![]()
EPIS TOLA CXCIX tua carne licita ptāte poſſet exigere cōtinēt̓ abſtulerat. Deniqꝫ factū ē ut uinculū cōtinentiæ quo ſe dilectus īnexuerat cōtemptus abrūperet:& iratus tibi nō parceret ſibi. Sicut em̄ mihi retulit ꝑlator epl̓æ tuæ: cum cognouiſſet ꝙ oīa uel pene om̄ia quæ habebas neſcio ꝗbus duobus tranſeuntibꝰ monachis tanꝗͣ pauperibꝰ erogāda donaueris: tūc ille deteſtans eos tecū:& non dei ſeruos: ſed domos alienæ penetratores& tuos captiuatores& deprædatores putās: tā ſāctā ſarcinā quā tecū ſubierat indignatꝰ abiecit. Infirmus em̄ erat:& ideo tibi quæ in cōmuni ꝓpoſito fortior uidebaris: nō erat præſūptione turbādus: quia etiā ſi ad ipſas elemoſynas largiꝰ faciēdas forte pigriꝰ mouebat̉: poſſet& iſta condiſcere ſi tuis inopinatis nō feriret̉ expēſis: ſed expectatis inui taret̉ obſequijs: ut etiā hoc qd̓ temere ſola feciſti: multo cōſultius dilectiōe concordi multoqꝫ ordinatiꝰ& honeſtius ambo faceretis ne blaſphemarent̉ ſerui dei: ſi tn̄ hic fu erunt qui marito abſente atqꝫ neſciente: ab ignota muliere& aliena uxore tanta ſumpſerūt:& laudaret̉ deꝰ in oꝑbꝰ ur̄is quoꝝ eēt tam fida ſocietas: ut a uobis cōmuniter teneret̉: nō ſolū ſūma caſtitas: uerūetiā gl̓ioſa pauꝑtas. Nūc aūt incōſiderata feſtinatione attēde ꝗd feceris: Vt em̄ de illis monachis a ꝗbꝰ teipſe nō ædificatā ſed ſpoliatā eſſe cōquerit̉: ego bene ſentiā: nec homini præ ira turbatū oculū habēti cōtra dei fortaſſe famulos facile conſentiā. Nūꝗd tantū bonū ē ꝙ paupeꝝ carnē largioribꝰ elemoſynis refeciſti: quātū malū eſt ꝙ uiri tui mētē a tam bono ꝓpoſito ſubruiſti? An cuiuſꝗͣ tibi uitæ tēporalis ſalus charior eſſe debuerat ꝗͣ huiꝰ æterna? Nonne ſi ampliorē miſericordiā cogitans: ideo pauꝑibꝰ res tuas erogare differres ne ſcandalicatus maritus tuꝰ deo periret: uberiores tibi deus elemoſynas imputaret? Proinde ſi recolis ꝗd acquiſiueras qn̄ lucrata fueras uirū tuū: ut tecū chriſto ſanctiore caſtitate ſeruiret: Intellige ꝑ illas elemoſynas tuas ꝗbus cor eius euerſū eſt: quāto grauiore damno ꝑcuſſa fueris: ꝗ ſūt illa lucra quæ cæleſtia cogitabas. Si em̄ habet ibi magnū locū panis fractus eſuriēti: quātum locū ibi credēda eſt habere miſericordia q̄ homo eripit̉ diabolo tanꝗͣ leoni rrugiēti:& quem deuoret inquirēti? Neqꝫ hoc ita dicimꝰ ut ſi quiſꝗͣ ſcādaligatus fuerit de bonis operibꝰ nr̄is ab eis deſiſtendū putemꝰ: ſed alia cauſa ē alienarū: alia neceſſariaꝝ in ſocietate aliqua ꝑſonaꝝ: alia fidelis: alia infidelis: alia parentum erga filios: alia filioꝝ erga parentes: Alia poſtremo ea quæ in his rebꝰ uel maxime intuēda eſt uiri& uxoris: ubi mulierē cōiugatā nō licet dicere: Facio qd̓ uolo de meo: cū& ipſa nō ſit ſua ſed capitis ſui: hoc ē uiri ſui. Nā ſic quædā: ut cōmemorat apl̓s Petrꝰ: mulieres ſāctæ i. Petri.3. quæ in deum ſperabant ornabant ſe ſubiectæ ſuis uiris: ſicut Sara obſequebat̉ Abraæ dn̄m eū uocās: Cuius inꝗt factæ eſtis filiæ cū ad chriſtianas nō ad iudæas fœminas loqueret̉. Quid aūt mirū ſi pater cōmunē filium nolebat huius uitæ ſubſtentaculis a ma tre nudari: ignorās ꝗd ſectaturꝰ eēt: cū in ætate grandiuſcula eſſe cœpiſſet: utꝝ monachi ꝓfeſſionē: an eccl̓iaſticū miniſteriū: an cōiugalis neceſſitudinis uinculū? Gͣuis em̄ ad meliora excitādi& erudiendi ſint filij ſanctoꝝ: unuſquiſqꝫ tn̄ ꝓprium donū habet a 1. Corꝭ. 7. deo: alius ſic: alius aūt ſic. Niſi forte talia ꝓſpiciens& præcauēs rep̄hēdendus ē pater: cū beatus apl̓s dicat: Quiſquis aūt ſuis& maxīe domeſticis non ꝓuidet: fidē denegat 1. Timoth̓. 5. & ē infideli deterior. Cum uero de faciēdis ipſis elemoſynis loqueret̉: ait: Nō ut alijs refectio ſit: uobis aūt anguſtia. Parit̓ ergo cōſiliū de oībꝰ haberetis: pariter moderare/ mini ꝗd theſaurizādū eſſet in cælo: ꝗd ad uitæ huius ſufficientiā uobis& ur̄is ur̄oqꝫ filio relinquendū: ne alijs eſſet refectio: uobis anguſtia. Et ī his diſponēdis atqꝫ faciedis ſi ꝗd tibi forte melius uideret̉ ſuggereres uiro reuerent̉: eiuſdēqꝫ auctoritate tanqͣ tui capitis ſeq̄reris obediēter: ut oēs qui ſanū ſapiunt ad quos poſſet hoc bonū ur̄m fama ꝑferre: de domus ur̄æ fructu ac pace gauderēt:& aduerſarius reuereret̉ nihil habēs Z de uobis dicere praui. Porro ſi de faciēdis elemoſynis& ī pauꝑes impendēdis rebus tuis: de quo bono oꝑe& magno tam euidētia præcepta ſūt dn̄i cū uiro tuo fideli& tecū ſanctæ cōtinētiæ pacta ſeruāte conſiliū cōmunicare deberes: eiuſdēqꝫ nō ſpernere uoluntatē: Quāto magis de habitu atqꝫ ueſtitu nihil tibi præter eiꝰ arbitriū mutandū uel uſurpandū fuit: unde nihil diuinitꝰ legimꝰ imparatū. Scriptū eſt quidem: mulieres i. Timoth̓. 2. eſſe debere in habitu ornato: auriqꝫ circumpoſitio:& intortio crinium:& cætera hmōi quæ uel ad inanē pompā uel ad illecebram ferme haberi ſolent: merito rep̄hēſa ſunt. 