Seite

Tertius De prebendis ⁊ dignitatibus 6 o Si uero. Mandatū ſimpliciter duos includens alterum ſolum nō ctis: ꝗ adhuc habēt ꝯfirmationē petere: iſtam in his ꝗbus ſit collatio. in his āt aſt ringit: ⁊ ecōuerſo directum vni duos nō afficit. h. do. nō eſt ſtatutum certum tēpus: ⁊ facit. sͣ. c. ꝓxi. probat̉ ⁊ hoc ꝑ id qd̓ ſequit̉: naꝫ a Adiecto. exquo papa hoc nō adijcit: alterū tm̄ grauare nō intendit. ⁊ in decre. ꝙͣ ſit. lapſo termino p̓uatus eſt ipſo iure: nec pōt vlteriꝰ ꝯſentire. h̓ āt hoc intellige ẜm determinationem quam habebis. jͣ. eo. tit. c. vlti. ⁊ fuit ēt poſt terminū cōſentit: dūmodo res ſit integra vt ſequit̉. hoc ſumptum ex quadam extrauaganti que incipiebat contingit īterdū k Capſo. qͣſi diſſenſiſſe videat̉. ſic. sͣ. e. li. de ap. ab eo. vbi etiam iſta ponunt̉ ſicut te. ⁊c̄. vt paria: ⁊ per hāc lr̄am videt̉ b Alio. abſurdum.n. idem dicenduꝫ ſi diſſenſerit.ſ. eſſꝫ illū grauari de quo quod ad eius preſentationem vel ꝙ adhuc re integra poſſit ꝯſen ribus nō ſubſiſtet. Sed ſi epiſco papa non intellexit. In inſtitutioneꝫ pertinet prouideri nō tire: quod verum eſt conferēte pus notificata tibi collatione ad co ꝯriū videbat̉: qꝛ ad colla in eadem voluntate manente poterit: nec etiā e conuerſo: expreſ­ſentiendum terminūˡ cōpetentē aſſi tionem ſuaꝫ ſpectat: licꝫ ad hoc. sͣ. de procur. licꝫ. vbi d̓ ſo eniꝫ vno caſuū p̄dictoꝝ: manda­gnet: niſi conſenſeris poterit eo la ⁊ alterius. nam ⁊ ꝗ iurat hoc dixi. tuꝫ ſuper hoc factū: quod debet de pſoᵏ beneficiuꝫ libere cui viderit ex ſuum non eſſe: iurat ⁊ ſi l Conſenſum. ad hoc. ff. de bi cōe nō eſſe. ff. de ver. ſui natura reſtringi: ad alios exten pedire conferre. Antequam ta­op. le. l. mancipiorum. ſi. pupillus.§. vlti. ⁊ ꝗ le di non debet. Si uero de benefi men ipſuꝫ contūlerit: tuaꝫ poteris Um qui. Sunt duo di gat ſeruos ſuos: ⁊ ꝗ ī to E ta principalia. ſecundum cio ad aliquoꝝ collationem vel pͥ nō obſtante quod lapſus ſit termi­tum ⁊ ꝗ in parte ſui ſunt ibi inſuper. Et pͥma pars ſub­ſentationeꝫ ſpectante non adiectoⁱ nus: preſtare conſenſumⁱ: ⁊ extunc vr̄ legaſſe. ff. de leg. iij. l. diuidit̉ ⁊ ponit primo dictum cōmuniter vel diuiſim ꝓuiſio iniū­de ipſo non poterit aliter ordina­ſi ꝗs ſeruos. ſed hoc facit cuiꝰ poſtea duas rōnes ſubdit gitur faciēda: in beneficio quod ad L Dem. ꝯͣria intentio pape: ideꝫ ibi non enim. Io. mo. dicit ꝙ collationem vel preſentationē al­ Qui vi vel īiuſte occupat ſecū ē ergo dicere ad collati primum dictum ponit peccatū nē talis ⁊ ſolius talis. terius ipſorū tantum ꝑtinet adim­dum beneficium curatuꝫ: priuatus in facto ⁊ mō. ſcd̓m in mō tan­I tibi. Circa bene plere nō pōt Sicuti ſi de benefi eſt primo: qui autem vi beneficium tum. Io. an. Premitte ꝙ ha­Mn̄cium collatum ab cio ſpectante ad collationeꝫ vnius aliquod occupat: eſt ipſo iure pri­bes in. c. de multa. sͣ. e. do. ſenti nōdū acceptatū ſol m Eum qui. emanauit h̓ de uatus iure quod in illo vel ad aliud ꝓuiſio iniuncta fuiſſet: impleri non uit quinqꝫ dubia. primū cre. ad approbationē ⁊ decla­potuiſſet in bn̄ficio: cuiꝰ collatio ad habebat. h. d. Io. an. an ſit illius ibi lꝫ. ſcd̓m rationē eoꝝ q̄ nō. Inno. ⁊ ho­euꝫ ſimul cū alioᵇ ꝑtineret. T Deꝫ Um quiᵐ beneficium cui ani an poſſit alteri conferri ſtien. sͣ. e. ti. de multa. ibi ipſe tn̄. tertiū an ſi cō Bn̄ſiciū mihi collatū ante diſ­U marum curaⁿ inminet vi oc­n Cura. alias nō haberet lo ferat̉ an valeat collatio ſenſum meū alteri cōferri nō pōt ni cupat: ſeu ſe ſcienterº iniuſte intru­cum pena decre. ſupra eodeꝫ d̓ ibi ꝙ ſi. quartuꝫ ꝗd ſi la ſi terminus mihi datus ad ꝯſentiē dit in eo: decernimus ipſo iure fo­multa. ſi ergo haberet eccleſiā pſus ſit terminꝰ datꝰ ad curatam: ⁊ poſtea violenter oc dū eſſet lapſus: ⁊ tūc ēt poſt termi­re priuatum beneficio: quod cum acceptandū ibi: ſꝫ ſi. ꝗn̄ cupet ſimplex beneficiū nō va nū anteqͣꝫ alteri ꝯferat̉ potero con cura ſimili primitus obtinebatᵖ. tum quid ſi ꝓuiſus poſt cat primū: ſed perdit ius ſi qd̓ ſentire. hoc dicit. Io. an. Non enim decet vt ſtultus meli terminuꝫ p̄ueniat colla habebat in ſecundo. vt infra ꝓ I tibi abſentiᵉ per tuuꝫ epiſco oris quaꝫ peritus conditionis exi­torem ibi antequā. do. ximo reſponſo. Sed quid ſi ha c Abſenti. emanauit U puꝫº cōferatur beneficiū. ¶Li ſtatq: vel ꝙ inuaſor eo qui iuſte in­bet curatam eccleſiam: ⁊ vi oc hec decre. ad declaratio greditur priuilegio gaudeat poti. cupat prebendam vel ſimplex cet per collationeꝫ huiuſmodi: do neꝫ ⁊ approbationē eoꝝ beneficium cui eſt annexa eccle nec eam ratam habuerisᵉ: ius in ip ori. Inſuper vt violentiʳ qui au q̄ no. inno. ⁊ hoſti. ⁊ mo ſia curata: nūquid vacat prīa. ſo beneficio: vt tuū dici valeat: nō ctoritate vel uerius temeritate pro derni. sͣ. eo. accedēs. ⁊ bo Dic ꝙ non: ſed locū habebit pria occupare dignitates perſona. acquirisʳ Ipſe tn̄ epiſcopus vel ſtiē. ī ſūma de inſti.§. ꝗt ſequens reſponſio: hoc dico ꝑ tus aut alia quecunque eccleſiaſti­ꝗcūqꝫ aliꝰᵍ d̓ ipſo beneficio: niſi cō inſtitui. ſciebamus.n. ꝙ decre.sͣ. eodeꝫ ti. ſuper eo. vbi abſenti poterat benefici ca beneficia non verenturᶠ: ⁊ſi nō ſentire recuſes: ī ꝑſonāʰ alterius or curatis ergo eſſet pͥuatus primo ꝑ iu­uꝫ conferri. ⁊ abſens inue o. sͣ. e. li. ſtaꝫ receptionē ſcd̓i: erit ēt pͥua dinar̄ neꝗbit. Qd̓ ſi fecerit: eiꝰ or virtutis amore pene ſaltem formi ſtiri: vt ibi. ſed dubitaba tus ꝑ iniuſtam alias nō: ⁊ ē ſi. dineᵗ a ſue temeritatis audacia re­dinatio fcā d̓ bn̄ficio nō libero: vi­tur an medio tēpore poſ qd̓ dicimꝰ de bigamis que in­ſet collatio reuocari: qd̓ ducitur per matrimonium: qd̓ hic terminatur: ⁊ qd̓ dicit abſenti idem ⁊ multo fortius ſi pn̄ti: qui forte non tenet eo caſu quo incurreretur ſi matrimoniū teneret. al̓s non: ſupra de­deliberare velle ſe dixit. Io. an. biga. nuper. Io. an. d Epiſcopum. factum ponit nō ius: qꝛ idem ſi per aliū. o Scienter: ignoranter igit̉ nō tenebit pena: ad hoc. jͣ. eo. ti. ſi beneficia. qd̓ e Habueris. acceptādo vel cōſentiendo vel ratū habendo. ſi negocio­de ignorantia facti verum intelligo: ſecus ſi ignorantia iuriis. jͣ. de reg. iur. rum geſtor vel procurator generalis fuerat inueſtitus de ipſo: ſꝫ ſi ſpālis ignorantia. cum ſuis concor. ſtatim dici debuit ſuum: qd̓ dic vt no. sͣ. e. accedens. ad hoc. ff. de nego. p Obtinebat. eadem rōne que hic ponitur in pena decret. de multa. dicam idem de decre. cū in cunctis. sͣ. de elec.ſ. ꝙ ſi aliꝗs ſcienter ⁊ iniuſte ſe faciat in ge. ſi ego. ff. de ſolu. ratum. ff. de acꝗ. poſ. qui abſenti. Io. an. l Acquiras. ſecus. in legato ſpeciei: qꝛ tunc acquirit̉ dn̄iuꝫ legatario epiſcopum conſecrari. puta lite pendente ꝙ vacēt priora beneficia ſua: ac ſi ca ignorāti: licet cōmutabiliter. ff. de lega. ij. cum pater.§. ſurdo. facit. ff. de nonice conſecratus fuiſſet: ⁊ ſic etiam iā audiui in curia fore factuꝫ: propter ra tionem que ſequit̉: ⁊ eadem ratione videtur. ꝙ ſi aliꝗs iniuſte detinens bn̄ſi­condi. ⁊ demon. l. legata. per que iura dicebant quidam quod hic dicit̉. cium impetrat aliud beneficium nō facta mētione de illo beneficio qd̓ occupa Item per id quod habes. sͣ. de elec. cum inter canonicos. ⁊. c. publicato. ad hoc. jͣ. de reg. iur. qd̓ ſemel. cum ſuis concor. Alij dicebant ꝙ ſi ſcd̓o tum tenebat: ꝙ littere non valeant: ne ſit melioris conditionis ⁊c̄. vt hic ad hͦ ſupra eodeꝫ: quāuis. ⁊ ſic intelligit̉. jͣ. eo. ſi motu. ⁊ idem etiam ẜm id dici po­prius fieret traditio vel prius conſentiret bene tenebat collatio per. l. C. de rei ven. l. quotiēs. in principio ⁊ in fine. vbi dicit̉ ꝙ ſi res vendita fue teſt de decre. non poteſt. jͣ. eodem.ſ. ꝙ ſi aliquis habebat plura beneficia: ex ꝗ rit duobꝰ ille potior eſt cui prius fuerit tradita. ⁊ vide quod dixi. jͣ. de re. bus vnum erat occupatum: ⁊ tacito de illo ſuper alijs impetrauit diſpenſatio lur. ꝗ prior. Tertia opinio erat ꝙ aūt ſcd̓s ſciēter recipiebat beneficium. nem diſpenſatio non valet. aūt ignoranter. in primo caſu nō tenebat collatio. in ſcd̓o ſic tenet̉ tn̄ cō q Exiſtat. xvj. q. i. legi epiſtolam in pͥn. ff. qd̓ vi aut clam. l. nam ⁊ ſeruus. ferens ꝓuidere primo in equiualēti beneficio. ad hoc. sͣ. e. īter cetera. jͣ. ff. de iur. ⁊ fac. igno. l. regula.§. antepenul. nec ex delicto quis facit cōditionē ſuam meliorem. ff. de dona. inter virū ⁊ vxorē. l. iij.§. i. de ſenten. excō. ſi ve­de iurepa. paſtoralis. facit ad hāc diſtinctionem. jͣ. de cōceſ. pͥben. qꝛ cū ctis. ff. de vſufruc. l. ſticho. re. nec melior eſſe debet contumacium ꝙͣ obedientiū conditio. sͣ. de poſtu. c. i. g Alius. puta legatus de latere qui cōfert beneficia vacātia. sͣ. de of. de dolo ⁊ contu. contingit. r Uiolenti. no. ꝙ latius loquitur pars prima ꝙͣ ſecunda: qꝛ loquitur hic ſo­lega. c. ij. iſtud aūt cōferre non poterit: quod licet vacet tamen eſt liberuꝫ lum in violento non in alio ſe iniuſte intrudente: vt in prima parte: ⁊ innitit̉ vt. jͣ. ſequitur. iſte.§. rigori illius legis. C. vnde vi. l. ſi quis in tantam. ⁊.xvj. qōne. vj. pla­ Perſona. ſed nūquid poterit alteri ſub conditione cōferre ſi ille nō acceptauerit: no. sͣ. e. li. de elec. c. ij. ⁊. jͣ. de reg. iur. actus. ſicut beneficiū cuit. Ioan. an. s Uerent̉. vereri deberēt cū ſine iuſto titulo illa detinere nō poſſint nec eos nō vacās nō confert̉ cum conditione qn̄ vacabit. sͣ. de conceſ. preben. c. ij. ad hoc. sͣ. de reſcrip. paſtoralis. Sed nunꝗd poteſt de illo ordinare nō iuuat antiqua poſſeſſio. jͣ. de reg. iur. c. i. cū ſuis concor. t Formidine. lxij. di. docendus. de elec. cum in cunctis. de vi. ⁊ hone. cleri. conferendo perſone ſed alias puta vniendo vel religioſum locum conſti vt clericorū: ad idem. C. de emen. propin. l. vna. accedat quod dicitur oderūt tuendo; nō niſi ſicut poſſet poſt acceptionem: cum eadem ſit rō. sͣ. de ec. peccare ⁊c̄. ⁊ vocatur talis timor ſeruilis qui per ſe premium nō habet niſi qꝛ edi. ad audientiam. ij. sͣ. eo. expoſuiſti. xij. q. ij. c. antepe. ⁊ ēt tunc ſecunda ſolet inducere filialē: ⁊ eſt timor ſeruilis ẜm Grego. in quo viuit peccandi vo­rio ſit ordinatio in perſonam. lūtas ⁊ ſequeretur opus ſi ſperaretur īpunitas: ⁊ pertinet ad ſeruū. Initialis b Terminū. ſed nōne ſtatutus eſt terminus a iure. jͣ. quē cōſentire dꝫ.ſ. reſpicit amiſſionem premij ⁊ pertinet ad mercēnariū: filialis reſpicit offenſam vnus mēſis. sͣ. e. li. de elec. ꝙͣ ſit. nec videt̉ ꝙ beneficio iuris poſſit ep̄s di minuere. jͣ. de reg. iur. īdultū. cū ſuis cōcor. Dic decre. illaꝫ loqui in ele­⁊ proprie ad filium pertinet. h iiij