intēti variator. qꝛ ſcꝫ ꝑtem aduerſaꝫ adiuuat ꝓdita ſua cauſa. Tergiuerſari ē aīo ab acculatōe deſiſtere. animū ſcꝫ accuſandi d̓ponēdo n̄ qualitercūqꝫ ſed īordinate. In hͦ em̄ ꝙ ab inceptis deſiſtit quaſi tergū vertit. poteſt em̄ aliquis ab accuſatōe d̓ſiſtere dupliciter. vno mō ſi in ip̄o ꝓceſſu accuſatōis ꝯgnouerit eſſe falſum illud de quo accuſabat. et ſic pari cōſenſu accuſator et reus ſe mutuo abſoluunt. Alio mō ſi princeps ad que ꝑtinet cura boni ꝯmunis qd̓ ꝑ accuſatōꝫ intēdit. abſoluerit ac cuſatorē. Si v̓o deſiſtat īordinate puta ꝓpter ꝯuentōem aliquā cū aduerſario. facit iniuriā reipublice. et iō ei remitti n̄ p̄t ꝑ accuſatū ſed ꝑ principe qui curā reipublice gerit. patet er go ex dictis ꝙ ꝯtingit peccare in accuſatōe l̓ qꝛ iniuſte ꝯtra accuſatū agi. vl̓ qꝛ reſpublica ledit̉. dū ſcꝫ peccati punitio impedit̉. primū ſit calūniando. ſcd̓ꝫ fit p̄uaricando vel tergi uerſādo ¶ Nota etiā ꝙ accuſatori calūmolo debe̓ pena duplex. vna ē pena talionis vt di ctū ē ſupra. ſi tn̄ iudex ꝯgnouerit eū accuſaſſe nō aīo nocēdi ſed ex leuitate aī. vel ex cā erroris iuſti n̄ imponit penā talionis. ſcd̓a ē pe na īfamie. et qn̄qꝫ prīceps remittit pena. et n̄ abolet infamīa. qn̄qꝫ etiā infamiā abolet. Irca quartū querunt̉ plura ſcꝫ vtꝝ ſubditi poſſit accuſare ſuos p̄latos ℟º ꝙ ſic clericꝰ em̄ accuſare p̄t ep̄m. ij. q. vij. lator. et c. p̄ſumūt. et monachꝰ abbate ſiue priorē vbi nō eſt abbas. et cū n̄ habeat ꝓpriū dꝫ ei de bo nis monaſterij ꝓuideri exͣ. de accu. ex ꝑte. ſi tn̄ loculos habeat dꝫ ei hͦ auxiliū denegari. ex. d̓ offi. or. ꝙͣto. et ml̓tomagis ē ſubueniēd̓ ſeculari ſi egeat ſiue ſit clericꝰ ſiue laycꝰ de bonis cōibus ſiue ī quibꝰ p̄ſumi ius habere C. de ordi. cog. l. fi. hoc ec volūt multa alia iura ſcd̓ꝫ hoſt. Nec obſtat illud c. ij. q. vij. ip̄i apoſtoli. et c. teſtes. et ꝑ totū. ex quibꝰ habeꝙ n̄ audit̉ minor ordīe volēs accuſare maiore. qꝛ ſcd̓ꝫ hoſt. corrigunt̉ ꝑ illa.ſ. lator. p̄ſu mūt. Diſtinguend̓ tn̄ ē. ꝙ ꝓhibita ē accuſatio platoꝝ ab ignotis et ec a notis crimīoſis et infaībus n̄ aūt a notis bonis ex affectu caritatis q̄ diſtīctio elicit̉. ij. q. vij. querendū. et .§. his autoritatibꝰ et. c. p̄ſumūt. et ſcd̓m hāc diſtinctione ītelligi debet om̄s canones qͥbꝰ ꝓhiberi vi accuſatio p̄latoꝝ. n̄ ē etiā ꝓhibita accuſatio p̄latoꝝ et a crimīoſis et infaībꝰ in caſu ſcꝫ cum ip̄i p̄lati exorbitauerint ī fide ij. q. vij.§. opponit̉. ¶ Sciend̓ etiā ꝙ aliqͥ p̄la ti n̄ pn̄t accuſari ꝓpter excellentiā dignitatis vt papa et imꝑator qꝛ ſūt ſupra ius et legibꝰ ſoluti. papa em̄ n̄ hꝫ ſuꝑiorē niſi deū. ix. q. iij. nemo alioꝝ. niſi ī crimīe hereſis di. xl. ſi pa ꝑa ¶ Nunqͥd monachꝰ accuſare p̄t aliū ꝙ abbate vel priorē ſuuꝫ. ℟º ꝙ nō ex. de accu. ex ꝑte. qd̓ intelligit ꝯtra volūtate abbatis. ſꝫ de volūtate abbatis admitte vtilitate monaſterij exigēte ar. de poſtu. ex ꝑte. alias ſcd̓m canones niſi monaſterij interſit abbatis licētia n̄ ſufficit cū ſit mortuꝰ mūdo. xvj. q. j. placu licet denūtiare poſſit ad penitētiam n̄ tm̄ fr̄es ſed etiā quelibꝫ fidelē etiā abbate ꝯtradicēte Ad hoc em̄ tene quilibꝫ ſcd̓ꝫ hu. qꝛ general̓r dictū ē. ſi peccauerit in te frater tuꝰ ⁊cͣ. Ad h̓ xj. q. iij. iulianꝰ. et exͣ. de iureiurā. quēadmodū.§. fi. Alij v̓o vt ala. et gof. naſon ītelligūt ꝙ monachꝰ p̄t aliū accuſare de volūtate abbatis etiā ſi monaſterij n̄ interſit. ij. q. vij. cuꝫ paſtoris. Hoſt. aūt ē prime opi. ¶ Nunqͥd lay ci pn̄t clericos accuſare. ℟º bar. et melenduſ dixer̄t ꝙ layci bone fame admittunt ad accuſatōꝫ clericoꝝ. et iura q̄ ꝯtradicere vident. vt ij. q. vij. c. j. et. ij. et pl̓a alia intelligunt̉ de laycis eriminoſis. ſꝫ eis aꝑte ꝯtradicit exͣ. de teſti. decetero. niſi ī criminibꝰ exceptis vt di cta ē s. In illis em̄ dicūt quidā ꝙ om̄s layci e tiā crimīoſi et infames admittunt ad accuſan dū et teſtificandū ec̄ meretrix. exͣ de ſimo. tan ta ⁊cͣ. Alij dicūt ꝙ nullꝰ laycus admitti ꝯtra clericos etiā in criminibus exceptis niſi eoꝝ opinio ſit gͣuata. vel ſiqͥs ſuā vel ſuoꝝ īiuriaꝫ ꝓſequat̉ et ſic ſentit gof. qꝛ generaliter laici ꝓhibent̉ clericos accuſare. ij. q. vij. ipſi apl̓i et c. teſtes. et ꝑ totū. Et ſi querat̉ in quo ergo ſunt excepta crimina. Rn̄dꝫ qꝛ īfames admittunc ꝯtra laycos n̄ īfamatos et ꝯtra clericos n̄ infamatos. ij. q. j. in primis. admittunt etiā in teſtes ꝯtra laycos interueniētibꝰ etiā alijs amimmicl̓is exͣ. de ſimo. lix. et c. ꝑ tuas. Tan. v̓o viā media tenens dixit ꝙ om̄s layci bone fame et bone vite ī criminibꝰ exceptis admit tunt̉. et n̄ in alijs niſi ſuā vel ſuoꝝ iniuriā ꝓ ſequant̉. vel niſi in caſu exͣ. de ſeruis n̄ ordi. nullꝰ. aliter hec crimīa n̄ viderent̉ excepta. Capci v̓o criminoſi vel infames n̄ admittunt̉ niſi ec̄ cl̓ici fuerīt male fane. qꝛ tūc admittu niſi ſint inimici. vt colligit̉ exͣ. de accu. cū. p. et de ſimo. tanta. et c. ꝑ tuas. excipiunt̉ etiaꝫ ꝑticipes crimis ex. de teſti. venies jo. tn̄ dicꝙ layci bone fame pn̄t accuſare ſuū platuꝫ qꝛ ſua intereſt habere bonū p̄latum ar. ij. q. vij. clericos. et. iiij. q. illud tn̄. ſcd̓m etiā eundem cōior ē opinio ꝙ n̄ pn̄t niſi ſuā vel ſuoꝝ iniu riam ꝓſequant̉. hec hoſt. Irca quintū nota ꝙ ſi aliqͥs accuſator pe cuniā accepit ob accuſandū. vl̓ n̄ accuſā dū crimē ꝯcuſſionis ꝯmiſit et tene reſtituere ei q̄ dedit ſi n̄ turpiter dedit. alias ei in cuiuſ iniuriā data fuit. j. q. j. iubemꝰ ſcd̓ꝫ ray. ¶ De accuſatis ti. xlj. Einde ꝯſiderandē de reis ſiue accuſatis ſeu iudicādis. et prīo qui ſunt iudi cādi. ſcd̓o vtꝝ iudicādis liceat effugere iudiciū dānationis ¶ Circa primū querū tur plura ſcꝫ vtꝝ generaliter mali ſint iudicā di ſiue puniēdi. ℟º ꝙ vl̓r mali ſunt corrigēdi ꝑ ammonitōꝫ ſcd̓ꝫ illd̓ Mat. xviij. ſi peccauerit in te frater tuꝰ ⁊c̄. ſꝫ n̄ ſunt vl̓r puniēdi per ꝯdemnatōꝫ ⁊cͣ. Nō em̄ ſūt aliqͣ ꝯdenandi niſi ꝯcurrētibꝰ tribꝰ ſcꝫ iuriſdictiōe ꝯuictione: et pace ſiue vnitatē ecclīe. de primis duobꝰ pꝫ ex p̄dictis ſupra ti. de iudicibꝰ ī principio. d̓ tercio.ſ. de pace ecclīe dicit augͥ. ꝯtra epl̓am ꝑmeniani. ꝙ cuiuſꝙͣ crimē notū ē et oībus ex ecrabile apparet. ſi n̄ tales habeat d̓fenſores ꝑ quos poſſit ſciſma ꝯtingere nō dormiat ſe.