Enit diabo lꝰ ⁊ tollit v̓bū de corde eoruꝫ ne credentes ſalui fiāt. v̓ba ſt̓ redēptoris nr̄i. Lu. viij. c. ⁊ in euāgelio hodierno. ¶ Grauiſſimaꝫ ineſt ꝑiculum aīabus peccatoꝝ dū ſuadēte diabolo ſui ſtatus miſeriā nō agnoſcūt. Id eqͥdē doloſus ille ſerpens calliditate ml̓ta ſugge rit illis qͦs ad pctā p̄cipitauit vt nō exiſtiment maculā deformitatē pōdꝰ ⁊ dam nū peccati. Qua de re pleriqꝫ ſic excecati negligūt dū tꝑus habēt ⁊ facultas datur vitā ſuā malā corrigere ⁊ in meliꝰ refor mare. Cū em̄ laborēt grauiſſima infirmi tate peccati arbitrant̉ ſe ſanos. Et vt au guſtinꝰ refert ſuꝑ pſal. l. Nemo eſt inſanabilior eo qͥ ſibi ſanꝰ videt̉. Propterea Sene. ad Lucillū inqͥt. Non eſt extrin ſecꝰ malū noſtꝝ intra nos eſt. in viſceribus ip̄is ſedet. Ideo difficulter ad ſanitatē venimꝰ qꝛ nos egrotare neſcimus. Ut itaqꝫ malicia diaboli ꝯfundat̉ ⁊ pec catores reuertant̉ ad deū In p̄ſenti ẜmo ne de nocumentis peccati mortal̓ dicturi erimus. Notabimꝰ aūt tria nocumenta ip̄iꝰ dānoſiſſima q̄ diabolꝰ abſcōdere ni tit̉ ⁊ a mentibus tollere peccatoꝝ. Primū nocumētū d̓r volūtatꝭ dep̄uatō ¶ Secundū ratōnis ꝑuerſio. ¶ Terciū libertatis ſubiugatio ¶ Ꝙ peccatū facit homīs volūtatē ma lignā q̄ a deo data eſt homī bona licꝫ ſit ad bonū ⁊ malū vertibil̓. Et qͣliter om̄e peccatū eſt volūtariū ¶ Cap̄. j. Rimū nocumētū peccati dicit̉ volūtatis deprauatio. Facit nā qꝫ volūtatē quā deꝰ dedit homī bonā prauā atqꝫ malignā. Nam vt inqͥt Aug. in li. de duabꝰ aīabꝰ. Peccatū ē vo luntas retinēdi vel ſeq̄ndi qd̓ iuſticia ve tat. Et vt idē ait. xv. q. j. c. j. Uolūtas ē animi motꝰ ad aliqͥd vel nō imitādū vel adipiſcendū. Et ẜm Alexandrū in. ij. ſū me in p̄tactis ꝟbis Auḡ. accipit iuſtici am nō prout ē virtꝰ ſpecial̓ ſed pro iuſti cia generali q̄ idē eſt qd̓ oīs virtus.ſ. ẜm ꝙ importat rectitudinē volūtatis q̄ attē dit̉ ẜm omnē ꝟtutem. Cuiꝰ due ſūt ꝑtes ẜm Aug.ſ. declinare a malo ⁊ facere bo nū. Et de hac dixit ſaluator nr̄ Mat. vi. c. Primū q̄rite regnū dei ⁊ iuſticiā eius. Ubi glo. ait. Iuſticia regni eſt oīa q̄ chri ſtus docuit obẜuare. Cū aūt in hāc obẜuantiā tēdit volūtas bona eſt nō ſolum bonitate nature ſed etiā bonitate ꝟtutis ⁊ moris. De qͣ ſic ſcribit Ariſt. in. ij. ethi coꝝ. Uirtꝰ ē q̄ bonū facit habētē. ⁊ bonū opus eiꝰ reddit. ¶ Sed pro clariore huiꝰ ꝑtis noticia tria dubia proponemus. ¶ Primū vtrū omniū hominū volūtas ſit naturaliter bona ¶ Secundū vtrū deus debuit dare homī volūtatē ad malū vertibilem ¶ Terciū vtrū oē peccatū ſit volūtariū. ¶ Ad primū dubiū rn̄demus ẜm veritatē ꝙ oīm volūtas eſt natural̓r bona qd̓ probatur tripliciter ¶ Primo ratione dei naturā ordinātis. ¶ Secundo ratione obiecti mouentꝭ. ¶ Tercio ratione vicij ꝯͣriantis. ¶ Primo probat̉ ꝙ omniū volūtas ſit naturaliter bona ex eo ꝙ deꝰ ꝯditor et au ctor nature oīa bn̄ fecit. Uidit nāqꝫ cūcta q̄ fecerat ⁊ erant valde bona. vt ſcribitur Gene. j. c. Inter cetera aūt ſuoꝝ operuꝫ inſtituta aīam rōnalē produxit potētiaꝝ multipliciū varietate d̓coratā vt Ariſt. docet in. ij. de aīa. Et lꝫ pl̓es ſint potētie ſcꝫ qͥnqꝫ q̄ oēs ab aīa habēt pͥncipiū. vt refert Tho. pͥma ꝑte. q. lxxvij. tn̄ in ipſa aīa vt in ſb̓iecto ſunt intellectꝰ ⁊ volūtaſ Et has neceſſe eſt remanere etiā deſtructo corꝑe. cū ſb̓iectū eaꝝ. id ē aīa remane at immortal̓. Alie ꝟo potentie.ſ. nutriti ua ſenſitiua ⁊ motiua ſunt ī ꝯiūcto vt in ſb̓iecto. Et qꝛ deſtructo ſb̓iecto nō pōt ac cidēs remanere. Ideo corrupto ꝯiūcto.