Seite
EPISTOLA III cœpit ex tempore. Verbum autem in principio: per quod facta ſunt tempora: tēpus Iob̓.1. elegit quo ſuſciꝑet carnem: non tēpori ceſſit ut uerteretur in carnem. Homo quippe M deo acceſſit: nō deus a ſe receſſit. Sic autem quidam reddi ſibi rationē flagitant: quo­modo deꝰ homini permixtus ſit: ut una fieret perſona chriſti: cū hoc ſemel fieri opor­tuerit: quaſi rationem ipſi reddāt de re quæ quotidie fit: quomodo miſceatur anima corpori: ut una perſona fiat hominis? Nam ſicut in unitate perſonæ auima utit̉ corpo re ut homo ſit: ita in unitate perſonæ deus utitur homine: ut chriſtus ſit. In illa ergo ꝑ­ſona mixtura eſt animæ& corporis: in hac perſona mixtura ē dei& hominis: ſi tamē recedat auditor a cōſuetudine corporum: qua ſolent duo liquores ita commiſceri: ut neuter ſeruet integritatem ſuam: ꝗͣꝗͣ& ī ipſis corporibus aeri lux incorrupta miſceat̉. Ergo perſona hominis: mixtura eſt animæ& corporis: ꝑſona autē chriſti: mixtura eſt dei& hoīs. Cum enī uerbum dei ꝑmixtū ē aīæ habēti corpꝰ: ſimul& aīam ſuſcepit& corpꝰ. Illud quotidie fit ad ꝓcreādos hoīes: hoc ſemel factū ē ad liberādos hoīes. Ve­rūtn duaꝝ reꝝ incorporearū cōmixtio faciliꝰ credi debuit: ꝗͣ uniꝰ incorporeæ& alte­riꝰ corporeæ. Nam ſi aīa in ſua natura nō fallit̉: incorpoream ſe eſſe cōprehēdit: mul­tomagis incorporeū ē uerbum dei: ac per hoc uerbi dei& animæ credibilior debuit eſſe ꝑmixtio: ꝗͣ animæ& corꝑis. Sed hoc in nobis ipſis experimur: illud in chriſto cre­dere iubemur. Si autem utrūqꝫ nobis pariter inexpertum credendū præciperet̉: ꝗd horum citius crederemus? Quomodo non fateremur duo incorporea ꝗͣ unum cor­poreum: alterūqꝫ incorporeū facilius potuiſſe miſceri: ſi tamen nō indigne ad iſta mi­xtionis uel mixturæ nomen admittit̉ ꝓpter conſuetudinem corporalium rerū: lōge N aliter ſe habentium aliterqꝫ notaꝝ? Verbum igitur dei: idemqꝫ dei filius: patri coæter nus: eademqꝫ uirtus:& ſapientia dei: a ſuperno fine creaturæ rationalis uſqꝫ ad infimū finem creaturæ corporalis attingens fortiter:& diſponēs omnia ſuauiter: præſens& Sap̄. 8. latens: nuſqͣ concluſa: nuſꝗͣ diſciſſa: nuſꝗͣ tumida: ſed ſine mole ubiqꝫ tota: lōge alio mo do quodam: ꝗͣ eo quo creaturis cæteris adeſt: ſuſcepit hominē: ſeqꝫ& illum fecit unū leſum chriſtum: mediatorem dei& hominū: æqualem patri ẜm diuinitatē: minorem patre ẜm carnem: hoc eſt ẜm hoīem: incōmutabiliter īmortalem ẜm æqualem patri diuinitatē: eūdēqꝫ mutabilē atqꝫ mortalē ẜm cognitā nobis infirmitatē: in quo chriſto eo tempore: qd̓ oportuniſſimum ipſe nouerat:& ante ſæcula diſpoſuerat: uenit homi nibus magiſteriū& adiutoriū: ad capeſſendam ſempiternā ſalutē. Magiſteriū quidē: ut ea quæ hic ante dicta ſunt utiliter uera: nō ſolum a ꝓphetis ſāctis: quiōia uera dixe­runt: uerūetiam a philoſophis atqꝫ ipſis poetis:& huiuſcemodi auctoribus litterarum: quos multa uera falſis miſcuiſſe quis ambigat: illius etiam in carne præſentata confir­maret auctoritas: ꝓpter eos qui nō poſſent in ipſa intima ueritate cernere atqꝫ diſcer­nere: Quæ ueritas& anteꝗͣ homine aſſumeret: ipſa aderat omnibus qui eiꝰ participes eſſe potuerūt: Maxime uero ſuæ incarnatiōis exemplo id ſalubriter ꝑſuaſit: ut qm̄ ho­mines pleriqꝫ diuinitatis auidi: ꝑ poteſtates cæleſtes quas deos putarent: rituſqꝫ uari­os illicitoꝝ non ſacroꝝ ſed ſacrilegioꝝ: ambiendum ſibi arbitrarētur ad deum: magis ſuperbæ ꝗͣ piæ: qua in re ꝓ angelis ſanctis: eis ſe dæmones ſuperbæ cogitatiōis ſuppo­nunt: ſcirent homines tam ꝓximum eſſe deum pietati hominū: ad quem uelut longe poſitum ꝑ interpoſitas poteſtates ambiebant: ut hominē ſuſcipere dignaret̉:& cū illo uniri quodāmodo ut ei ſic coaptaret̉ homo totꝰ: quēadmodum animæ corpus: exce­pta cōcretione mutabili: in quā non conuertit̉ deus:& quā uidemꝰ ꝙ habeat& corpꝰ & animus. Adiutoriū autē qd̓ ſine gratia fidei quæ ab illo eſt: nemo poteſt uincere cō­cupiſcētias uitioſas:& ſi qua earum reſidua nō uicerit: ueniali remiſſione purgari. Qd̓ ergo ad magiſterium eius attinet: quis nunc extremus idiota: ul̓ quæ abiecta mulier/ cula: non credit animæ īmortalitatem: uitamqꝫ poſt mortem futuram? Qd̓ apud græ­cos olim primus pherecydes aſſyrius cū diſputaſſet: pythagorā ſamium illius diſputa­Pherecndes tionis nouitate ꝑmotū: ex athleta in philoſophū uertit. Nūc ergo qd̓ Maro ait:& om­Pythagoras O nes uidemꝰ: amomū aſſyriū uulgo naſcit̉. Qd̓ autē ad adiutorium gratiæ ꝑtinet quæ Uir. in buco. in chriſto eſt: ipſe eſt omnino: quo duce ſi qua manent ſceleris ueſtigia noſtri irrita: ꝑ­