De Anima Sequit̉ ſecūdus de aīa folio. xv. ī fine. Sub quo mēbro ſb̓e cōtineat̉ aīa xvi. Quare in pͥncipio ſcd̓i ponūt̉ diuiſiōes ex par­te corꝑis. tn̄ aīa ſit corpus. xvi. Utꝝ diffinitio aīe ſit bene aſſignata. ſcꝫ Aīa ē actus primus ⁊c̄. xviij. Utꝝ diſtinctio eſt in vna aīa rōnali ẜm ml̓ tos gradus ꝑfectionis ſit realis. xix. Utꝝ ex corꝑe et aīa fiat vnū et qūo. xix. Quare Areſto. poſuit iſtā dubitatōem. xix. Utꝝ aīa vniat̉ corꝑi abſqꝫ media diſpōne. xix. Utrū aīa vniat̉ corꝑi medite ſpū. xix. Utrū ī diffinitōe aīe phiſicū debeat p̄cedere or ganicū vel econtra. xx. Utrū in diffinitione aīe debeat addi vitā ha­bentis in potentia. xx. Quare ſeꝑata forma ſubſtātiali alicuiꝰ rei res non manet niſi equiuoce. xx. Quare ponit̉ in diffinitione aīe. Aīa ē ac corꝑis hn̄tis vitā in actu. xx. Quo ſcd̓a diffinitio tetragoniſmi dicit cauſaꝫ primam. xxi. Utrū ꝑs deciſa ab aīali ſit aīal xxij. Utrum anima ſit in toto tota et in qualibet eius parte tota. xxij. Utrū aīa vegetatiua. ſenſitiua. intellectiua ſint vna anima vel plures aīme xxiij. Utrū in generatiōe hoīs ſint multe forme ſub­ſtantiales ſibi inuicē ſuccedentes. xxiiij Utrū aīa rōnalis debeat eſſe in corꝑe corrupti bili ſicut in ꝓpria materia. xxiiij. Que ſit ſcd̓a diffinitio anime. xxv. Qūo iſta ſcd̓a diffinitio demonſtrat pͥmā. xxv. Que iſtarum diffinitionū ſit materialis que formalis xxv. Quot ſunt anime et quot gradus vite et quot genera potentiarum. xxvi. Quare vocant̉ genera potentiarū xxvi. Que ſit ordīs illoꝝ geneꝝ ponaꝝ. xxvi Utrū plures ſint pone ī aīa. xxvi. Quot ſint pone aīe rōnal̓ corꝑis ꝯiūcte. xxvij. Utrū pone aīe diſtinguant̉ ab aīa. xxvij. Utrū potentie anime ſint in anima vt in ſub­iecto. xxvij. Utrū pone aīe fluāt ab ip̄a aīa. xxviij. Utrū edueniente anima rōnali anīa ſenſitiua corrumpatur. xxviij. Quare in quibuſdā aīatis reꝑit̉ vegetatiuū ſi ne ſenſitiuo. xxviij. Quare tactꝰ inuenitur in omni animali alij ſenſus. xxix. Quare intellectiuū vocat̉ vltimū et minimū in textu. xxix. Utꝝ pone aīe diſtīguāt̉ actꝰ obiecta. xxix. Utrū pone ſenſitiue in diuerſis aīalibꝰ diuer ſarū ſpeꝝ ſint vniꝰ ſpēi vel non. xxx. Utꝝ naturaliſſimū opeꝝ in viuentibus ſit ge­nerare ſibi ſimile. xxx. Quis ſit ordo actuū aīe vegetatiue. xxxi. Utrū homo poſſet dici finis oīm reꝝ. xxxij. Utrū aīa ſit cauſa principiū corꝑis in tripli ci genere cauſe. xxxij. Utꝝ ī oībꝰ eodē ſumāt̉ ſurſū deorſū. xxxij. Utrū calor qui eſt cauſa nutritionis ſit eiuſdē ſpeciei cum calore ignis. xxxiij. Utrū oīa a fine appellari iuſtū ſit. xxxiiij. Utꝝ tm̄ tres ſint pone aīe vegetatiue xxxiiij. Utꝝ ad oēꝫ nutritōem ſeqͣtur augnitato. xxxv Quot ſunt in nutritione quid ſignificat nu­tritio. xxxv. Quē ordinē habeāt pone vegetatiue xxxv. Utꝝ iſte pone vegetatiue in diuerſis anīatis ſint vniꝰ ſpeciei vel diuerſarum. xxxv. Utꝝ ſenſus ſit virtus paſſiua. xxxvi. Utrū ebrietas impediat ſcīam. xxxvij. Utꝝ ſcīa acqͥrat̉ motū aūt alt̓atōeꝫ. xxxvij. Utrū vniuerſalia ſint in aīa. xxxviij. Quare Areſto. prius determīauit de ſenſibili­bus qͣꝫ ſenſibus. xxxviij Quare viſus et tactus ꝑcipiūt iſta duo ſenſi­bilia.ſ. mag̓tudine figurā alij ſenſꝰ xxxviij. Que ſit triplex eſt ſenſibile. xxxix. Utrū in potentijs aīe ſit ordo. xxxix. Utrū vna potentia anime oriatur ex anīa me diante alia. xl. Quid ſit obiectū viſus. xl. Utrū lumē requirat̉ ad videndū ꝓpter colo­res aut ꝓpter medium. xl. In quo p̄dicamento ſit dyaphanitas. xlij. Utꝝ iſta dyaphanitas in diuerſis corꝑibus ſit vnius ſpeciei. xlij. Utrū lumē et color differant ſpecie. xlij. Utrū lumen ſit corpus. xliij. Utꝝ lumē equaliter reꝑiat̉ in oībꝰ. xliiij. Quare color priꝰ mouꝫ mediū qͣꝫ ſēſū viſꝰ ibid̓ Utrū color ſit vniꝰ ſpei ẜm eſt ī obiecto me dio et organo. xliiij. Utrū ſenſibile poſitum ſupra ſenſuꝫ faciat ſen ſationem. xlv. Quare Areſto. ī ſcd̓o de aīa determīat de genera tione ſoni et de generatione obiectoꝝ aliorū ſenſuum. xlv. Quare non dicimus audio aerem cum tamen in aere ſit ſonus ſubiectiue. xlvi. Utrum ſonus perueniat ad auditum per mo­tum localem. xlvi