RPISTOLA CLXXVIIInos appellari ꝓpter fidē ueram unius eiuſdemqꝫ ſubſtantiæ: a nōnullis uerbum græcum non intelligentes homouſiones: qui nos appellari gaudemꝰ de chriſti noīe chriſtianos: Neqꝫ enim in parte accipiendum eſt uerbum græcum:& in parte alia refellendum. Nemo ergo utatur chriſti nomīe ex uocabulo græco. Erubeſcat ſe dici chriſtianum: quia nome eſt græcum. Non accipiatur Paulus qui dicit romanis ſcribēs: in quoK0.8.clamamus abba pater: in uno nomīe duabus utitur linguis. Dicit enim abba græco uocabulo patrem:& latine nominat identidem patrem. Contemnatur idem apoſtolusPaulus& in nouiſſimis partibꝰ ad Corinthios epiſtolæ primæ: ubi plebem arguēs ſimul græco& ſyro utitur uerbo. Si quis inquit nō amat dominum: ſit anathema mara.i. Corꝭ. 16.natha. Anathema græco ſermone dixit condemnatus: maranatha: donec dominꝰ redeat. lā ergo nemo appellet oleum quo fideles ungūtur græco nomine chriſma: Homouſion reprobatur unam trinitatem reſonans eandemqꝫ naturam. Quid eſt em̄ qd̓dixit beatiſſimus Paulus: Si quis nō amat dominum: niſi ſi quis humiliat ſe deo? Nonergo recte dicitur dominum amare qui dei& domini unius audet ſubſtātiam ſeꝑare:de quo dicitur in lege: Audi iſrael dominus deus tuus deꝰ unꝰ ē. Non corpore utiqꝫ liDeutꝭ. 6.niamentiſqꝫ corporeis extenſus: ſed una pater& filius& ſpirituſſanctus deitate perfectus. Plura quidem græco uerbo definita reperiunt̉ in lege: Sed pro multis hæc pauca quæ dicta ſunt ſapientibꝰ credo ſufficere. Si æqualitas non eſt: non auderet inferiordicere ſuꝑiori: Omnia mea tua ſunt:& tua mea: Nec auderet dicere: Volo ut ubi egoIob̓. 17.E ſum& iſti ſint mecum. Nō inquā diceret uolo: ſed diceret ſupplicās rogo. Abſurdumigitur non eſt ut in cōcilijs patrum græco uerbo patris& filij& ſpirituſſancti una ſubſtātia firmaretur: cum ſuper apoſtolos primitꝰ ſanctiſpiritus propria largitate linguarū uarietas fundaretur. Audiuimus enim eos: ait ſcriptura Actuū apoſtolorū: loquenAct. 2.tes uarijs linguis magnalia dei. Magnalia utiqꝫ ſunt non deorum: ſed dei græca linguaunam ſubſtātiam credi patris& filij& ſpirituſſancti. Hebraice igitur græce& latine ſuper crucem domini a Pilato fuit cauſa eiꝰ ſcripta. Si licuit ut græca lingua: uel īmo permiſit ipſe dominus ut cauſa mortis eius eſſet ſcripta: cur abhorret ut ſubſtantia eiusqua deus ē æqualis cum patre: græco uocabulo approbetur oſtenſa? Si minime licetpatris& filij& ſpirituſſancti unam ſubſtantiā lingua exeri græca: ergo neodeū laudari decet& barbara. Sicut enim græca lingua qd̓ eſt homouſion una dicitur uel credit̉a fidelibus trinitatis omnino ſubſtantia: ſic una rogatur ut miſereatur a cūctis latinis&barbaris unius dei natura: ut a laudibus dei unius nec ipſa lingua barbara ſit ut latinisaliena. Latine enim dicitur: domīe miſerere. Sola ergo hæc miſericordia ab ipſo unodeo patre& filio& ſpirituſancto lingua debet hebræa uel græca:& ipſa ad poſtremūpoſtulari latina: non autem& barbara. Si enim licet dicere: non ſolum barbaris linguaſua: ſed etiam romanis fiboraarmē: quod interp̄tat̉: domine miſerere: cur non liceretin concilijs patrum in ipſa terra græcorū: unde ubiqꝫ deſtinata eſt fides: lingua ꝓpriahomouſion cōfiteri: qd̓ eſt patris& filij& ſpirituſſancti una ſubſtantia? Nam ſubiectionem filij patri debitam ex carnis infirmitate ſuſceptam: etiam nos quia iuſtum eſtueriſſime confitemur: in qua eū infirmitate: non ſolum ſubditum: ſed& ſeruum euidētiſſime cōfitemur: ipſo dicēte in ꝓphetia ad patrem: O dn̄e ꝗa ego ſeruꝰ tuꝰ: ego ſeruꝰPsͣ. 115.tuus:& filius ancillæ tuæ: id eſt mariæ. Patet ergo in quo ſit æqualis patri filius: in quoſit non ſolum ſubditus aut inferior: ſed etiam humiliſſimus ſeruus. Ipſe inquā oſtenditin quo ſit humilis: in quo ſit æqualis: unde omnipotens: unde infirmus: unde abiectus:Funde ſpecioſus: unde diues: unde ægeſtati ſubiectꝰ. ¶ Laurentiꝰ uir clariſſimꝰ dixit:Euidentiſſime claruit defenſionē aſſertionis fidei ſuæ Auguſtinum uirū clariſſimuumcōmuniſſe: multaqꝫ magis tuos auctores uir clariſſime Paſcēti abſqꝫ ſcriptura temerepoſuiſſe: nec eſſe nomē fidei homouſion: ſed æqualitatem magis ipſius trinitatis. Sedſi inueniuntur in lege uerba quæ improbata ſunt: dignare uir nobiliſſime reſpondere:ut certe nobis pares ire poſſitis. Nam ꝓculdubio intueris a nobis præſentem uirū Auguſtinum ſuis aſſertionibꝰ nimiū tranſilire. Apud te em̄ nobiliſſime uir eligo quā apuddeum perēnis reatus culpas incurrere. ¶ Paſcentiꝰ uir clariſſimꝰ reſpondit: ScriptaP ⁊
