Seite
SANCTI AVGVSTINI EPISTOLA LXII I7 ptationibus: mori uolentem occidit:& proximū qui ſibi expedire& licere putat occile Matth̓.22. re ſeipſum: quoniam ſcriptura dicit: Diliges proximum tuum tanquam te ipſum. Nul Leuiti. 19. lis autem iubentibus legibus uel legitimis poteſtatibus: non licere alterum occidere: etiam uolentem& petentem:& uiuere iam nō ualentē: ſatis indicat ſcriptura Regno­2. Regꝭ. i. rū: Vbi rex Dauid regis Saulis interfectorem iuſſit occidi: cū ille dixiſſet ab eo iam ſau cio atqꝫ ſemiuiuo petitum ſe fuiſſe ut hoc faceret:& animā corporeis nexibus obluctā­tem ſoluiqꝫ cupiētem: uno ictu uulneris ab illis cruciatibus liberaret. Proinde quia om nes qui ſine ulla legitimæ poteſtatis auctoritate hominē occidit: homicida eſt: quiſꝗs ſeipſum occidit non ſit homicida ſi non homo eſt. Hæc omnia multimodis in alijs plu a. Machab̓. 14 rimis noſtris ſermonibus& litteris diximꝰ: Verūtamen quod fatēdum de iſto Ragio ſeniore: quem ſūma exemplorum inopia coartati ſe in machabæorū libris quaſi ad au­ctoritatem ſceleris: quo ſeipſos perdunt perſcrutatis omnibus eccleſiaſticis auctorita­tibus: uix aliquādo ſe inueniſſe gloriātur: adhuc eis nunꝗͣ reſpōdiſſe me recolo: ſed qd̓ tuæ charitati& prudentibus quibuſqꝫ ſufficiat ad iſtos redarguendos: ſi ad uitam chri ſtianorum de iudæa gente: atqꝫ illis litteris parati ſunt omnium ſanctorum exēpla trāſ­fere: tunc& hoc tranſferant. Si autem illic ſunt plurima eorum quoqꝫ hominū: qui lit­terarum illarū ueritate laudati ſunt: uel huic iam tempori nō conuenientia: uel etiam illo tempore nō recte facta: tale etiam hoc eſt quod in ſe ipſum Ragius iſte cōmiſit: qui cum eſſet& apud ſuos nobilis& multū in iudaiſmo profeciſſet: quæ ſibi in compara­tiōe iuſticiæ chriſtianæ: damna& ſtercora fuiſſe dicit apoſtolꝰ:& propter hoc idē Ra ęius iudæoꝝ pr̄ appellat̉: ꝗd mirū eſt ſi tanꝗͣ hoī elatio ſuꝑba ſubrepit: ut mallet manu ꝓpria perimi: ꝗͣ poſt illā in ſuoꝝ aſpectibꝰ celſitudinē ſuſtinere indignā: in hoſtiū mani bus ſeruitutē? Solēt in lr̄is gætiū iſta laudari. in his aūt machabæoꝝ libris: ꝗͣuis hō fue­rit ipſe laudatus: factū tn̄ eius narratū eſt nō laudatū:& indicandū potius ꝗͣ imitandū: qͣſi ante oculos conſtitutū: nō ſane nr̄o iudicio iudicandū: quod nos quoqꝫ ut homīes habere poſſemꝰ: ſed iudicio doctrinæ ſobriæ: quæ in ipſis quoqꝫ libris ueteribꝰ clara ē: Ecc̄i..2. longe quippe fuit iſte Ragius a uerbis illis ubi legit̉: Om̄e quod tibi applicitū fuerit ac­cipe& in dolore ſuſtine:& in humilitate tua patientiā habe. Non ergo fuit iſte uir eli­L. Machaſ 15 gendæ mortis ſapiens: ſed ferendæ humilitatis impatiens. Scriptum eſt: ꝙ uoluerit nobiliter& uiriliter mori: ſed nūꝗd ideo ſapiēter? Nobiliter ſcilicet: ne libertatē ſui ge­neris captiuꝰ amitteret. Viriliter aūt: ꝙ tantas uires animi haberet: quibꝰ idoneus eſſet ut ſe ipſe perimeret: qd̓ gladio cum implere non poſſet de muro ſe præcipitem dedit. & ſic adhuc uiuꝰ abrupta cucurrit ad petram: atqꝫ ibi exanguis inteſtina ſua produxit: quæ utraqꝫ manu diſſipata ſpargebat ī ppl̓m: ac deinde poſtea defeſſus occubuit. Ma gna hæc ſūt: nec tn̄ bona: Nō em̄ bonū ē oē qd̓ magnū ē: qm̄ ſūt magna etiā mala. De­Exo. 23. dixit: Innocētē& iuſtū ne occidas. Si ergo iſte īnoces& iuſtꝰ nō fuit: cur ꝓponit̉ imitā dus? Si aūt īnocēs& iuſtꝰ fuit: qͣre int̓fector īnocētꝭ& iuſti. i. ipſiꝰ Racij inſuꝑ putat̉ eſſe laudādꝰ? Hæc interī ne nimiū ꝓlixa fiat huic epl̓æ implēdæ ſatis ſint. Debeo aūt taniu gadēſibꝰ eiuſmodi miniſteriū charitatꝭ: qm̄ mihi& noto tuo& ab honorabili& chariſſi a. Retrac. 59. mo filio meo Eleuſino: qui tribuatū apud eos egit bene inſinuati ſunt: ut ambabꝰ epi­ſtolis Gaudentij donatiſtaꝝ epiſcopi:& maxime poſteriori: quā ẜm ſcripturas ſanctas ſe feciſſe arbitrat̉: ita reſpondeā ne aliꝗd prætermiſſum putet̉. Sancti Auguſtini ad Cæleſtinū diaconū: Quō charitas libēter gaudēterqꝫ recipiēda ſit: receptaqꝫ repetenda:& ꝙ cū reddit̉: adhuc debeat̉: explanantis. Epl̓a. LXII. Omino uenerabili nimiumqꝫ deſiderabili: ſancto fratri& condiacono Cæleſti­ A no: Auguſtinus in domino ſalutem. Quamuis longe abſens fuerim: quando per Proiectum clericum ad me directa hipponem ſanctitatis tuæ ſcripta uene­runt: Tamen poſtea ꝗͣ ueni: eiſqꝫ lectis: reſcriptorum debitorem me factum eſſe co­gnoui: reddendi tempus operiebar:& ecce ſubito profecturi a nobis chariſſimi fra­tris noſtri Albini acolythi: gratiſſima occurrit occaſio. De tua igit̉ quæ mihi exopta­tiſſima eſt ſalute lætatus: ſanctitati tuæ ſalutationem debitam reddo. Semper aūt de­beo charitatem: quæ ſola etiam reddita: ſemper detinet debitorem. Redditur enim cum impenditur: debet̉ autem etiam ſi redddita fuerit: quia nullū eſt tempus quando