Seite
ad q̄ſtionē de augmēto. qm̄ demōſtrato ali quo damnādo veꝝ eſt dicere iſtū poſſe ſal­uari. ergo poteſt eſſe p̄deſtinatꝰ. gͦ plures pn̄t eſſe p̄deſtinati ꝙͣ ſunt. gͦ pōt numerꝰ p̄deſtinatoꝝ augeri kiº dd̓ ꝙ mag̓r ī hac prima rn̄ſione principalit rn̄det ad q̄ſtioneꝫ primā. vtꝝ p̄deſtinatū ſit poſſibile damna­ri. et bene ſcꝫ ꝑ ꝯpoſitionē et diuiſionē. et ꝑ iſtā ſolutōeꝫ patet aliquo modo rn̄ſio ad il lud de augmento ſed non plene. ideo anne ctit ſolutōeꝫ ſequentē que eſt explicatio hu­ius. in qua dicit̉ ꝙ aliquis non poteſt inciꝑe eſſe p̄deſtinatus. qͣuis poſſit eē p̄deſtīatuſ qꝛ hoc eſt dicere ꝙ ab eterno potuit. Et qm̄ augmentū dicit maiorē numeꝝ ꝙͣ prius cuꝫ p̄ſuppoſitōe prioris et noua additōe. id̓o pꝫ ex ſui ratōe diſtinctionē et ſucceſſionē dicit in ꝑtibus. Vnde ſi aliquis ſtatim cum ē eēt ita magnus qͣntus futurus eſt. non diceret̉ augeri. ſed tn̄ potuiſſet eſſe maior. ita in ꝓ­poſito intelligēdū. MVel aliter ſolui poteſt ꝑ compoſitōꝫ et diuiſionē ſicut mag̓r ſoluit poſſunt em̄ plures eſſe ꝙͣ ſint. gͦ poteſt mi­nꝰ augeri Item querit̉ de hoc quod dicit ꝙ intelligentia ꝯdictiōis implicite veritatē facit in dicto. impoſſibilitate in vero. quō ſit illud intelligibile. ſi em̄ idem nō ē cauſa op­poſitoꝝ. et condcō implicita facit veritatem quo facit impoſſibilitatē ⁊kiº dd̓ ꝙ mag̓r vult dicere ꝙ illd̓ ē falſuꝫ demōſtrato aliqͦ iſtum damnari vel ſaluari ē impoſſibile. ſed ſi addat̉ et implicet̉ condcō p̄deſtinationis facit veritatē in dicto. et impoſſibilitatē in rero. id eſt facit illud dictū cum modo im­poſſibilitatis eſſe reꝝ. vtpote ſi dicat̉ iſtuꝫ damnari et eſſe p̄deſtinatū. ſimul eſt impoſ ſibile. ſiue iſtū ſaluari et non eſſe p̄deſtīatū eſt impoſſibile. Vel aliter poteſt dici. ꝙ di ctum falſum alicuius ꝯdictionis implicite ſit veꝝ. vt demonſtrato reꝓbo iſtū ſaluari ē fliii. adde ꝯdictionē p̄deſtinatōnis et fiet veꝝ. iſtū ſaluari ſi eſt p̄deſtinatus ē verum Item eodeꝫ demonſtrato iſtū damnari ē verū. adde ꝯdictionē p̄deſtinatōis et fiet ī poſſibile. iſtū damnari ſi ē p̄deſtinatus eſt impoſſibile ꝯiuncti intelligendo. Itē q̄rit̉ de hoc quod dicit. Ex quo aliud factu ē vel dictū non ꝯcedunt. quia illud non eē poſſit ⁊cͣ. videt̓ em̄ flm̄. quia xp̄c dixit petrū pecca tuꝝ. gͦ poſt ꝙͣ dixit fuit ncc̄ͣm dixiſſe. et ne ceſſario ſequit̉. ſi xp̄c dixit. hoc erit. qꝛ da op poſitū. et tunc ſequit̉ xp̄m eſſe mentitū. qd̓ eſt impoſſibile. ergo videt̉ cum an̄s ſit nccͣm ꝙ neceſſariū fuit petꝝ negare. ℟iº dd̓ ꝙ in dictōe xp̄i duo ſunt. ſcꝫ verbi ꝓlatio. et aſ ſertio. et verbi ꝓlatio ſimpliciter ē p̄terita et neceſſaria. et ex illa non ſequit̉ ꝯn̄s. nō em̄ ſequit̉. xp̄c hoc dixit. ergo hoc erit. ꝓtulit eī hoc verbū. ero ſimilis vobis mendax. ē iteꝝ aſſertio et illa ſequit̉ illuſtratōꝫ diuine p̄ſci entie. ſicut ergo diuina p̄ſcientia ē certa et infallibilis cui non poteſt ſubeſſe falſum. et tn̄ aſpicit futuꝝ et ꝯgnotat circa ip̄m verita tem. et ideo non ē neceſſariū deū p̄ſciſſe qd̓ p̄ſciuit. qͣnis ſit certum et infallibile. ita n­telligendū de xp̄i aſſertione ꝙ certitudineꝫ habet et infallībilitatē a diuina p̄ſcientia. ſed tn̄ nō ē neceſſariū xp̄m hoc aſſeruiſſe. et ideo ſi ponat̉ hoc non ꝯtingere. ponit̉ et cri ſtū non aſſeruiſſe. et ſic patet illud et ꝯſimi­lia. In aſſertione em̄ xp̄i duo ſunt. ſcꝫ actus mentis. et relatio ad futuꝝ ꝯtingens ſiue o­dinatio. et ꝙͣuis vnū ſit neceſſariū. reliquūē ꝯtingens tem querit̉ de hoc qd̓ dicit. ſic̄ p̄deſtinationis effectus illa gratia eſt qua in pn̄ti iuſtificamur ⁊cͣ. Ex hoc on̄dit̓ ꝙ p̄de ſtinatio ſit cauſa gratie. Querit̉ ergo in quo genere cauſe. cuꝫ em̄ ſit ſcia videt̉ dicere cau ſam exemplarē. et iteꝝ hoc non videt̉ ſuffi­cere. quia exemplar non neceſſario infert er­emplatū. ſed p̄ſcientia ponit. et iterū ſi eſt cauſa. aut vniuerſalis. aut ꝑticularis. non vniuerſalis. qꝛ tunc indigerꝫ ꝑticulari alia adiuuate. non ꝑticularis. qꝛ tunc determīa ta eſſet ad vnū effectum tm̄. Et iteꝝ. aut ne ceſſaria. aut ꝯtingens. non neceſſaria. qm̄ ꝑ voluntatē oꝑatur. non ꝯtingens. qꝛ hec eſt fallibilis et icerta. ℟º dd̓ ꝙ p̄deſtinatio eſt cauſa gratie ſicut dicit et tota cauſa. ſed non cauſa ſalutis. vt excludat̉ ꝑ cooꝑans et diſpoſitōes. adiutores em̄ criſti ſumus. et nullus ſaluat̉ inuitus. Quod ergo q̄ritur in quo genere cauſe ſit. dd̓ ꝙ p̄deſtinatio clau dit in ſe ſciaꝫ. et bn̄placitū voluntatis et di ſpoſitōeꝫ voluntatis. ꝑ qua placuit deo noſ ſaluare. qui ē ſumma bonitas manifeſtāda ratōne primi dicit cauſam in genere forme ratōne ſecundi in genere effitientis. ratōne tercij in genere finis. Quod q̄rit̓ vtꝝ neceſſa ria vel ꝯtingeris. vniuerſalis vel ꝑticularis. dd̓ ꝙ de omnibꝰ iſtis modis cauſandi habꝫ quod ē ꝑfectionis. non quod ē imꝑfectōniſ Nam de ꝓprietate vniuerſalis habet extenſi onem ad multa. de ꝓprietate ꝑticularis ſuf fitientiā ad ſingula. de ꝓprietate cauſe ne­ceſſarie immutabititatē. de ꝓprietate cōtin gentis habet arbltrij libertate. quia poteſt facere et poteſt n̄ facere. ꝯdcōes īꝑfectōis non habet. quia nec habet īſuffitientiā ſic̄ cauſa vniuerſalis. nec limitatōꝫ ſicut cauſa ꝑ ticularis. nec ineuitabilitatē ſicut cauſa ne ceſſaria. nec vertibilitatē ſic̄ cauſa ꝯtingens. Item q̄rit̓ d̓ hoc quod dicit pͥdeſtinatōis effectus eſt gratie appoſitio Videt̉ eī male dicere. qꝛ cauſa et effectꝰ ſunt correlatīa. cū ergo relatiua ſimul ſint natura. qn̄cumqꝫ eſt p̄deſtinatio eſt gratie appoſitio. ergo nullꝰ eſt p̄deſtinatus niſi qui habꝫ gratiā. Sed contra hoc eſt. quia predeſtinatio eſt nō en tium. ſicut dicit Augͥ. in libro de fide ad pe trū¶ Rº dd̓ ꝙ p̄deſtinatio non ſemꝑ eſt actu cauſa. ſed in habitū. et ideo non oportꝫ ꝙ reſpondeat effectꝰ ī actu ſed in habitu­Vnde ex hoc patet quod q̄ri cōſueuit. vtrū