diuinam ſcientiā in p̄deſtinatōeꝫ et reꝓba batōeꝫ. ergo p̄deſtinatio ſꝫm ꝙ huiōi ad ſcientia ſpectat. ¶ Contra. p̄deſtinatio ē cauſa gratie et glorie. ſed gratiā et gloria īmedia te ſunt a voluntate. gͦ p̄deſtinatio de ſe di cit quid in genere voluntatis. ¶ Si dicas ꝙ ex vi nomīs non importat illam cauſalitatē ¶ Contra. eſto ꝙ deus p̄ſciret aliquē habi tuꝝ gratiā et gloriā aliūde ꝙͣ ab ip̄o. nō di ceret̉ p̄deſtinare. gͦ de ſe dicit cauſalitateꝫ ¶ Item p̄deſtinato importat ſciētia et volū tate. ſed quotiens hec duo in aliquo īportatur. volūtas ſe habet ꝑ modū ꝯſeq̄ntis et ad dentis ad ſcīam. ſed qd̓ cōſequit̉ et addit. ſe habet ꝑ modū dr̄ie et ꝯplementi. et a tali ē res denoīandā. videt̉ ergo ꝙ ꝯpleciꝰ impor tet volūtate. et ita ꝙ male ſituet magiſter ¶ K3º dd̓. ꝙ cum p̄deſtinatio ſignificet diuina eencia vt canſam gracie et glorie. et hͦ ſcd̓m ordinata diſtributōeꝫ gratie et gloriquantū eſt de de ſe non em̄ importat ſciam ſed e̓tiā voluntate et potentia. ſed qm̄ cauſalitas gratie et glorie attribuit̉ ꝓprie volū tati vt effitienti. ſed ſcientie vt diſponēti. et potentie vt exequenti. ideo et ſi p̄deſtīa tio importet illa tria. tn̄ principalius ē in ge nere voluntatis. et ideo ab augͥ. diffinitur predeſtinatio ꝑ illa tria. Primo ꝑ illud qd̓ reſpicit potentia. in li. de fi. ad petrū. Predeſtinatio eſt gratuite donatōis p̄paratio Secundo ꝑ illud quod reſpicit ſcīaꝫ. in li. d bono ꝑſeuerantie. Predeſtinatio ē p̄ſciētia beneficioꝝ dei. Tercio ꝑ illud quod reſpicit voluntatē et ꝓprijſſime. mli. de p̄deſtinatione ſanctoꝝ. Predeſtinatio inquit ibi ē ꝓpo ſitū miſerendi ¶ Ad illud ergo quod obicit̉ ꝙ dicit ordinē. dd̓ ꝙ ē ordo duplex. vnꝰ di ſpoſitio reꝝ in vniuerſo. et hic appropriatur ſcīe. Alius directio in fine. et hic appriat̉ bo nitati ſiue voluntati. et hoc modoē de ratō ne p̄deſtinatōis. ¶ Ad illud quod obicit̓ qꝛ ē pars p̄ſcientie. dd̓ ꝙ quēadmod̓ fides et prudentia ſunt in genere cognitōis. tn̄ addunt ſupra cognitōeꝫ aliquid quod diſtrahit ingenus virtutis. quod reſpicit voluntatem. ꝑ hunc modū. et in ꝓpoſito eſt intel ligendū. et qm̄ ſciētia non tm̄ accipit̉ ꝓ ſim plici noticia ſed etiā vt frequent ꝓ practica et hoc modo complectit̉ ſcīam cum volunta te. et mag̓r. ſic accipit generaliter. et iō enu merat predeſtinatōeꝫ inter ea que ſunt ſcīe Volūt tn̄ aliqui dicere ꝙ principaliꝰ ē ī ge nere ſcīe. eo ꝙ mnratōe p̄deſtinatōnis cadit ſcientia in recto. ſed volūtas ī obliquo. Eſt em̄ p̄deſtinatio ſcientia beneplaciti. vterqꝫ modus dicendi ſatis ē ꝓbabilis. ſꝫ primus maats Ecundo qͣtū ad hunc primū articulum qͣrit̓ de ncc̄itate p̄deſtinati onis. Et circa hoc q̄runt̓ duo. privo vtꝝ inferat ncc̄itatē ſalutis li. ar. ſecundo vtꝝ inferat certitudinē m euētu Ad̓ aūt īferat ncc̄itatē on̄dit̓ ſic. om̄īs cau ſla que neceſſaria ē in ſe et neceſſario ponit eſ fectum infert ſimplicit̓ ncc̄itatē effectui. ſꝫ pdeſtinatio reſpectu ſalutis eſt huiōi. gͦ rō minor patet. p̄deſtinatio em̄ cum ſit deus. ī ſe dicit quid nccͣm. et iteꝝ neceſſario infert effectum. quia neceſſario ſequit̉. ſi ē p̄deſtinatus ſaluabit̉. gͦ ⁊cͣ. ¶ Item omnis cauſa q̄ nullo mō pōt caſſari ncc̄itatē ponit circa ꝓ ductionē effectus. nam cauſa dicit̉ caſſari cū nullū ponit effectū. ſed p̄deſtinatio nullo modo poteſt caſſari. ergo p̄deſtinatio ponit ncc̄itatē. ¶ Item̄ quotienſcūqꝫ due cauſe con currūt ad alique effectum. quas impoſſibile eſt diſcordare. ſi vna ē immutabilis ncc̄e eſt altera eſſe immutabilē. et offectu ꝑ cōſeqn̄s. hec manifeſta eſt ꝑ ſe. nam ſi altera ē mutabilis reliqua exn̄te immutabili poſſi bile eſt eas diſcordare. ſed īpoſſibile eſt ꝙ p̄deſtinatio et li. ar. diſcordat. gͦ cum p̄de ſtinatio ſit cauſa īmutabilitatis. ncc̄e eſt ꝙ li. ar. ſit immutabile. et ſimilit̓ cum totum ſit immutabile. reſtat ergo ꝙ ncc̄itate īponit p̄deſtinatio li. ar. et ſaluti Item videt̉ ꝙ p̄deſtinatꝰ nullo modo poſſit dampnari. et ſi hoc. tunc neceſſario ſaluat̉. et oſtendit̉ hac ratōe. iſta duo ꝯuertunt̉. eſſe preſcitum et dampnari. eſſe p̄deſtinatū et ſaluari. ſed predeſtinatꝰ non poteſt eſſe preſcitus. gͦ n̄ poteſt dampnari. ꝓbatio medie. qn̄ aliqua duo ſic ſe habēt ꝙ impoſſibile eſt vnū alteri ſuccedere. nec pn̄t ſimul ineſſe ſi alteꝝ ineſt impoſſibile eſt reliquū ineſſe. ſed eſſe prede ſtīatū et eſſe preſcitū ſic ſe habēt ꝙ impoſſibile eſt ſimul ineſſe eidem. impoſſibile etiā alteꝝ alteri ſuccedere. ſcꝫ ꝙ homo primo ſit predeſtinatꝰ et poſtea preſcitus. gͦ cum eſt p̄deſtinatus nullo modo poteſt eſſe preſcitus. ergo ⁊cͣ. ¶ Item de omni quod eternū ē cum non eſt impoſſibile ē eſſe. qꝛ īpoſſibile ē ꝙ non ens ſit eternū. ſed preſcitus ſi e. eter naliter eſt preſcitus. ergo illum qui non eſt preſcitus impoſſibile eſt eſſe preſcitum. ſed redeſtinatus non eſt preſcitus. ergo ⁊cͣ. Item de eo ꝙ non eſt idē dicere. hoc poſ ſe eſſe et poſſe īciꝑe eſſe. ſed preſcitu ē quid non ens reſpectu predeſtinati. ergo idē eſt dicere predeſtinatū poſſe eē preſcitū ꝙ poſ ſe inciꝑe p̄ſciri ſiue dampnari. ſed non pōt ī ciꝑe eſſe p̄ſcitus. ergo ⁊qͣ ¶ Contra predeſti natio diuina nullū facit indigne ſaluari. gͦ cum dignitas in ſaluando reſpiciat merituꝫ et meritū li. ar. gͦ predeſtinatīo nō tollit ar bitrij libertatem ſcd̓m ꝙ li. ar. ergo nec imponit neceſſitatē. ¶ Item predeſtinatio ni hil aufert libero arbitrio ſed tm̄ ponit in eo gratiam. ſed gratia nullā īfert libe. arbi. ne ceſſitate. ergo cum ſalus pendeat ex libero arbitrio. patet ⁊cͣ. ¶ Item ſi predeſtinatio ponit neceſſitatē. ergo cum in omni caſu cotingente ncc̄e eſt eum qui predeſtinatus ē ſaluari. gͦ fruſtra laborat aliquis bn̄facere
zum Hauptmenü