Sermo vn̄ Psͣ. Mihi adherere deo bonum eſt. Itē ſcribebatur iuxta Recedo ſcꝫ a deo cū amor me trahit ꝑ vinculum ſuꝑbie. Itē ſcribebat̉ in illa ꝑte Sum carus dū viuo qꝛ md̓s diligit qd̓ ſuū eſt ſed pꝰ mortē valde amarꝰ eſt. Itē ſcribebat̉ in tercia ꝑte imagīs. Ludo illudit em̄ hoīeꝫ et intm̄ decipit ꝙ diſcernere veꝝ neſcit vtꝫ de duobꝰ viris quoꝝ vnꝰ vocauit aliū et dixit ad eū. Aue mi frater et cultello ip̄m occi dit. ita heu ml̓tos iā occidit ⁊ decipit amor hꝰ mūdi. Itē ſcribebat̉ in quar ta ꝑte imagīs. Excedo mentē et hoc patet de ſalomone cꝰ mentē exceſſit amor mūdi et ſic ip̄m ligauit ꝙ deos alienos adorauit ꝓpter amore mūdi et ſic bn̄ p̄t qͥlibꝫ dicere quē ligauit vī culū amoris hꝰ mundi. Funes pctōꝝ circuplexi ſunt me. Quartū vinculū ē horroris et eterne dānatiōis d̓ quo vīculo ait dn̄s Mat. ix. Ligatis mani bus ⁊ pedibꝰ ꝓijcite eū ī tene. exteri. vbi erit ſtridor den. de iſto vīculo le gimꝰ figurā in li. Dan̄ Uidebā ⁊ ecce arbor in medio terre alta nimis quia ſummitates eiꝰ celos tangebat. aſpectus eiꝰ ad termīos orbis terraꝝ ⁊ fo lia eiꝰ pulcra et fructus eiꝰ nimis ſua ues. ſub vmbra eiꝰ aīalia ⁊ beſtie et in ramis eiꝰ volucres celi. et ex ea veſci tur oīs caro. et vigil ſanctꝰ deſcendit de celo et fortiter clamauit. Succidi te arborē p̄ſcindite ramos eiꝰ diſſipate fructus eiꝰ et fugiant beſtie ⁊ vollu cres de ramis. ſed et germen radicis eiꝰ vīculo ſerreo ligate ⁊ cor fere det̉ ei. Ita moraliter arbor ī medio terre eſt pctōr ī medio pctōꝝ hꝰ mūdi qͥ al tus ē qꝛ peccare nō deſinit magnꝰ. qꝛ magna cōmittit fortis qꝛ fortis ī ip̄is iij vicijs laborat aſpectus eius vſqꝫ ad termīos vniuerſe terre qꝛ d̓ pctō ſuo nō erubeſcit. folia eius pulcra.i. laus hūana fructus eiꝰ nimis delectabiles bona tꝑalia ſubter beſtie requieſcūt. carnales delectatiōes in quibꝰ viuit vt beſtia. volucres celi ī ramis.i. bōa ſpūalia vt eſt intellectꝰ voluntas me moria et ſeptē dona ſpūſſancti ⁊ ex ea oīs caro veſcitur. qꝛ nutrit ſuam carnem et multos pctores carnal̓r viuē tes. huic ſic viuenti cōminat̉ duplex pena videlicet mortis tꝑalis.i. naturalis ⁊ mortis eternalis vn̄ ſequitur. Uigil de celo.i. d̓s qͥ vigilat ſuꝑ nos clamat ad angelos ſuos. Succidite arborē iſtā. qꝛ ẜm euan. Om̄is arbor que nō facit fructū bonum excidetur Ioh̓: Securis eſt iā ad radicē poſita rami p̄ſcinduntur.i. v. ſenſus corꝑis folia.i. leticia mūdi ⁊ laus hūana fru ctus diſpergunt̉.i. bona ſua tꝑalia vt ptꝫ in p̄s. Relinquēt alienis diuitias ſuas volueres q̄ ſunt dona ſpūalia re cedūt vicꝫ ſapīa intellectꝰ voluntas et memoria ⁊cͣ. Radix.i. aīa ligat̉ vicu lo ferreo in eterna dānatiōe. iō frangevinculū culpe liga te vīculo amoris et fuge vinculum horroris ⁊cͣ. Dn̄ica quarta Sermo. iiij. Pſe eſt qui poſt me venturus eſt Iohannis primo: Nota ꝙ videmus ad oculum in iſtis naturalibus quando aliquis princeps magnus vult nouam terram intrare vbi dui non fuit nuncios ſolennes ſolet predeſtinare vt quiſqꝫ valeat ſe preꝑare vt cū honore tali pͥncipi valeat obuiare: Ita dn̄s nr̄ rex celi et terre q̄ vt ait Ioh̓. in
zum Hauptmenü