tū reipublice. tenet̉ hō accuſare dūmō poſſit illꝰ ſufficiēter ꝓbare. h̓ em̄ incūbit accuſato ri. vt cū peccatū alicuiꝰ vergit in corruptōeꝫ multitudīs corꝑalē vel ſpūalē. Si v̓o n̄ redudet ī multitudinē vel ec̄ ſi ſufficiēter illud ꝓ bare n̄ poſſit. n̄ tene illi accuſare qꝛ nullꝰ ad h̓ tene qd̓ n̄ p̄t debito mō ꝑficere. hec tho. a lias eſſet fratris ꝓditor. ij. q. j. ſi peccauerit et. v. q. j. c. ij. ſecretoꝝ em̄ ſolꝰ deꝰ ē cognitor et iudex. Et p̄ter penitētiā gͣuis ē pena cōtra tl̓es īſtituta. qꝛ ſcꝫ debēt excōicari di. xlvj. accuſatores fratꝝ. p̄t tn̄ ſi ē occultū dicere ꝑ ſonis talibꝰ ī ſecreto qͥ poſſint ꝓdeſſe et n̄ ob eſſe. ꝙ aūt ī caſu p̄dicto hō teneat̉ accuſare ē argumētū leui. v. vbi ſic d̓r. ſi peccauerit aīa et audierit vocē iurantis teſtiſqꝫ fuerit ꝙ aūt ipſe vidit aūt ꝯſciꝰ ē niſi īdicauerit portabit iniqͥtatē ſuā. Ex quo vt dicit augͥ. vt hō peccare ſi ſcit aliquē falſū iurare et tacꝫ ergo teaccuſare. Preterea dice augͥ. ī regula ſua. ſi fr̄ tuus vulnꝰ hꝫ ī corꝑe qd̓ velit occultare cuꝫ timet ſecari. nōne crudeliter ſileres et miſericorditer īdicares. ꝙͣto ergo magis debeo vul nus aīe īdicare ne deteriꝰ putreſcat ī corde. ¶ Sꝫ obỉ qꝛ ex dicta autoritate leui. vi. ꝙ qͥ audit peierantē dꝫ eū accuſare. ec̄ ſi ſclꝰ ſciat cuiꝰ ꝯtrariū habitū ē ſupra Ad qd̓ rn̄dꝫ augͥ. ibidē ꝙ a tali peccato ſe exuit qͥ talibꝰ idicat q̄ pn̄t ꝑiuro mag̓ ꝓdeſſe ꝙ obeſſe.ſ. corrige vel orādo. ¶ Vtꝝ v̓o hō teneat crimē alteriuſ denūtiare. ℟º ſupra ti. de ꝑiurio ar. iij. q. qͥd ſi aliquis audiat aliū iurare ⁊cͣ Irca terciū nota ꝙ ſic̄ habẻ ij. q. iij.§. no tādū. accuſatoꝝ temeritas tripliciter d̓ tegit aūt em̄ calūniant̉ aūt p̄uaricant̉ aūt ter giuerſant̉. Eſt aūt caluniari falſa crimīa intē dere ſiue īponere ſubaudi ſciēter et aīo caluniandi ex. de calū. c. ij. ꝯtingit em̄ qn̄qꝫ ꝙ ali qͥs accuſat alique ex aī leuitate ſcꝫ qꝛ minis facile crede qd̓ audi et h̓ ē temerariū. qn̄qꝫ v̓o ꝯtingit h̓ ex iuſto errore. hec aūt oīa iuſtꝰ iudex dꝫ diſcernere. Tanta aūt et talis pena ē ī ponēda accuſatori calūnioſo ꝙͣta et qualis ē īponēda accuſato ſi ꝯmuīca. ff. d̓ calū. l. fi. Preuaricari ē vera crimīa abſcondere.ſ. frau dulēter vt cū accuſator ꝯtra crimīa de quibꝰ accuſauit cū reo colludēs ꝓpͥas ꝓbatōes diſſimulat. et falſas excuſatōnes amittit. vn̄ d̓r p̄uaricator quaſi primi ſiue p̄cedentis ſcilicꝫ