Seite
De cōditione ob turpem cām. Regula iſta eſt ī ciuꝫ acceperit: vt ſibi ſit cautum contra metuꝫ ī Erpetuo. allibilis. qd̓ apo ferentem: ⁊ ſic euꝫ quodāmodo decipiat. Eſt aliqueꝫ eſt ex iniuſta cauſa: ⁊ turpi re­enim dolus bonus: vt. l. i.§. i. sͣ. de dolo. hoc.n. petitur. h. d. Intellige cum diſtinctione prece­facit vt fraudem elidat: vt. l. cum pater.§. titio­dentis. l. aut eſt turpitudo ex parte dantis: aut de le. ij. que ratio ceſſat in. d. l. pe. de inoffi. te­ex parte recipientis: aut vtriuſqꝫ. ſta. qd̓ tene menti. Quero quis debet proba Iſtam. l. declarabo. jͣ. l. ꝓ­re vel ille qui recipit ꝙ tempore ſolutionis tur B Ea. xu ⁊ dic vt ibi. ⁊ non eget pitudo ſubeſſet: vel ille a quo repetitur ꝙ non ſubeſſet. tex. ⁊ gl. in. l. ij. C. qd̓ me. cauſa. dicunt ſummario. Ex. l. ſequenti. de ipſo actore repetente. In contrariuꝫ facit. c. Quis debeat ꝓbare turpitudinē affuiſſe tē­ſuper hoc. extra d̓ renū. reſpōdeo quādoqꝫ ac­pore ſolū. cum datuꝫ ob turpeꝫ cām repetitur: tor fundat intentionem ſuam ex turpitudīe ad ibi. Quero. Et ſtante ſtatuto ꝙ cōtra inſtrumē hibita tempore contractus celebrati: ⁊ reus di­ta non poſſit opponi exceptio doli metꝰ ⁊ tur­cit turpitudinem eſſe ſubmotam ex ſequenti ra pitudinis. ſolutū ex cauſa turpi poterit repeti: tihabitione: tunc reus debet probare: vt. d. c. ſu quia tempore ſolu. ſubeſt turpis cauſa: ſimili­per hoc. Quandoqꝫ actor non fundat intentio ter ſi tirānus compelleret aliqueꝫ ad ꝓmitten­nem ſuam ex turpitudine adhibita tēpore actꝰ duꝫ centuꝫ. ſi ille tirānus regnat tēpore ſolut. vel contractus celebrati contra queꝫ venit: ſed dicit̉ ſubeſſe idem metus. ideo ille repetere poſ adhibita tempore anteriori. exemplum quis ꝓ­ſet naͣm metus perditionis bonoruꝫ equiꝑat̉ miſit ⁊ ſoluit. nunc venit quis contra ſolutionē metui mortis: ibi. Et per hoc dico. Si autem certe non ſufficit probore turpitudinem tem­maritus verberauit mulierem: vt conſentiret pore promiſſionis: vt hic ⁊. l. ij. C. qd̓ me. cauſa. venditioni fundi: licet tēpore inſtrumenti nō ꝟ Sed contra hoc op. iſte ſoluens ſoluit ex ne berauit: tamē preſumitur ſubeſſe idē metꝰ: ibi. ceſſitate prime obligationis: ergo ſufficit ꝓba­Et ideo. Et an ſit nata obligatio cū promiſſio re turpitudinem adhibitaꝫ in obligatione pͥma eſt facta ob turpeꝫ cām: ibi. Ultimo. vt. jͣ. de dam. infec. l. dāni.§. ſabini. Solu. dic ꝙ ſta eſt hic non habebat neceſſe ſoluere: quia erat tui I ob turpem. notabi­exceptione. vnde ſolutio non habuit neceſſariā a Turpitu lis. l. ⁊ habet pulchram materiaꝫ. ⁊. h. conſequentiaꝫ ad promiſſionem. ſed in. l. cōtra dinis. AD­dicit. Promiſſuꝫ ex cauſa turpi ex parte recipiē ria finis habuit neceſſariaꝫ conſequentiaꝫ a pͥn­DE vt per tis: ſi ſoluatur cauſa finita non repetitur: ſed cipio. probat̉ in. l. iij.§. i. sͣ. de mino. Et ꝑ hoc Bal. oīo ꝯſi quando eſt turpitudo ex parte vtriuſqꝫ: ſiue cā lio. v. iiij. li. dico ꝙ ſi ex neceſſitate prime obligatiōis quis īcipit factuꝫ ſit finita vel non ſolutum non repetitur hoc di ſoluerit ex forma ſtatutorum italie que volunt ſic ſe hꝫ vbi cit. vel breuius. In concedenda repetitione ob ꝙ contra inſtrumenta nō poſſit opponi excep­videt̉ tene­turpeꝫ cām tempus ſolutionis nō ꝓmiſſionis tio doli metus: vel turpitudinisª: ſed ſoluꝫ per re ꝙ tale ſta inſpicitur. Diuiditur: primo loquitur quando tutū nō valꝫ mittunt quaſdam exceptiones ꝙ tunc ſolutum qꝛ eſt ꝯͣ ius turpitudo eſt ex parte recipientis tantum. ſecū poſſet repeti: quia tēpore ſolutionis adhuc ſub diuinum ꝙ do quando ex parte vtriuſqꝫ. ſecunda ibi: por­eſt turpitudo: ⁊ habet neceſſariam conſequētiā turpitudo ſi ro. Glo. noſtre nō dicunt aliquid: niſi ꝙ decla­ad primaꝫ turpitudineꝫ. Idem dico ſi metꝰ ſub poſſit allega ri. ⁊ ibi vide rat tex. ad hanc. l. concordat. C. qd̓ me. cā. l. ij. latus adhuc tempore ſolutionis duraret. exem qn̄ v̓ba ſtatu Sed contra. sͣ. l. ꝓxi. ⁊ sͣ. qd̓ me. cauſa. l. me­plum tyrānusᵇ cōpulit me ad promittendū cē­ti dirigunt̉ tuꝫ.§. ſed ꝙ pretor. Solu. ibi fuit adhibitꝰ me­tum: vel etiam cōe iſtius ciuitatis certe tempo­iudici quali tus tēpore promiſſionis ⁊ ſolutionis: qui ceſſa ter ꝯſulat̉ ei re ſolutionis adhuc ſubeſt metus: donec tyrā­ꝗ ꝓmiſit ob bat hic tēpore ſolutiōis. Op. ad iſtud: quia nia illius durat: vel regimeꝫ iſtius ciuitatis. arg. turpeꝫ cau­ſpoliatus ante oīa eſt reſtituendus: vt. C. ad. l. l. fulciniuſ.§. quid ſit ex qui. ca. in poſ. ea. ⁊ eſt ſam. iul. de vi. l. ſiquis a ſe funduꝫ: ergo contra agen expreſſum. extra qd̓ me. cauſa. c. i. cum gl. fi. nec b Tirānus teꝫ actione qd̓ me. cauſa nō poterat oppōi hec ADDE. qn̄ poteſt dici tu debebas recedere de illa ciuitate: p̄ſumat̉ me­exceptio ꝙ ſublata ſit turpitudo: ſeu metꝰ per ⁊ dimittere domum: ⁊ omnia bona tua: quia tus durare: ſequentē ſolutioneꝫ. Solu. quādo quis ageret īmo debuit primo ſoluere. metus enim perditi pulchre pe. interdicto recuperāde poſſeſſionis: vel alio re onis omniuꝫ bonoruꝫ equiparatur metui mor­de anch. cō medio recuperande poſſeſſionis ꝓcederet. l. cō ſi. ccc. īcipiē tis. vt. l. propter liteꝫ in prin. de excu. tu. ⁊ extra te viſa p̄dic­traria: ſed quando agitur actione qd̓ me. cauſa qd̓ me. cauſa. c. ij. vnde ex his apparet ꝙ. l. iſta ta ⁊c̄. vbi po vel conditione ob turpem cām. in qua non fuit debet intelligi quādo cauſa turpitudinis eſt fi­nit de domi ſpoliatio facta per vim ablatiuaꝫ vel expulſiuā: no otōne bo nita tempore ſolutionis: vt ſi promiſi pecuniaꝫ ni. tertio ti­ſed per cōpulſiuaꝫ vbi eſt partis cōſenſus: tūc vt libruꝫ redderes: ⁊ eam ſolui poſtꝙͣ reddidi rāno parme poteſt oppōi dicta exceptio: vt hic ⁊. C. qd̓ me­ſti. ſecus ſi in ipſo actu redditionis ſoluerē: vel ꝗ cōpulerat tus cauſa. l. ij. probatur hec diſtinctio. extra de modicuꝫ pꝰ. vt. l. lecta. sͣ. ſi cer. pe. ⁊. l. vt iuriſiu quēdam ad reſti. ſpo. c. ij. ⁊. iij. ⁊ de renū. ca. ſuper hoc. ⁊ qd̓ ꝓmittēdum randi.§. i. de oꝑe. li. Iteꝫ ē exemplum huius. l. vni id ꝙ al­ibi no. Op. qd̓ me. cauſa. l. iij. ⁊. iiij. vbi reci­vt ſi adhibuiſti metuꝫ tempore promiſſionis: ⁊ teri d̓bebat piendo preciuꝫ rei vendite per vim: non tollit̉ poſtea tibi ſoluo in loco ⁊ tempore in quo om­ponit etiam metus vel turpitudo. reſpondeo hic ſoluendo Io. an. ī ad nis metus: ⁊ omnis ſuſpitio ceſſabat. ſecuſ ſi ad facit aliquid per qd̓ ſibi abeſt aliquid: ⁊ ei ꝗ me di. ad ſpec. ī huc poterat durare: vt. sͣ. dixi. Exemplum d̓ me ti. de ſolu.§. tuꝫ ſeu turpitudinem fecit adeſt: ſed in. l. cōtra­tu vel turpitudine durante ſi promiſine malefi i. v̓ſi. illud q̄ ria eſt totum econtra. naꝫ paſſo metuꝫ adeſt: et cium faceres: licet iſta cauſa ſit completa per tē rit̉. q. d̓bito­inferenti abeſt: quia ſoluit. qd̓ ergo fit ad eiꝰ di­ris cremonē pus: quia ſtetiſti per menſem ꝙ non feciſti ma­minutioneꝫ non operatur confirmationem iu­ſis cuiꝰ erat leficium: tamen adhuc potes facere. ideo ſol­creditor par ris ſui: ita videtur ſentire Inno. in. d. c. ſuꝑ hoc uens repetaꝫ: vt sͣ. eo. l. ij. Et iō in queſtione menſis et ꝑ extra de renun. Contra hoc facit. sͣ. de īoffi. de facto probatur ꝙ vir percuſſit optime vxo­cōe cremōe teſta. l. pe. vbi recipiēdo videtur approbare te­coactus fuit rem: que nolebat conſentire euidam inſtrumen ſtamentum. Solu. in eo qui paſſus erat metuꝫ ſoluere: an eſ to. poſtea mulier cōſenſit ex īteruallo. certe me­ſet tutus: ibi ſeu turpitudinem non eſt turpe preſumere ꝙ p̄ tu videtur feciſſe. donec eniꝫ durat in maleficio vide.