Seite
¶EPISTOLA CLXXIX CLXXX quæ propoſui: non ſunt quidem in lege: ſed debere propter honorem patris aſtrui re cte defendunt̉. Taurentius uir clariſſimꝰ dixit: Sic ergo& homouſion qd̓ in dubiū ueniebat te ꝓponente:& ſi ſcriptū nō eſt: res ipſa tn̄ quæ latet in uerbo uera ē. Creda­tur honorifice unitati: ne fiat iniuria trinitati. Fancti Auguſtini ad Probam& lulianam de conuerſione neptis Demetriadis gra­tulantis: exultātis atqꝫ laudātis ꝙ chriſto ſit deſponſata:& ad perſeuerātiam exhortā­tis. Epiſtola. CLXXIX. Ominarum honore digniſſimis: merito illuſtribꝰ& præſtātiſſimis filiabꝰ Pro­ G bæ& lulianæ. Auguſtinus in domīo ſalutem. Impleſtis gaudio cor noſtrum: tanto iocundius: quāto charius: tāto gratius: quāto citius. Veſtræ nāqꝫ ſtirpis ſanctimoniam uirginalem: quoniam quacunqꝫ innotuiſtis ac per hoc ubiqꝫ fama cele­berrima prædicat uelociſſimum uelatum eius fideliore atqꝫ certiore litterarum nūcio præueniſtis:& prius nos feciſtis exultare de cognito tam excellenti bono ꝗͣ dubitare de audito. Quis uerbis explicet? quis digno præconio ꝓſequatur? Quātum incompa rabiliter glorioſius atqꝫ fructuoſius habeat ex ueſtro ſanguine fœminas uirgines chri ſtus: ꝗͣ uiros conſules mūdus. Nam uolumina temporum ſi magnum atqꝫ præclarum eſt nominis dignitate ſignare: quanto eſt maius atqꝫ preclarius cordis& corporis inte gritate tranſcēdere? Magis itaqꝫ gaudeat puella nobilis genere: nobilior ſanctitate: ꝙ ſit per diuinum conſortium præcipuam in cælis conſecutura ſublimitatem: ꝗͣ ſi eēt per humanū connubiū prolem propagatura ſublimē. Generoſius quippe elegit ani­ciana poſteritas tam illuſtrem familiam beare nuptias neſciendo: ꝗͣ multiplicare pari­endo:& in carne iam imitari uitam angeloꝝ: ꝗ̄ ex carne adhuc numerum augere mor talium. Hæc eſt uberior fœcundiorqꝫ fœlicitas: nō uentre graueſcere: ſed mente grā­deſcere: non lacteſcere pectore: ſed corde cādeſcere: non uiſceribus terram: ſed cælū orationibus parturire. Dominarū honore digniſſimæ filiæ perfruamini in illa quod defuit uobis: perſeueret uſqꝫ in finem adhærens coningio qd̓ nō habet finem. Imiten tur eam multæ familiæ dominā. Ignobiles nobilem fragiliter excelſæ excelſius humi­lem: uirgines quæ ſibi optāt aniciorum claritatem: eligat ſanctitatem. Illud em̄ quāta­libet cupiditate quādo aſſequētur: hoc autem ſi plene cupierint mox habebūt. Pro­tegat uos īcolumes& fœliciores dextera altiſſimi: domīæ honore digniſſimæ& præ­ſtantiſſimæ filiæ: pignora ſanctitatis ueſtræ: præcipue ipſam ſanctitatem præcipuā de­bito ueſtris meritis officio dilectione domini ſalutamus. Velationis apophoretū gra­tiſſime accepimus. Fancti Auguſtini ad Nonoratum: quæſtioni illius qua ſibi conſuli petit: quid in peri­culis occurrentibus ſit faciēdum: ampliſſime reſpondentis:& firma ac dilucida ſentē­tia diffiniētis: qua rōne tēpore īminentis ꝑſecutionis ep̄i& clerici dei miniſtri fugere poſſint: qua etiā cōditione hoc ipſis nequaꝗͣ ſit ꝑmiſſum. Ipl̓a. CLXXX. Ancto fratri& coepiſcopo Nonorato: Auguſtinus in domino ſalutem. Cha­ H ritati tuæ miſſo exēplo epiſtolæ quā fratri Quoduultdeo noſtro coepiſcopo ſcripſi: putabā me hoc onere caruiſſe qd̓ mihi impoſuiſti quærendo conſilium quid in hͦis periculis quæ tēpora noſtra inuenerunt facere debeatis. Ꝙͣuis em̄ epiſto­lam illam breuiter ſcripſerim: nihil me tamen prætermiſiſſe arbitror qd̓& reſpondēti dicere& quærenti audire ſufficeret: quādoquidem dixi: nec eos eſſe ꝓhibendos qui ad loca ſi poſſunt munita migrare deſiderāt:& miniſterij nr̄i uincula quibus nos chri­ſti charitas alligauit: ne deſeramus eccleſias quibus ſeruire debemus non eſſe rumpe­da. Iſta quippe uerba ſunt quæ in illa epiſtola poſui. Reſtat ergo inquā ut nos quorū miniſterium quātulæcūqꝫ plebi dei ubi ſumus manenti: ita neceſſarium eſt ut ſine hoc Psͣ. 30. eam non oporteat remanere. Dicamus domino: Eſto nobis in deum protectore& in locum munitum. Sed hoc conſilium tibi ꝓpterea non ſufficit: ut ſcribis: ne cōtra do­mini præceptum ul̓ exemplū facere nitamur: ubi fugiēdum eſſe de ciuitate in ciuita­Matth̓. 10. tem monet. Recolimus enim uerba dicentis: Cū autem perſequentur uos in ciuitate iſta: fugere in aliam. Quis aūt credat ita hoc dominū fieri uoluiſſe: ut neceſſario mi­