Duodecimus. mortāto accedit ad alterū ⁊ econuerſo nūc aūt vniuocatio ⁊ eꝗuocatō ſtricte ſumpta ſunt q̄dā extrema inter que cadūt p̄dicti gradus vniuo catiōis vt me. ⁊ iō qͣꝫto aliꝗs gradus recedit ab vniuocatōe ſtricte ſūpta q̄ ē ẜꝫ pͥᵐ gradum tāto accedit ad equocationē q̄ ē ẜꝫ vlti gradū ⁊ iō generatio muli ex equo pōt dici eꝗuoca ſi cōꝑet̉ ad generatiōeꝫ hoīs ex hoīe pōt ēt dici vniuoca ſi cōpetur ad generationē plāte ex vir tute ſolis. Quātū ad 2ᵐ ſit iſta ꝯͣ reſpōſiua ad qōeꝫ. ꝙ oīs productio cuiuſcūqꝫ for ē vni uoca accipiēdo large vniuocatione ẜꝫ aliqueꝫ gradū p̄dictoꝝ. ⁊ ſic intelligit ph̓s. Ad argu mētū ī oppoᵐ ꝯcedo maiorē accipiēdo vniuo­catiōeꝫ ſtricte. al̓r negāda ē vt pꝫ ex dictis. Queſtio ij Trum pͥᵐ celū moueat̉ īme diata ē pͦ prinº. dicen dū ẜꝫ rei veritatem ꝙ pᵐ mobile hꝫ duo mouētia vnū ſeꝑatū qd̓ ē deus mouēs ī rōe amati ⁊ deſiderati. aliud cōiūctū ꝙ ē ītelligētia. 2ª. īmediata pꝰ deū. ⁊ q̄ īmediate mouet ī rōe amātis ⁊ mediate illa deus celū mo uet. ⁊ hec ē exp̄ſſa ſnīa Auic. 6. met ha. Sed ꝗd de intētōe. Aꝝ. d. vnus expoſitor ꝙ ſnīa ſua ē ꝙ celū mouet̉ īmediate a pͦ prinº qd̓ eſt deus. Sed hoc nō videt̉ valere. ꝗa ſuꝑius dixit ꝙ mouēs monet pᵐ motū in rōe amati. oꝫ gͦ ꝙ ſit aliꝗd mouēs qd̓ moueat ī ratōe amātis de qͦ dixit ſupra ꝙ ip̄m ꝯſeꝗt̉ maxīa delectatio ex hͦ ꝙ intelligit ⁊ amat pᵐ mouēſ ⁊ illud ē alia I intelligētia q̄ vocat̉ aīa celi nō in rōe ī formātis ſed in rōe mouētis vt on̄ſum ē. 8. huius. ⁊ hec ē exp̄ſſa ſnīa cōmen. 8. phiſi. vbi exponens phum aſſignās pͦ celi duplex mouēs. vnū cōiūctū ⁊ ali ud ſeꝑatū. hec ēt videt̉ exp̄ſſa ſnīa Aꝝ. ī.§. piſſi. ꝙ poª īfinita nō pōt mouere corpus in tꝑe. ꝗa ſicut alia poª finita poſſet mouere in eqͣli tꝑe eo ꝙ augmētata v̓tute motīa minuit tꝑs ī quo mo uet ẜm hoc. gͦ hēt̉ ꝙ deꝰ nō poteſt īmediate cāre motuꝫ proprie dictum ꝗ neceſſario erit in tꝑe poſuit ergo duo mouētia ordinata quoꝝ pᵐ mo uet mediate. ꝗa dat virtutē 2º ⁊ ꝙ perpetuo dat iſtā v̓tutē. iō eſt cā poetuitatis ī motu. finitas āt v̓tutis recepte ſi ſini a ſit q̄ n̄ ē alid̓ a natura an­geli ꝗ ē 2ᵐ mouēs ē cā ſucceſſionis ī motū qꝛ illi ꝟuti ſi poª finita pōt eē aliqͣ reſiſtentia īmobili q̄ n̄ poſſꝫ eē v̓tutis īfinite. hec vr̄ ītētio Aꝝ. ipſe tn̄ vtrūqꝫ mouēs vr̄ acciꝑe pro vno ⁊ illud pret̓ mittere ī cōputatione ſubſtantiaꝝ materialium qͦꝝ numerꝰ accipit̉ ſꝫ numeꝝ mobiliū celeſtiū vt patebit infra. Queſtio. iij Trum Aꝝ. poſuit oēs intelli­gentias v̓tutis infini­te ⁊ ꝑ ꝯn̄s quoſdā deos vr̄ ꝙ ſic naꝫ ſuꝑius caº. 4º repetit on̄ſū eē. 8. phiſi. ꝙ n̄ ꝯuenit pͥᵐ mouēs hr̄e magnitudinē ex eo ꝙ hꝫ poªᵐ īfinitā ⁊ po. īfinita n̄ pōt eē in magnitu dine finita vl̓ infinita. Itē poſt. illud capitulū ſtatī in prinº. 5. caº. q̄rit vtꝝ ponēdū ſit tantum vnā talē ſubſtātiā eē aūt plures determinat ꝙ pl̓es ſecūdū nūeꝝ lationū. gͦ vr̄ eē intētio ſua cōpēdo ꝯcluſionē p̄cedētē ad ꝯcluſionē ſequē teꝫ ꝙ plures ſint ſubſtantie ſine magnitudine qꝛ plures poº īfinite. Preª. ī eodē. 5. caº pꝰ prinᵐ dicit ꝙ tot ſubſtātias ē nec eē natura ſē­piternas ⁊ īmobiles ẜꝫ ſe ⁊ ſine magnitudīe ꝑꝑ p̄dictā cām.ſ. qͥ dc̄a fuit caº. 4º qͦ ē hēre poªᵐ fi nit. ī ꝗa illa n̄ pōt eē in magnitudine finita l̓ īfi­nita ⁊ hͦ fuit lr̄a prius expoſita. Preª ī fine huius ca. dicit ꝙ ſi ꝗs accipiat hͦ ſolū a primis phīs ꝙ prīas ſubſtātias deos extimauerūt. di uine itaqꝫ dc̄uꝫ eē putabit ⁊ ẜꝫ v̓i ſimilitudinē ꝗbus verbis vr̄ approbare ſētētiam illoꝝ ꝗ ſubſtātias ſeꝑatas poſuerūt deos eē ⁊ ꝑ ꝯn̄s po tētie infinite Preª 4º. ꝗa ph̓s in ꝓlogo ⁊. 6º huiꝰ vocat iſta ſcīaꝫ theo. ⁊ diuina qͣtenꝰ eē de ſubſtātijs ſeꝑatis a motu ⁊ a materia nō ſo­lū ẜꝫ ꝯſiderationē. ſed ēt ẜꝫ eē. qd̓ nō valet nec vr̄ valere niſi oēs ille ſubſtāte eēt dij ꝑꝑ iſtaſ auctoritates ꝗdā tātum tenent ꝑteꝫ affirmati­uā huius qōis. Contra. ꝗa nulli auctori vr̄ eē īponēda ſalſa ſnīa niſi expreſſa habeatur ex dictis ſuis. vl̓ euidētur ſequatur ex dictis ſuiſ ſed intelligentia ſeu angeluꝫ eē po infinite ſeu ens īfinitū ⁊ a ſe ⁊ quoddā neceſſe eē ſiue deuꝫ nō ſolū ē falᵐ ſed valde abſurdū: qꝛ eiꝰ opoᵐ pōt demōſtrari vt patebit infra. nec illud ſeꝗt̉ ex lr̄a ph̓i. gͦ n̄ vr̄ hoc ſibi rationabiliter īponē dū. Rn̄o. ſequēdo doctrinā ſcoticā d̓claro duas ꝯcluſiones. pª ꝯº ſit iſta. intelligentias ali as a pª nō eē poº īfinite ē verū. qd̓ pōt d̓mr̄ari ꝓbō huius. īpoſſibile ē eē plures deos. gͦ plu­res naturas ſimiliter infinitas. an̄s ſupponit ꝓ nūc qꝛ inferius in fine huius oꝑis debꝫ demr̄a ri per. 6. vias. qōe de vnitate prīcipis vniuerſi ꝯn̄a ē euidens. qꝛ ꝗlꝫ deus ſi eēnt plures hr̄et poªᵐ infinitā ⁊ eēt quoddam neceſſe eē. 2ª ꝯº ſit iſta. non eē plures deos ſeu plures ſubſtā tias poº infinite ē veꝝ ex intētione ph̓i ꝯceſſuꝫ hanc on̄do qͣtrupl̓r. pͦ ex intētiōe eiꝰ in hͦ. 12. me tha. nā īferiꝰ caº vltīo ꝯcedit oīa entia hēre int̓ ſe ordinē ad pᵐ pᵐ ſed infinitū ītēſiue ē pōt eē ſubordinatum eēntial̓r alicui alteri. nec ſicut ad finē. ꝗa bonū infinitum nō ē propt̓ aliud. ſed bonū totius vniuerſi vtroqꝫ modo ſe habꝫ .ſ. ⁊ in ordine entium ſe ⁊ in ordīe eoꝝ ad opti mū ſeꝑatū. nec infinitū pōt eē alteri ſubordina tum vt principāti qꝛ ipſū hꝫ virtutem infinitā ⁊ tn̄ ẜꝫ Aꝝ in fine huius 12. entia nō volūt male diſponi vnus gͦ pͥnceps. ⁊ per ꝯn̄s nō erūt plu­ra īfinita ꝗa nō eēt ordīata dictomō. Reſpō detur ꝙ Aꝝ ꝯcedit ordinē in entibus ſeꝑatis ꝗa cā ẜꝫ depēdet a pª lꝫ nō ſit cāliter ab ea. ſic̄ ē in ſpēbꝰ figuraꝝ ⁊ numeroꝝ. qꝛ poſterior ſpēs