Seite
Aplī ſcꝫ Augͥ. et gloſe et ꝯſimiles q̄ dicunt deū obduraſſe alique ītelligunt̉ ꝙͣtū ad re tionē ordinis. non quantū ad ratōꝫ defectꝰ quia ꝑ comꝑatōem ad defectū ſolū comꝑat in ratōe ꝑmittentis non effitientis. Et ē ex emplū ſicut ſi aliquis eſſet dignus fame pe rire et alius poſſet eum paſcere. et iuſto iu­dicio nollet eum paſcere. ſi q̄reret̉. que fuit in iſto cauſa mortis. Bn̄det̉ ꝙ defectus ci bi. Ille vero non diceret̉ occidiſſe ſed ꝑmiſiſ ſe Si rurſus q̄reret̉. vtꝝ iſte iuſte fecerit. diceret̉ ꝙ ſic. cum tn̄ nihil fecerit. quia īp̄ꝫ non facere ordinatū nō fuit auctoritate eiꝰ ad merita illius. et ꝑ ꝯſequēs ille ordinatuſ eſt in pena ſibi debita. v̓ hunc modū ē intel ligendum ī ꝓpoſito. Ad illud ergo quod obicit̉ ꝙ obduratio dicit poſitōꝫ. dd̓ ꝙ ī cor poribꝰ dicit poſitōeꝫ. quia ꝑ naturā ſua na­ta ſunt ſibi reſiſtere. ſed in ſpiritibꝰ dicit de fectum. quia de naturali aptitudīe ſpirituſ debꝫ eſſe habilis ad ſuſceptōꝫ influentie di uine. Vnde habilitas talis eſt potentie et habitus. ſed ecōtra obduratio et īeptitudo eſt ꝑmodū p̄uiſioniſ Ad illud quod obici tur ꝙ qui ꝑmittit ſubditū ꝑire eſt cauſa ⁊cͣ. dd̓ ꝙ verū eſt ſi tenet̉ et debeat facere. ſed ſi non tenet̉. nec debꝫ hͦ facere. īmo magiſ contrariū. nullatenus poteſt illi imputari ꝑiculum ſed iuſticia. et ita eſt in deo. Ad illud ꝙ obicit̉ ꝙ ſi aliquid eſt cauſa alicuiꝰ ꝙ oppoſitū eſt cauſa oppoſiti. dd̓ ꝙ illud te net in naturalibꝰ et neceſſarijs. ſicut in hrē pulmonē et non habere. et reſpirare et non reſpirare. non autē habꝫ locū in voluntarijs ſicut dicit Anſel. Cauſa autē quare iſte ha­bet gratiā eſt quia deus dat. Cauſa quare n̄ habet eſt qꝛ non accipit Sed iſta ſolutio non videt̉ cōpetes. qm̄ ſi maxima phi bonā ē ncc̄e eſt ꝙ teneat in omni materia. Et p̄te rea dd̓ ꝙ ip̄e loquit̉ de cauſa ꝓxima et īme­diata et que ē tota cauſa non exigens aliam et in omni tali tenet. ſed ꝙͣuis voluntas dei ſit cauſa et effitiēs gͣtificatōis. tn̄ ad ſaluteꝫ ꝯcurrit libeꝝ arbitriū vt ꝯſentiens. quia gͦ iſta duo ꝯcurrunt quodlibꝫ hoꝝ poteſt cau ſare defectū. et non cauſat diuina volūtas que eſt liberaliſſima. ſed cauſat libeꝝ arbi. quod ꝙͣuis nō poſſit neqꝫ ſufficiat efficere. pet tn̄ eſſe defitiens cauſa que ſuffities eſt ad defectū effectus. in bonis em̄ faciliꝰ eſt deſtruere ꝙ ꝯſtruere. Ad illud qd̓ obicii de abſentia. dd̓ ꝙ cū abſētia alicuiꝰ ē malū aut ille eſt cauſa ſue abſentie. aut non. ſi ille eſt cauſa ſue abſentie dicit̉ ꝑ ꝯn̄s eſſe cauſa eius quod incurrit̓ ex abſentia. Si autē ipſe non eſt cauſa. īmo ꝙͣtū eſt de ſe ſemꝑ ꝑatꝰ eſt pn̄s eſſe. tunc reuera nullo mō dicendꝰ eſt cauſa. ſed illud ratōne cuius iuſte ſe ab ſentat. ideo vere noſtꝝ peccatū. et non deꝰ peccata eī noſtra diuiſerūt inter nos et deū noſtꝝ. et ſunt quaſi nubes denſiſſime aufe rentes nobis illuſtratōeꝫ gratie. Ad illud quod q̄rit̓ que ſit cauſa effitiens ratōe cuiꝰ inſit. dd̓ ꝙ cauſa ē libeꝝ arbitriū meritoriū eſt peccatū ſiue originale ſiue actuale. Cau ſa vero defitiēs que ponit defectū ē liberuꝫ aibitriū defitiens et in defectu ſuo ꝑmanēſ ſiue quia ip̄m negligit. ſiue qꝛ peccatis exi­gentibꝰ alius non ſucrurrit. quia v̓o duobꝰ exn̄tibus ſimilibus poteſt alter hrē malum ſubleuantē. ideo vnus obdurat̉ ex ſe. alter vero ſubleuat̉ ab alio. et ꝑ hunc modū intel ligendū eſt in jacob et eſau. eſau em̄ iacuit ꝓ pria infirmitatē. ſed jacob releuatus eſt ali­ena virtute. Niſta ꝑte ſunt dubitatōes circa li terā. Et primo de hoc qd̓ dicit. ſcꝫ ꝙ p̄deſtinatio eſt de bonis ſaluta­ribus. Querit̉ ergo quid ītelligat ꝑ bona ſalutaria. ſi tu dicas. ꝙ gratia et glo ria. ergo ſicut homo dicit̉ p̄deſtinatus. ita grā debꝫ dici p̄deſtinata. ℟º dd̓. ꝙ prīa p̄deſtinatio eſt p̄ordinatio. In p̄ordinatōe autē tria ꝯcurrūt. quid ordinat̉. et ꝑ quid. et ad quid. primū eſt homo. ſcd̓m eſt gratiā terciū gloria. Et qm̄ ille ſolus dicendus eſt p̄deſtinatus qui p̄deſtinatōe ordinat̉. iō pꝫ ꝙ gratia et gloria non debꝫ dici p̄deſtīata ſed homo ſolū qui p̄deſtīat̉ ad ſalutē. Itē querit̉ de hoc quod dicit. Et de homībꝰ ſal­uandis. Videt̉ em̄ inſuffitient̓ dicere. qꝛ cuꝫ p̄deſtinatio ſit p̄paratio gratie et glorie. g non tm̄ eſt hoīm ſed etiā angeloꝝ. ℟º dd̓ ꝙ p̄deſtinatio vno mō dicit p̄paratōꝫ boni­et ſic ꝯuenit homībus et angelis et etiā xp̄o Alio mō dicit p̄paratōeꝫ boni et liberatōeꝫ a malo. et ſic dr p̄deſtinatio ꝓpoſitū miſe­rendi. et ſic ꝓprie eſt hominuꝫ. et ſic accipit mag̓r hic. Item q̄rit̉ de hoc quod dicit ꝙ ꝑ deſtinatio ſiue p̄ſcientia eſſe non poteſt. vi­det̓ em̄ male dicere. quia p̄ſcientia ē malorū Vnd̓ p̄ſciti dicunt̉ mali. ſed p̄deſtinatio bo noꝝ. gͦ poteſt eſſe p̄deſtinatio ſine p̄ſciētia ſicut ecōuerſo. ſi dicas michi ꝙ p̄deſtinatio eſt ſpeciale. ſed p̄ſcientia eſt ꝯmune et ſpeci ale. tunc q̄ro. quare magis p̄ſcientia appriat̉ reꝓbationi ꝙͣ p̄deſtinatōni. Ad hoc ē vnuſ modus rn̄dendi. ꝙ quia p̄deſtinatio addit ideo habuit nomen ꝓprium. reꝓbatio v̓o nō ideo retinuit nomē ꝯmune. Sed quō habet illud veritatē cum reꝓbatio ſit p̄ſcientia pe ne cuius deus eſt cauſa. et p̄terea dd̓ ꝙ nō tm̄ addit ꝙ ita diſtrahat. nā p̄d̓ſtīatō dat intelligere bn̄placitū qd̓ trahit ip̄am in ge­nus ſcientie practice ſimpliciter. eo ꝙ bn̄pla citum eſt ſimpliciter et abſolute reſpectu to tius cognotati. ſed non ſic eſt de reꝓbatōe quia voluntas non eſt reſpectu mali culpe. et reſpectu pene. Eſt et ꝯſequēs. non ans. et quaſi tracta. et ꝓpter hoc quia tn̄ diſtra­hit a ratōe ſcientie retinuit ſibi nomen p̄ſcīe Item querit̉ de iſta rn̄ſione magiſtri qͥbꝰ rn̄demus ex ea ratōe dictum eſt ⁊cͣ. videtur em̄ ꝙ non ſoluat ꝓpter ſuam diſtinctionem