Sermotortores qui ducūt eum ad ſuppliciū ⁊ ſic homo multotiēs cadit ex ꝯſuetu dine id̓o debet homo ſepe ꝯfiteri. vn̄ ait Ieroꝰ. Sicut ethiops difficile p̄t mutare pellem ſuam. ita pctōr ꝯſuetu dinarius ſtatum ſuum ⁊cͣ: Tercio dico ꝙ homo debet ꝯuerti ꝓpter mortis incertitudinem. vn̄ Bern̄. Nihil certius morte ⁊ nihil incertius hora mortis. vnde ait Poeta. vnde v̓ſus Hoc ſcio ꝙ morior vbi quomō neſcio qn̄. Sepe em̄ homo cadit impro uiſe in foueā mortis dum non ſperat Exemplum in naturis reꝝ de quodā hoīe qui ambulabat per heremū cui occurrit vnicornis ipſum volēs ſuo cornu occidere trudēs penes cor hominis. ⁊ ille retrogradiens ⁊ antea ſe defendēs quantū potuit donec retro gradiendo cecidit in foueam valde ꝓfundam in cuius medio creuit arbor ſuper quam in caſu remanſit ſub ter ip̄m in fundo fouee erant ſerpentes et buſones capita erigentes caſuꝫ iſtius expectantes ⁊ de muro exierūt duo mures vnus albꝰ et vnus niger arborem illam corrodentes. et in arbore creuerunt pulcra poma et ille apprehendit poma et comedit et ob litus omnis doloris videlicet vnicor nis ſuperius ſtantis. inferius buſonū et ſerpentium et muriū corrodentiū donec arbor cecidit. et ille in foneam corruit et ſerpentes ⁊ bufones. deuo rauerunt eum. Ita moraliter vnicor nis eſt mors que eſt horribilis nulli parcens nec diuiti nec ſeni nec pauꝑi nec iuueni querens hoīem interfice re. ſed homo ſe defendit inquantum poteſt Cū em̄ ſentit venire vnicornū .i. mortem cito querit medicinā mor .xv. tis. et fouea eſt ſepulcrū in quo ſedēt ſerpentes et buſones mortē hoīs expectantes. ſed ſed et homo in arbore fragilitatis humane quā duo mures corrodūt.i. dies et nox videlicet albꝰ eſt dies et niger eſt nox. ſed poma in arbore ſunt delicie mūdi que hō acci pit et obliuiſcit̉ mortē et fragilitatem ſue nature donec cadat in foueam ſe pulture ⁊ deuoret̉ a ſerpentibꝰ ⁊ bufonibus. ideo debemꝰ ꝯuerti cito qꝛ neſcimus quādo mors veniet Quarto dico ꝙ debemꝰ cito ꝯuerti ad dn̄m ꝓpter precij remunerationē et ad promerendam gloriam. vn̄ ait dominus Iſa. Conuertimini ad me et ſalui eri tis et ero veſter dominꝰ ineternum. ip̄e em̄ ſtat ad recipiendū nos in gratiam vt patꝫ Luce. qui dixit ad pr̄em Pater da me portionem meam que mihi contingit et illam conſumpſit in utiliter viuuendo luxurioſe ⁊ venit in tantam inopiam ꝙ cupiebat ſaturari de ſiloquis quas porci comedebant et nemo illi dabat at ille ait intra ſeCōuertam me ad patrem meum vt me recipiat tanqͣꝫ vnum ex mercena rijs. Et pater fecit quattuor filio ſuo primo ſtatim obuiauit ſibi: ſecundo honorabiliter ſuſcepit. tercio veſtimē ta priſtina reſtituit. quarto anulo aureo eum ornauit. Ita moraliter filiꝰ prodigus eſt pctōr ꝯſumēs patrimo niū ſuū gratie ⁊ vite eterne in pctīs ⁊ ē ſeruꝰ dyaboli paſcēs porcos id ē pctā. ait intra ſe Cōuertā me ad pr̄eꝫ meū celeſtē ⁊ petā gr̄am ⁊ mīaꝫ. tunc pr̄ celeſtis qͣtuor facit Primo obuiat eū in grām recipiēdo. vn̄ Aguꝰ xp̄s feſtinat pctōrem reciꝑe a reatu abſol uere cū cōuertitur puro corde. quia d. ij.
zum Hauptmenü