gloſa. non tot intrant de iudeis quot ſunt p̄ deſtinati. gͦ pauciores ſaluant̓ ꝙͣ ſint p̄de ſtinati ¶ Ettem Deut. j. Addat deus ad hūc numeꝝ multa milia. glo. ad hunc numeruꝫ p̄diffinitū in dei p̄ſcientia qui nouit q̄ ſunt eius. gͦ ſi deꝰ addit ad numeꝝ p̄diffinitū non ē certitudo ꝙͣtū ad numeꝝ ſaluandoꝝ ¶Item ꝙ ꝙͣtū ad neutrū ſit certitudo. vi det̉. intelligamus em̄ a bc eſſe numeꝝ p̄de ſtinatoꝝ. de f numerū preſcitoꝝ. tunc q̄ro a ita bene poteſt damnari ſicut et d. et ecō uerſo dita ſaluari ſicut a. ergo nulla ē incer titudo ꝙͣtum ad ꝑſonaſ ¶ Rurſus a poteſt damnari. et tunc ſolū remanet duo. et d ſal uari. et tunc erunt quatuor. ergo nulla ē certitudo ꝙͣtum ad numeꝝ ¶ Item hoc ipſum oſtendit̉ deducendo ad incōueniēs. Si em̄ certū eſt ꝙ qui et quot ſaluabunt̉. ita ꝙ ſic eueniet et non aliter. ergo ꝙͣuis poſſit alit ergo nullus p̄deſtinatus damnabit̉ aliquo caſu vel euētū. et nullus preſcitus ſaluabit gͦ nullus debet curare vtꝝ faciat bene vel male. quia ſi p̄ſcitus ē quidqͥd faciat ī fine damnabit̉. ſi p̄deſtinatus. quidqͥd faciat ī fine ſaluabit̉. ſtultus eſt gͦ qui non come dit et letatur et non habet bona in vita ſua. ¶ ℟º dd̓ ꝙ eſt dicere certitudineꝫ a parte rei euenientis. et a ꝑte dei p̄ordinantis. ſi loquamur de certitudīe a parte rei. cum hͨ dicatur contra ꝯtingentiā. ſic dico ꝙ non ē maior certitudo in numero electoꝝ ꝙͣ ſit in numero alioꝝ futuroꝝ contingentiū. quia pendet euētꝰ noſtre ſalutis et damnatōniſ ex noſtri arbitrij libertate. Si autem loqua mur de certitudine a ꝑte dei p̄cognoſcētis ſic certus eſt euentus ſalutis noſtre certitu dīne infallibilitatis. quia diuina p̄ſcientia non fallit̓. et ideo euenit et preſciuit. ¶ Cer tus etiā eſt certitudīe immutabilitatis. qꝛ diuina diſpoſitio et ordinatio non variatur. vt modo eligat vnū et modo alium. ſed qui ſemel electus eſt ſemꝑ fuit et erit. et n̄ aliꝰ Rationes ad prima ꝑtem īducte ꝓcedūt de certitudinē effectus euentus. non ꝙͣtuꝫ ad neceſſitatem ſed quantum ad infallibili tatem̄ p̄cognitionis. et ꝙͣtum ad īuariabili tatem eterne pordinatōis. ¶ Ad illud ergo quod obicitur. ꝙ alius alterius locū accipit et coronā. dd̓ ꝙ locus eterne manſionis et corona retributōis alicui debet̉ ſcd̓m repli catione iuſticie. alicui ſcd̓m p̄diffinitōeꝫ pre ſcientie. et contingit ꝙ vnus locus debetur alicui ſcd̓m pn̄tem iuſticiā. eo ꝙ illo cadēte alius intrat cui debet̉ ſcd̓m p̄diffinitioneꝫ eternam. qn̄ rero alicui debet̉ locus ſcd̓m p̄ diffinitionē eternaꝫ poteſt quidē cadere et locum ꝑdere. et alius qui nō eſt p̄deſtinatus poteſt acquirere. ſed tn̄ hoc nūꝙͣ eueniet. quia ergo p̄ſcitus iuſtus frequent̓ locum eterne manſionis pdit quē alius paris meriti acquirit. et nemo ſcit vtꝝ ſit p̄ſcitus vel p̄deſtinatus. id eo qͣꝫuis ſciat ſe eē iuſtū timere debet ne amittat locum. et ad hunc timorem hortatur btūs Io. in p̄dicta aucto ritate apoc. Et hic timor bonus eſt omnibꝰ et p̄ſcitis et p̄deſtinatis. quia humiliat et ſollicitat. Econtra certitudo de electōe ele uat in tumorem et deprimit in torporem. io ſcd̓m ordinatiſſima diſpenſatōeꝫ hoc factuꝫ eſt vt nulli reuelet̉ an ſit predeſtinatꝰ niſi ſit a deo cōfirmatus in bono vt non poſſit eleuari ꝑ ſuꝑbiam vel torpare ꝑ gloriam. ¶ Patet ergo ꝙ illa auctoritas non ſignificat mutationē fieri in p̄ſcientia. vel alit̓ eue nire ꝙͣ deus preſcit. ſed ꝙ qui actualit̓ uiſtus eſt poteſt locū quo dignus ē perdere ꝓdendo iuſticiā. et ꝙ qui peccator ē poteſt ſibi locum debitum acquirere acquirēdo iu ſticiam. et hoc tota die. contīgit exempluꝫ in veteri teſtamento manifeſtū fuit de ſau le et dauid in regno cui ſcꝫ ſauli recte potu it dici. tene quod habes. id eſt humilitate et iuſticiam ne alius accipiat co. tuam tibi debitā ſcd̓m ſtatū pn̄tē. alij tn̄ debitam ſꝫm diſpoſitionē eterna. Exemplum etiā eſt in coronis. xl. martiꝝ. ¶ Ad illud quod obicit̉ de diminutōne et augmento. dd̓ ꝙ totū re ferendum eſt illud ad ſtatuꝫ p̄ſentis iuſti cie. nam illa gloſa non tot intrat. intelligit temꝑe primitiue eccleſie. quia multi intrabunt in temꝑe finalis eccleſie. ¶ Similit̓ qd̓ dicit̉ ꝙ deus addat ad hunc numeꝝ. intel ligit̉ iuſtificando plures et vocando ad fidem IAd illud quod obicit̉. ꝙ poſſunt eſſe plures et pauciores. et alij ꝙͣ ſint p̄ſtiti. gͦ ibi non eſt certitudo. dd̓ ꝙ non ē certitudo neceſſitatis. eſt tn̄ certitudo infallibilitatis. quāuis em̄ poſſint eſſe alij et plures. tn̄ num ꝙͣ erunt. et ſi eſſent tunc ab eterno pre deſtinati eſſent. ideo non poteſt ibi cadere aliqua mutatio. Ad illud quod obicit̉. ꝙ ſi ita euenit tunc fruſtra laborat preſcitus et p̄deſtinatus. dd̓ ꝙ illud eſt argumentum ſtultoꝝ quod ducit eos in torporē et impie tatis excuſationem. et ideo primo on̄dendū eſt eos ſtulte arguere inferēdo a ſimili. dicendo ſic. deus predeſtinauit vtrū tu debe as cras viuere an̄ no. ad quid ergo comedis et bibis. qui ſic argueret et tali ratione cō ſentiret. argueret̉ dementie. ſimiliter ī ꝓpo ſito. ¶ Secundo rn̄detur argumentando. tu dicis ꝙ deus p̄deſtinat. et ego dico ꝙ deꝰ tamꝙͣ iuſtus iudex iuſte remunerat. nulluꝫ bonū ergo irremuneratū. nullū malū impu nitū. ergo nullus laborat ſine fructu. nulluſ torpet ſine damno. ¶ At ꝓpterea dd̓. ꝙ p̄dicta argumentatio deficit. p̄cedit em̄ ac ſi de us p̄deſtinaret hominē ad ſalutem niſi per merita. nec reprobat. vt ꝑueniat in damna tionē ſine meritis. et ideo non ſolū ē noſtra ſalus ex parte dei ſed ex ꝑte noſtra. et cum ipſe velit omnes ſaluos fieri. et omnibꝰ gratia imꝑtiri ſolū ex noſtra malicia vel negligē tia venit defectus noſtre ſalutis.
zum Hauptmenü