obediendū. in facto tn̄ ꝓprio p̄cipere dꝫ Nunqͥd aliqͥs cogi p̄t vt miſerabilibꝰ ꝑ­ſonis ſit ꝯtra eccleſiā a qua bn̄ficiū hꝫ. Rn̄dꝫ hoſt. ſic. ſi aliꝰ haberi p̄t dūmō ecclīa ha beat aliū ita bonū qui foueat iuſticiā eiꝰ. al̓ ſecꝰ ē ar. exͣ. de teſtantis ī officijs. ſic̄ et libet in defectu ꝓbatōis cogit̉ dicere verita­. Nec obſtat ſi iuramentū defēſionis ſiue fi delitatis ipſi eccleſie fecerit qꝛ tacite hāc ditōeꝫ habuit.ſ. niſi ſuꝑior ꝯtrariū ei p̄cepit. ar. exͣ. iureiurā. veniētes.§. qꝛ v̓o Quid ſi qͥs ep̄o cauſaꝫ hn̄s aduocatū īuenit. nun qͥd ep̄s ei aduocatū ꝯtra ſe dabit. Rn̄dꝫ hoſt. ſic niſi deū offēdere velit. ſꝫ aduocatꝰ non dꝫ ei ꝯtra ꝯſcientiā obedire Itē repellit̉ ab aduocādo qͥs qn̄qꝫ iudicis officio. qꝛ vtit̉ ſil̓ officio aduocati et aſſeſſoris. qꝛ ī eadē p̄t quis duo officia exercere iiij. q. iiij. c. j. et. ij. Itē qn̄qꝫ repellit̉ quis qꝛ iudex vidēs ex vna ꝑte aduocatos rudes. et ex altera prudentes eque vult diſtribuere. et vnū eoꝝ ꝑti īdigēti cui denegat ſuū prociniū dare. C. e. ꝓuidēdū et. iij. q. vij.§. tria.. ſui v̓o. dꝫ em̄ iudex aduo catū dare femīs. pupill̓. debilibꝰ. et illis ſunt ſue mētis. vel ſi ꝓpter potētiā aduerſarij aduocatos īuenire pn̄t. ff. offi. ꝓcō. nec qͥd quā.§. fi. nec tūc gratis dare dꝫ ſꝫ ſalario a ꝑte ꝯueto. vel ſtatuto a iudice. moderato qd̓ā ſupradicto. ff. de vari. et exͣord̓. cog. l. j. qͥdē ſcd̓ꝫ hoſt. moderamīe adhibito ſaltē c̓ca clericos. ſi pauꝑ ſit is cui dat̉ gͣtis aduocꝫ et a d̓o remuneratōꝫ expect. ſi aūt aduocatꝰ a iudice iuſſus alicui prociniū negꝫ ſine excu ſatōe euidēti. aduocꝫ. C. e. ad ꝓuidend. i. ī terd̓r ſibi officiū aduocatōis. Itē repellit̉ qͥs ſi pecuniā ob aduocandū accepit. ff. ad l. iul̓. repetūda. Itē hereticꝰ paganꝰ et excōica tꝰ. viij. q. j. c. j. et ex. de hereticis vergētis. et de pe. di. j. nemo ī foro vbi habemꝰ iu dex peccat et puniri dꝫ ſciēter tales admit­tit. Itē leges audiuit piſiꝰ. exͣ. priuil̓. ſuꝑ ſpeccl̓a. Itē hn̄s ꝑſonatū leges audiuit et in fra duos mēſes reſipuit. ex ne clerici mo. ſuꝑ ſpecl̓a. Sūt ec̄ alie ꝑſone p̄ter p̄dictas hibite qͥbꝰ. xiij. q. vij.§. tria. ſꝫ pene noīate ſpēaliꝰ ꝑtinēt ad iudiciū aīe. Ad nota ſcd̓ꝫ hoſt. in caſu ī quo aduocatꝰ ē ꝑſona ido­nea vt religioſus. vl̓ ī ſacris ꝯſtitutꝰ ī caſibꝰ ꝯceſſis. ſi alias diligēter officiū ſuū exeqͣt̉ nec ſit ī culpa amiſſiōis cāe tene illꝰ qd̓ ſalario recepit reſtituere ei dedit. ſua interſit. ſꝫ alias ē ei iniūgend̓ eroget ī pias cās ar. xiiij. q. v. ſane. et xij. q. ij. gl̓a ep̄i. Si v̓o īmoderata ꝙͣtitatē recepit tūc illud qd̓ ni mis recepit reſtituere tenet̉ illi a extorſit. De accuſatoribꝰ ti. xl. Oſtea ꝯſiderādū ē de accuſatoribꝰ. et primo qͥd ē accuſare. ſcd̓o vtꝝ qͥs te­neat̉ accuſare. de temerarie accuſa tōis d̓tectōe. qͣrto quos qͥs p̄t accuſare. quīto qd̓ iuris ē eo pecunia cepit accuſatōe Irca primū ſciendū accuſare ꝓp̓e ē alte riꝰ crimē d̓ferre ad penā canōicā lega le. Cōmuniter v̓o d̓r accuſare ec̄ d̓nūtiare cri­ alteriꝰ ad penitētiā ꝑagendā. Vtrūqꝫ ho ſi fiat ex caritate ē licitū et ſanctuꝫ qꝛ ſiue plectēdo ſiue ignoſcēdo bn̄ agit̉ vt vita ho minū corrigat. xxvj. q. v. ꝓdeſt. ſi aūt ex ma­lignitate illicitū ē et ec mortale pctm̄ qꝛ prīo ītendit̉ fr̄is correctio vt ī denūtiatiōe bonū reipublice vt ī accuſatōe. ſcd̓o v̓o ī­tendi ꝓximi leſio. dn̄t etiā accuſatores large detractores et ſil̓es ſcd̓ꝫ ray. Irca ſcd̓ꝫ ſciend̓ accuſatio ordina prī­cipaliter ad bonū reipublice qd̓ qͥdeꝫ ꝓ­curat̉ punitōꝫ peccantiū. ad quā agit in ac cuſatōe. et ſic qͥs tenet̉ bonū ꝓcurare ec vitare malū reipublice ſic ec tenet̉ accuſare. Vn̄ ſcd̓ꝫ tho. ſi crimē ſit tale v̓gat ī detrimē reipublice. tenet̉ accuſare dūmō poſſit illꝰ ſufficiēter ꝓbare. em̄ incūbit accuſato ri. vt peccatū alicuiꝰ vergit in corruptōeꝫ multitudīs corꝑalē vel ſpūalē. Si v̓o redu­det ī multitudinē vel ec̄ ſi ſufficiēter illud bare poſſit. tene illi accuſare qꝛ nullꝰ ad tene qd̓ p̄t debito ꝑficere. hec tho. a lias eſſet fratris ꝓditor. ij. q. j. ſi peccauerit et. v. q. j. c. ij. ſecretoꝝ em̄ ſolꝰ deꝰ ē cogni­tor et iudex. Et p̄ter penitētiā gͣuis ē pena cō­tra tl̓es īſtituta. qꝛ ſcꝫ debēt excōicari di. xlvj. accuſatores fratꝝ. p̄t tn̄ ſi ē occultū dicere ſonis talibꝰ ī ſecreto poſſint ꝓdeſſe et ob eſſe. aūt ī caſu p̄dicto teneat̉ accuſare ē argumētū leui. v. vbi ſic d̓r. ſi peccauerit aīa et audierit vocē iurantis teſtiſqꝫ fuerit aūt ipſe vidit aūt ꝯſciꝰ ē niſi īdicauerit portabit iniqͥtatē ſuā. Ex quo vt dicit augͥ. vt pec­care ſi ſcit aliquē falſū iurare et tacꝫ ergo te­accuſare. Preterea dice augͥ. ī regula ſua. ſi fr̄ tuus vulnꝰ hꝫ ī corꝑe qd̓ velit occultare cuꝫ timet ſecari. nōne crudeliter ſileres et miſeri­corditer īdicares. ꝙͣto ergo magis debeo vul nus aīe īdicare ne deteriꝰ putreſcat ī corde. Sꝫ obỉ qꝛ ex dicta autoritate leui. vi. audit peierantē dꝫ accuſare. ec̄ ſi ſclꝰ ſciat cuiꝰ ꝯtrariū habitū ē ſupra Ad qd̓ rn̄dꝫ augͥ. ibidē a tali peccato ſe exuit talibꝰ idicat pn̄t ꝑiuro mag̓ ꝓdeſſe obeſſe.ſ. corrige vel orādo. Vtꝝ v̓o teneat crimē alteriuſ denūtiare. ℟º ſupra ti. de ꝑiurio ar. iij. q. qͥd ſi aliquis audiat aliū iurare ⁊cͣ Irca terciū nota ſic̄ habẻ ij. q. iij.§. no tādū. accuſatoꝝ temeritas tripliciter tegit aūt em̄ calūniant̉ aūt p̄uaricant̉ aūt ter giuerſant̉. Eſt aūt caluniari falſa crimīa intē dere ſiue īponere ſubaudi ſciēter et aīo calu­niandi ex. de calū. c. ij. ꝯtingit em̄ qn̄qꝫ ali qͥs accuſat alique ex leuitate ſcꝫ qꝛ minis facile crede qd̓ audi et ē temerariū. qn̄qꝫ v̓o ꝯtingit ex iuſto errore. hec aūt oīa iuſtꝰ iu­dex dꝫ diſcernere. Tanta aūt et talis pena ē ī ponēda accuſatori calūnioſo ꝙͣta et qualis ē īponēda accuſato ſi ꝯmuīca. ff. calū. l. fi. Preuaricari ē vera crimīa abſcondere.ſ. frau dulēter vt accuſator ꝯtra crimīa de quibꝰ accuſauit reo colludēs ꝓpͥas ꝓbatōes diſ­ſimulat. et falſas excuſatōnes amittit. vn̄ d̓r p̄uaricator quaſi primi ſiue p̄cedentis ſcilicꝫ