quia ſiue faciat bonū ſiue malū ncc̄e eſt eū ſaluari ¶ Item nullus laudat̉ ī eo ꝙ ncc̄itatis ē neqꝫ vituꝑat̉. ſi ergo ncc̄e ē p̄deſtinatū ſaluari. et preſcitū damnari. neqꝫ p̄deſtiria tus laudandꝰ ē ſi ſaluat̉. neqꝫ preſcitꝰ vitu ꝑandus ſi damnat̉. quod ē contra ſtatum glorie et pene. ¶ Riº dd̓ ꝙ p̄deſtinatio nō infert ncc̄itatē ſaluti. nec infert ncc̄itatē li. ar. qm̄ p̄deſtinatio non ē cauſa ſalutis niſi ī cludēdo merita. et ita ſaluādo li. ar. ¶ Ad ītelligentiā autē obiectoꝝ notād̓. ꝙ p̄deſti natio duo importat. et ratōꝫ p̄ſcientie. et ra tionem cauſe inquantum dicit rationeꝫ cau ſe. non neceſſario ponit effectum. quia nō eſt cauſa ꝑ ncc̄itatem ſed ꝑ voluntatem. et iterū non ē tota cauſa ſed cū alia cauſa ꝯtin gente ſcꝫ cum ſi. ar. Et regula ē. ꝙ quotieſ cumqꝫ effectus pendꝫ ex cauſa neceſſaria et variabili. a neceſſaria tamꝙͣ ab vniuerſali. a variabili tamꝙͣ a ꝑticulari denominat̉. a va riabili. quia denomīatio ē a cauſa ꝑticulari et effectus qui dependet a cauſa cōtingente ē ꝯtingens. p̄ter ratōeꝫ cauſe importat ra tionē p̄ſcientie. et p̄ſcīa quidē totū includit in cognitōe. quia li. ar. et eius cooꝑatōꝫ et v̓ tibilitatē et totū. et preterea non ē niſi ve ri. et etiā de vero ꝯtingente ē infallibilis ſiſupra monſtratū eſt in q̄ſtione de p̄ſcientia Ideo p̄deſtinatio infert ſalute. et non pōt caſſari nec diſcordare a li. ar. et qꝛ p̄ſciētia nullā imponit neceſſitatē ꝯſequenti. ſed ſo lum ꝯſequētie. ſimilit̓ nec p̄deſtinatio ¶ Ex hoc patet prima obiecta de ncc̄itate inferē di. impoſſibilitate caſſandi. impoſſibilltate diſcordandi. hec em̄ omnia dicūt ncc̄itatem ꝯſequentie ſolū. quia inſunt p̄deſtinatōi nō ꝑ ratōeꝫ cauſalitatis ſed p̄cognitionis que eſt concors certa et infallibiliter cocors. qꝛ p̄ſcientia ſiue p̄cognitio vera. qui em̄ cognoſcit vere cognoſcit rem pn̄tem eſſe ſicut ē. et futurā ſic euenire ſicut eueniet. Eſt em̄ veritas adequatio rei ad intellectū. eſt iteruꝫ certa. quia independes. qꝛ nullo modo pe det ex p̄cognito. non em̄ ſcd̓m eius exiſtentiam cognoſcit. ſed ſecundum exigentiam lumīſet claritatis eterne in qua nulla cadit dubietas ſed certitudo ſumma. et id̓o omni bus equalit̓ certa ē. ¶ Eſt iteꝝ infallibilis. qm̄ eſt totū poſſe p̄ſciti circumplectēs. et io in nullo poteſt falli nec circumueniri. Et eſt exemplū boecij in li. de ꝯſola. v. ꝙ ſi aliquis aſpiceret de loco eminenti circumīacentē re gionē vbi ē multitudo viarū. quas omnes ſi mul et vno aſpectu videret ambulans ꝑ locum ſuū. ꝙͣuis poſſit ꝑ diuerſas vias ire. nō tn̄ poſſet viſum eius latere. ꝓ eo ꝙ nullā viā poſſet ire quā ille non videret. ſi gͦ ītelliga tur vnus eſſe viſus qui poſſet omnes vias ꝑ uidere et totū poſſe euntis nullo modo qͦs eum p̄ueniente circumuenire poſſet. et taliſ eſt aſpectus diuine p̄ſcientie. quia ab eterno cognouit quod cogitare poteramus vel velle. et ſimul cū hͦ vidit in quā ꝑteꝫ noſtra voluntas et oꝑatio inclinaret̉. et quia totū poſſe et velle et agere complectit̉. ideo non poteſt falli. et quia p̄deſtinatio claudit p̄ſcientiā. hinc eſt ꝙ ꝯcordat cum libero arbi trio. et non poteſt diſcordare et non poteſt caſſari. et neceſſario infert ſalutē ſed non ne ceſſario efficit ¶ Ad illud qd̓ querit̉. vtrū p̄deſtinatus poſſit dampnari. dd̓ ꝙ ſic ſine diſtinctōne. quia qͣuis hoc poſſit diſtinguidere vel dicto. p̄deſtinatū dampnari ē poſ ſibile. ſicut hoc. album poſſibile eſt eē nigꝝ hec tn̄ non eſt diſtinguenda ſcd̓m artē. pre deſtinatus poteſt dampnari. ſicut nec hec homo albus poteſt eſſe niger. non enim po teſt eſſe de dicto cum non ſit dictum. prop ter quod intelligendū ꝙ iſta habꝫ tres cau ſas veritatis. p̄deſtinatus poteſt dampna ri. ſicut hec predeſtinatus pōt eſſe p̄ſcitus. aut quia forma p̄dicati poteſt ineſſe ſubiecto. cum forma implicata vel poſt formam: plicatā vel ſine forma implicata. quocumqꝫ em̄ modo p̄dicatū poſſit ineſſe. iudicanda eſt locutio ſimpliciter vera. et dico ꝙ in ter cio ſenſu locutio vera. p̄deſtinatꝰ poteſt eē p̄ſcitus. p̄deſtinatꝰ em̄ poteſt non eſſe predeſtinatus. et ncc̄e eſt omnē hominē eſſe p̄deſtinatū vel p̄ſcitum. et ideo ſequit̉ ꝙ poſ ſit eſſe p̄ſcitus. et hoc quidē neceſſariū ē po ni. nam fides dicit et ratio. ſequit̉ ſi ē p̄de ſtinatus ſaluabit̉. Rurſus fides dicit et ratio. ꝙ iſtum ſaluari eſt contingens. et qui dicerēt ꝯtrarium et aſſereret. reputādꝰ eēt ſcd̓m omne iudiciū certū. Et iteꝝ ars dicit. ꝙ ſi ꝯſequens eſt contingēs. impoſſibile eſt ans eſſe neceſſarium. et hoc ſupra ꝓbatum eſt ꝑtres regulas. et qui diceret huius con trariū totā artē ſillogiſticā deſtrueret. cuiꝰ virtus illatōis eſt vt oppoſitū ꝯn̄tis nō poſ ſit ſtare cum ante. Certū eſt autē ꝙ oppoſi tum ꝯtingentis ſtat cum neceſſario. iſtuꝫ S eſſe p̄deſtinatū non eſt nccͣm. et ē neceſſariū vel contingēs vel impoſſibile. et nō ē impoſ ſibile vel neceſſariū. ergo eſt cōtingēs. et co tingēs poteſt non eē. ergo iſte qui ē prede ſtinatꝰ pōt non eſſe p̄deſtinatus. et hͦ qͥdē credo ꝙ ncc̄e ſit poni. hoc tn̄ difficile ē ītel ligi. poteſt tn̄ ſic capi. ſi p̄ſupponamus iiij. vera. primū ē ꝙ preſens diuine eternitatis circumplectit̉ omne tempus. idēꝫ et vnifor me. et hoc dicit. Anſel. in libro de concordia p̄ſcientie et li. ar. ꝙ ſicut pn̄s tempus circūꝫ flectit̉ omnem locū et omne quod in loco ē ita preſens eternitatis omne tempus. et hͦ neceſſariū ē poni. quāuis non poſſumus hoc plene intelligere. videmus enim eius oppo ſitum eē falſum et impoſſibile. quia ſi hoc non eſſet tunc mutaret̉ pn̄s diuine eternita tis ¶ Secundū eſt illud ꝙ deus vno et eodem cognoſcit omnia. ita ꝙ eſt vnica dei cognitio. qua cognoſcit hoc et qua ꝯgnoſcit eius oppoſitum. et hoc ſupra probatum eſt
zum Hauptmenü