Seite
SANCTI AVGVSTINI EPISTOLA CXXI 34 legēdo& ruminādo: ſi etiā pure dn̄m largitorem bonoꝝ oīm depreceris: om̄ia quæ cognitione digna ſūt: aut certe plurima: ipſo magis inſpirāte: ꝗͣ hominū aliquo cōmo­nēte ꝑdiſces: ꝗͣꝗͣ eoipſo quo forinſecꝰ bene admonēte iudicio nō errāte approbamꝰ: quid aliud ꝗͣ internū lume: magiſtrū nos habere teſtamur? Iancti Auguſtini ad Probā: de orando deo: qd̓ maximū uiduitatis eſt negociū: ele­ganti copioſoqꝫ ſermone ſcribētis. Epl̓a. CXXI. Vguſtinus ep̄s ſeruus chriſti ſeruorūqꝫ chriſti: religioſæ famulæ dei Probæ in Q dn̄o dn̄oꝝ ſalutem. Et petiſſe te& ꝓmiſiſſe me recolens: ut de orādo deo: ad F tē aliꝗd ſcriberē: ubi tribuēte ipſo quē oramꝰ: tempus facultaſqꝫ conceſſa eſt: Oportuit ut debitum meū iam iamqꝫ ꝑſoluerē:& pio ſtudio tuo ī chriſti charitate ſer­uirem. Ꝙ autē lætificauerit me ipſa petitio tua: in qua cognoui quātam rei tātæ curā geras: uerbis explicare nō poſſum. Qd̓ em̄ maius oportuit eē negociū uiduitatis tuæ: i. Timoth̓. 5. qͣ ꝑſiſtere in oratiōe nocte ac die: ſcd̓m apl̓i admonitionē? Ille quippe ait: Quæ autem uere uidua eſt& deſolata: ſperauit in dno:& ꝑſiſtit in oratione nocte ac die. Vn̄ mirū uideri poteſt cū ſis ſcd̓m hoc ſæculum: nobilis: diues: tātæqꝫ familiæ mater:& ideo li­cet uidua: nō tamen deſolata: quō occupauerit cor tuum: præcipueqꝫ ſibi uēdicauerit orandi cura: niſi quia prudenter intelligis: qd̓ in hoc mundo:& in hac uita: nulla anima poſſit eſſe ſecura? Proinde qui tibi eam cogitationē dedit: profecto facit ꝙ diſcipulis ſuis nō pro ſeipſis: ſed ꝓ humano genere contriſtatis:& deſperantibus quēꝗͣ poſſe ſal­uari: poſtea ꝗͣ ab illo audierūt: Facilius eſſe camelū intrare per foramē acus: ꝗ diuitem Matth̓. 15 in regnum cælorum: mirifica& miſericordiſſima pollicitatione reſpōdit: Deo eſſe fa­cile qd̓ hominibus impoſſibile eſt. Cui ergo facile ē: ut etiā diues intret in regnum cæ­lorum: inſpirauit tibi piam ſollicitudinem: de qua me conſulendum putaſti: quo nam modo tibi eſſet orandum. Ille nanqꝫ cū etiā eēt adhuc in carne: Zachæū diuite in reg­num cælorū miſit:& reſurrectione atqꝫ aſcenſione glorificatus: multos poſtea diuites impartito ſpirituſancto fecit huius ſæculi cōtemptores:& finita diuitiarum cupidita­te ditiores. Quomodo em̄ tu ſic ſtuderes orare deum: niſi ſperares in eo? Quomodo autem ſperares in eo: ſi ſperares in incerto diuitiarum:& contemneres præceptum ſa i. Timoth̓. 6. luberrimum: quo apoſtolus ait: Præcipe diuitibus huius mundi nō ſuꝑbe ſapere: neqꝫ ſperare in incerto diuitiarum: ſed in deo uiuo qui præſtat nobis omnia abundāter ad fruendū: ut diuites ſint in operibus bonis: facile tribuant: cōmunicent: theſaurigēt ſibi fundamentum bonum in futurum ut apprehēdāt ueram uitā? Debes itaqꝫ præ amo­re huius ueræ uitæ: etiam deſolatam te putare in hoc ſæculo: in quātalibet eiꝰ fœlici­tate uerſeris. Nam ſicut eſt illa uera uita in cuius comparatione utiqꝫ iſta quæ multum amat̉ quālibet iucūda atqꝫ ꝓducta ſit: nec uita dicēda eſt: ſic eſt etiā ſolatium uerū: qd̓ per ꝓphetam dominus ꝓmittit dicēs: Dabo illis ſolatium uerū: pacem ſuper pacem: ſine quo ſolatio quæcūqꝫ ſūt terrena ſolatia: magis in eis deſolatio ꝗͣ conſolatio reperi tur. Diuitiæ quippe atqꝫ faſtigia dignitatū: cæteraqꝫ huiuſmodi quibus ſe fœlices eſſe putant mortales uere illiꝰ fœlicitatis exꝑtes: quid afferunt conſolationis: cū ſit eis non ægere: ꝗͣ eminere præſtantiꝰ: quæ plꝰ excruciāt adepto timore amiſſionis: ꝗͣ cōcupitæ adeptionis ardore? Talibus bonis non fiunt homīes boni: ſed aliunde boni facti bene utendo faciunt ut iſta ſint bona. Non ſunt ergo in his uera ſolatia: ſed ibi potius ubi ue ra uita. Nā inde neceſſe ē ut fiat homo beatꝰ: unde ſit bonus: Homīes aūt boni uiden­tur etiam in hac uita præſtare nō parua ſolatia. Nam ſi pauꝑtas angit: ſi luctus mœſtifi cat: ſi dolor corporis inquietat: ſi contriſtat exiliū: ſi ulla calamitas alia uexat: aſſint bo­ni homines: qui non ſolum gaudere cum gaudētibus: uerūetiam flere cum flentibus norūt:& ſalubriter alloqui& colloqui ſciunt: Plurimū illa aſpera leniuntur: releuātur grauia: ſuꝑantur aduerſa. Sed ille hoc in eis& per eos agit: qui ſpiritu ſuo bonos fecit. Ecōtra ſi diuitiæ circūfluant: nulla orbitas accidat: aſſit ſanitas carnis: incolomi habite tur in patria:& cohabitent mali homines: in quibus nemo ſit cui fides adhibeat̉: a quo non dolus: fraus: iræ: diſcordiæ: inſidiæ timeātur atqꝫ ſuſtineantur? Nonne illa omnia fiunt amara& dura: nec aliquid lætum uel dulce eſt in eis? Ita in quibuſlibet rebus hu­