Seite
SANCTI AVGVSTINI EPISTOLA CXLI tiſſimo ſcilicet eccleſiaſticis curis a ꝗbus pauculæ tēpoꝝ ſtillæ uix recreāt: ul̓ cogitātē aliꝗd: uel ea quæ magis urgent:& mihi uident̉ pluribꝰ ꝓfutura dictantē uel reficientē corporis uires nr̄æ neceſſarias ſeruituti. Nam uerba nō deſunt: ꝗbꝰ poſſit multa char­ta cōpleri: ſed qd̓ a nobis in eadē ſermonis ꝓlixitate deſideras: ad hoc me idoneū nō eſſe reſpōdeo. Theſaurum em̄ ſapientiæ te deſideraſſe dixiſti: ſed minus accepiſſe ꝗͣ uoluiſti: cum ego ex illo theſauro mendicabūda prece quotidianā ſtipem roge uixqꝫ impetrem. Oraculū autē legis quomodo ſum: de cuius locis atqꝫ abditis penetralibus neſcio longe plura ꝙͣ ſcio: eiuſqꝫ multiplices ſinus opacoſqꝫ ſeceſſus adire ac penetrare non ualeo ſicut uolo:& me non aliud ꝗͣ minus dignū eſſe cognoſco? Porro ſacrator iuſticiæ ꝗs ego: cui me ſacratum eſſe ꝑmagnū eſt? lam uero ꝙ inſtauratorē ſpiritalis gloriæ me appellas: da ueniam: multum cui loquaris ignoras. Ipſe quippe adhuc ī hac gloria ſic inſtauror: ut de die in diē non ſolū quātum accedam: ſed utrum oīno aliquid accedā latere me fatear. Diſpēſator plane ſalutis æternæ: cū cæteris īnumerabilibus i. Corꝭ. 9. cōſeruis meis ſum. Qd̓ ſi uolens facio: mercedē habeo. Si autē inuitus: tm̄ diſpenſatio mihi credita eſt: meqꝫ em̄ eſſe ſalutis illius diſpenſatorē ꝑ uerbum ac ſacramentū iam: i. Corꝭ. 4. hoc ē etiā eē participē. Nā ſi ꝑ bonos nō diſpēſaret̉: nō recte apl̓s diceret: Imitatores mei eſtote ſicut& ego chriſti. Rurſus ſi ꝑ malos nō diſpenſaret̉: non de quibuſdā dn̄s Matth̓. 23. diceret: Quæ dicunt facite: quæ autē faciunt: facere nolite. Dicunt em̄& non faciunt. 1. Corꝭ. 4. Multi ergo diſpenſatores ſunt: ꝑ quoꝝ miniſteriū ꝑuenitur ad æternam ſalutem. Sed 1. Corꝭ. 7. quæritur inter diſpēſatores ut fidelis quis inueniat̉:& inter ipſos fideles in quorū me Ro. 12. numero: ille qui non fallit̉ cōputet: alius eſt ſic: alius autem ſic: ſicut unicuiqꝫ deus par titus eſt menſurā fidei. Itaqꝫ frater chariſſime atqꝫ dulciſſime paſcat te dn̄s potius ſa­pientiæ floribus:& uiui fontis hauſtibus irriget. Si quid autem ꝑ operulā meā religio­ſiſſimo ſtudio tuo conferri poſſe arbitraris: quia& capacem te eſſe intelligo:& auidū ſentio: magis in alia noſtra opuſcula: quæ multis uoluminibus comprehēduntur: tibi animus intendēdus eſt: qͣ ꝑ epiſtolas aliquid ſperandum: qd̓ tuum deſideriū poſſit ex plere. Aut certe in præſentia ſume qd̓ potero: ꝗͣ te puto tuam nobis idem nō exhibe­ri: quia non uis. Quid em̄ magnum eſt adiuuante dn̄o ut homo liber a cuiuſqͣ loci mu­nere uenias ad nos: ſiue nobiſcum diu futurus: ſiue ꝑacto ſaltem pauxillo temporis re­diturus? Ecce pene factum eſt: qd̓ in quinqꝫ uerſuum tuorum tertio poſuiſti: ut magis loquacem ꝗͣ eloquentē haberes epiſtolam meam. Qd̓ autē in quinto atqꝫ ultimo uer­ſu ſeptem pedes ſunt: miror utrum numerꝰ tuum fallit auditum: an experiri uoluiſti: utrum ego adhuc iſta dijudicare meminerim: quæ forte iam obliti ſunt: quia talium aliquādo ſtudioſi poſtea plurimū in eccleſiaſticis litteris ꝓfecerunt? Pſalteriū a ſancto Hieronymo trāſlatū ex hebræo nō habeo. Nos autē non interpretati ſumus: ſed co dicum latinoꝝ nōnullas mendoſitates ex græcis exemplaribꝰ emendauimꝰ. Vn̄ for­taſſis fecerimus aliꝗd cōmodius ꝗͣ erat: hon tamē tale quale eſſe debebat. Nam etiam nunc quæ forte nos tūc præterierūt: ſi legentes mouerint collatis codicibꝰ emēdamꝰ. Ita illud qd̓ ꝑfectum eſt tecū nos quoqꝫ requirimus. Fancti Auguſtini ad Maximam: tantū ſe ſcribētis contriſtari ꝙ ꝑ errores noxios& ꝑnicioſiſſimos ꝓuinciam eiꝰ periclitari intelligat: quātū ſtudium ſanctū ipſius eū lætifi­cauerit: cauſamqꝫ cur deus iſta ꝑmittat exponentis: atqꝫ ipſam cōmendando cōſolan­Onorabili& eximiæ atqꝫ in mēbris chriſti laudabili famulæ dei Maximæ: Au­ l tis. Epiſtola. CXLI. guſtinus in domino ſalutem. Quantū nos tuum ſtudium ſanctū lætificat: tm̄ rurſus contriſtat ꝙ per errores noxios& pernicioſiſſimos ꝓuinciam ueſtrā ni­mium periclitari ſignificas. Sed quia iſta futura prædicta ſunt: mirādū nō eſt ꝙ exui gant: ſed uigilandū eſt ne noceant. Hæc autē deus liberator noſter exurgere non ꝑ­mitteret: niſi ſanctis eius etiā ꝑ hmōi temptationes erudiri expediret. Comparāt ſibi quidē illi ſua uoluntate ꝑuerſa:& præſentis meritū cæcitatis& futuri æterni ſupplicij ſi ꝑ contumaciam indociles fuerint: ſeqꝫ cum in hac uita ſunt corrigere atqꝫ emenda tuatet. 5. re neglexerint. Verūtamē ſicut ipſi male utunt̉ bonis dei: qui facit ſolem ſuum oriri