Seite
electionē. et non d̓r agere ſꝫm p̄deſtinatōeꝫ ergo differt p̄deſtinatio et electio Querit̉ ergo que ſit dr̄na et qd̓ ſit prius ſcd̓ꝫ ratōꝫ intelligendi ℟℟º dd̓ ꝙ electio triplicit̓ d̓r Eſt em̄ electio ſcd̓m affectōeꝫ dilectōnis. et ſcd̓m effectū finalis gratificatōis. et ſcd̓m ſtatū p̄lationis. prima eſt eterna et eſt ideꝫ ꝙ p̄deſtinatio. ſecunda eſt temꝑalis et ſig nū prime infallibile. tercia ſimilit̓ temꝑalis nec eſt effectus. nec ſignū eterne electioniſ Multi em̄ p̄ſciunt̉ mali et reꝓbi. et vtina nō ſint plures mali ꝙͣ boni Ad illud ergo qd̓ obicit̉ de v̓bo dn̄i Io. vj. dd̓ ꝙ intelligit̓ d̓ electione p̄latōis. et hoc non ē tm̄ bonoruꝫ nec oīm bonoꝝ. et ideo vere patꝫ ꝙ non eſt idem quod p̄deſtinatio. Et qd̓ obicit̉ ꝙ eſt ſignū. dd̓ ꝙ non ē ſignū certū. nec deꝰ dat ꝑ ſigno. et ſtultus ē qui huic ſigno credit. Sed electio ſꝫm effectū finalis gratificatōiſ hec eſt ſignū certū ſimplicit̓. ſed non ē certū nobis. et hec differt a vocatione. quia mul tis datur gratia qui non perſeuerant. id eo dicuntur vocati ſed non electi. et de hijs dicit̉ Math. xxij. Multi ſunt vocati. pauci vo electi Ad illud quod obicit̉ ꝙ electio re­ſpicit malum et ꝯuenit omni agenti a ꝓpoſi to. non ſic p̄deſtinatio Notandū ꝙ in deo idem̄ ſunt ꝓpoſitum p̄deſtinatio et electio. ſcd̓m rem. tn̄ drn̄t ſcd̓m ratōꝫ intelligendi Nam ꝓpoſitū ſimplicit̓ dicit voluntate faci­endi aliquid. Ille em̄ d̓r ꝓponere qui firmit vult facere aliquid. Electio vero et p̄deſti natio addunt ſupra ꝯceptōꝫ ſed dr̄nter. qꝛ p̄ deſtinatio addit ordinē et directione ī fine ſed electio diſcretōꝫ ſiue ſeꝑatōꝫ a ſuo oppꝰ ſito. Vnde ꝓpoſitū dicit firma volūtatis co ceptōeꝫ. p̄deſtinatio cum ꝯceptōe dicit por dinatōꝫ. et electio quandā diſcretōꝫ. Scd̓m ergo hoc patꝫ ꝙ ꝓpoſitum ē prius ſcd̓ꝫ ratō ne intelligendi. et deinde electio. quia priꝰ eſt intelligendū aliquid ſeꝑari a malo ſiue a maſſa ꝙͣ dirigi in fine. et ſic patet diuerſi tas et ordo. Et ex hoc patet illud qd̓ vltīo q̄rit̉ quare agens a ꝓpoſito non ſemꝑ dicit agere ſꝫm p̄deſtinatōeꝫ ſicut ſꝫm electionem quia omnis agens a ꝓpoſito deliberas alte ra ꝑtem ꝯtradictionis p̄accipit. ideo om̄is talis dicit̉ eligere. ſed non omnis agens ſic ordinat effectū in fine. ſꝫ vt plurimū ſeip̄m Predeſtinare autē eſt pordinare alteꝝ in fi nem. et hoc quidē competit deo ꝓprie. et io patet illud. Predeſtinatio em̄ tria ꝯgnotat ſcꝫ pordinatum et hoc eſt homo. et rationē pordinandi et hec eſt gratiā. et ratōeꝫ finis et hic eſt gloria. et ſic ſunt tria. ſcꝫ quod et ꝑ quod et ad quod. Onſequent̓ eſt q̄ſtio de tercio arti culo ſcꝫ de reꝓbatōe. Et cū ea que dicta ſunt de p̄deſtinatōe eterna ſunt dicenda. vel aptari poſſit re­ꝓbationi. Querit̓ ſpēaliter de obduratōe q̄ eſt eius cognotatū. de qua duo qͣrunt̉. Pri­mū ē vtꝝ ſit pena vel culpa. Secundū vtrū obduratio ſit a deo. Qd̓ auteꝫ obduratio ſit pena ſic on̄ditur ſuꝑ illud Ro. ix. Cuius vult miſeret̉ ⁊cͣ. gloſa Augͥ. obduratio ē nol le miſereri. ſed nolle miſereri nō eſt culpa ſꝫ pena. gͦ ⁊cͣ. Item ibidē. miſeret̉ ſcd̓m gr̄aꝫ que gratis datur. obdurat autē ſꝫm iudiciū quod meritis reddit̉. ſed conſtat ꝙ non red ditur bonis meritis. ergo malis. ſed ꝙ ma­lis meritis reddit̓ eſt pena. gͦ obduratio ē pena IItem hoc ip̄m videt̉ ratōe. quia ī hͦ differt culpa et pena. quia culpa ē affectō voluntaria. pena ē affectō īuoluntaria. ſed obduratio cordis eſt inuolūtaria. quia nul lus vult dehabilitari ſiue obdurari. ergo ⁊cͣ. IItem ſicut ſe habꝫ excecatio ad ītellectuꝫ ſic obduratio ad affectū. ſed excecatio dicit penā non culpā. ergo et obduratio Tōtra ſuꝑ illud Ro. ij. ſcd̓m duriciā ⁊cͣ. Induratio eſt īdurate mētis in malicia ꝑtinacia. ꝑ quā fit homo īpenites. ſed hͦ dicit culpa. gͦ ⁊cͣ Ettem Augͥ. de p̄deſtinatōe ſanctoꝝ. Ob duratio nihil aliud eſt ꝙͣ dei obuiare māda tis. ſed obuiare mandatis dicit īnobedien­tia. ſed peccatū vt dicit Ambro. nihil aliud eſt ꝙͣ p̄uaricatio legis diuine. et celeſtiū in obedientia mādatoꝝ. ergo obduratio dicit peccatū ¶Item ratōe videt̉. quia nulla pe­na temꝑalis ſcd̓m qd̓ huiōī opponit̉ gratie gratificanti. ſed obduratio opponit̉ gratie gratificanti. et maxime gratie finali. gͦ ob­duratio nō eſt pena ſed culpa. Item in hͦ eſt dr̄na inter penam et culpam. qꝛ vt dicit Augͥ. pena eſt malū quod patit̉. culpa vero malū quod agimus. ſed obduratōꝫ vnuſquiſ qꝫ facit ſibi. ſicut dicit Augͥ. in libro de gr̄a tia et libero arbitrio. Indurauit deus pha­raonē iuſto iudicio. ſed ip̄e ſeli. ar. Et ꝙ obduratio ſit a nobis patet. quia in psͣ. diſ ſuadetur. nolite inquit obdurare corda vr̄a ergo ⁊cͣ. ℟º dd̓ ꝙ obduratio in ſpiritibus ē tranſlatiue dicta ab obduratōe in corꝑibus In corꝑibus autē duriciā ſequit̉ triplex ꝓ­prietas quāuis inſit corꝑi ꝑ eandē natura. non ſic ſpiritui. durū em̄ eſt quod eſt inha­bile ad ſuſcipiendū. eſt ſtabile ad ꝑmanen dum. eſt iteꝝ forte ad rebellandū ſiue reſi­ſtendum. Scd̓m hunc triplicē modū cor ob durari dicit̉ triplicit̓. Primo mō dicit̉ cor ob durari ex hoc ꝙ eſt inhabile ad impreſſiōꝫ gratie ſuſcipienda. et hoc modo ſonat in paſ ſioneꝫ. et eſt pena ꝯſequens culpā Secū­do modo dicit̉ corobduratū quod eſt ī pec­cato ſtabilitū. quod eſt multis ꝯpactuꝫ ad amorem peccati. et hoc mō obduratio ē pec­catū cum diſpoſitōe. ſiue diſpoſitio peccati p̄cedentis Tercio modo dicit̉ corobdura tū cor rebelle quod vult deū et eius manda ta et gratiā impugnare. et hoc modo ē ſpeci ale peccati genus. ſcꝫ peccatū inſpiriumſan ctū. et ſꝫm illū modū triplice diuerſe aucto ritates ꝓcedunt de obduratōne que vidēt̓