XXXI ita reſpectus cadit ibi ꝑ modū formalis. ſed vnitas eſſentie et pluralitas cadit ꝑ modū cauſe ideo ꝓprie et principaliter ſcd̓m relato nem ex ꝯſequēti vero ſꝫm ſubſtantiā dicunt̉ cauſaliter loquēdo. Et hoc magis patet ſi cō ſideremus ſignificationē hoꝝ nominū ī crea turis. vnde fit trāſlatio. Similitudo em̄ ē ſe cundū qualitatē ſimiliter et equalitas ſcd̓m quātitatē. et ſimilitudo dicit relatōni forma liter. ſꝫ qualitate cauſaliter. ſimiliter equali tas dicit quātitate cauſaliter ſed relationem formaliter. nō em̄ ē ſimilitudo qualitas ſed relatio. qͥ attendit̉ ſꝫm qualitatē. Ad illud qd̓ obicit̓ de magiſtro et hila. qd̓ ē eſſentia Dicendū ꝙ cauſaliter intelligunt̉ omnes tales ſermones. Ad illud qd̓ poſtea dicit̉. ꝙ e quale dicit̉ ſcd̓m quātitate. dd̓ ꝙ ſꝫm dicit cauſaꝫ efficientē. nō dicit formā ſic de ſimili Ad illud gͦ qd̓ obicit̉ ꝙ relatiua importani diſtinctionē. dd̓ ꝙ quedā indiuinis dicunt̉ ſꝫm relatione q̄ ſūt diſtinctiua relatoꝝ. vt pa ter et filiꝰ. et talia importat reſpectū diſtm̄ guentē et talia importat diſtinctionē vt exercitā. Quedā aūt dicunt̉ ſcd̓m relationē. q̄ ſūt relatiua diſtinctoꝝ vt ſimilis et equalis et talia importat reſpectū. ſed ille reſpectus nō ē notio diſtingues ſꝫ ꝯſequēs diſtinguen tē. Importat em̄ diſtinctionē vt nō exercitā ſed vt ꝯcepta. Nam reſpectus diſtingues ē ꝑ vnius ꝑſone ad aliā. ſcd̓m ꝙ ē ab illa. In huiuſmodi vero nominibus importat̉ reſpectus vnius ꝑſone ad aliā. ſꝫm ꝙ ꝯmunicant vnā natura. Et qꝛ reſpectus ē relatio iō plurificat̉. qꝛ vero reſpectus vnius eſſentie. ideo dicit̉ de pluribꝰ. Et ideo patꝫ vltimū qd̓ d̓r ꝙ nullū relatiuū dicit̉ de pluribꝰ niſi dicat relationē in ꝯmum. dd̓ em̄ ꝙ hoc n̄ ſolū ē in hijs nominibus q̄ importāt diſtinctionem in ꝯmum vt relatus et diſtinctus. veꝝ etiaꝫ in hijs. q̄ dicūt reſpectū pluriū vt ꝯmunicat in aliquo. Tale em̄ nomē. dicit reſpectū in con mum ſpeciuocatū tn̄ rōnē ꝯmunicationis n vno. vnde ſimiles dicunt̉ adm̄uicē relati ꝑti cipātes vnā qualitatē. Ercio q̄rit̓. vtꝝ p̄dicta noīa ſcꝫ eqͣlis et ſimilis dicat mutuā relationē. ſecū jdaꝫ qua pater filio et filius patri ſit equalis. et ꝙ nō videt̉. qꝛ ſꝫm dioniſium. In talibus n̄ recipimus reciꝓcationē ſed pater ē principiū filij. gͦ non cadit ibi reciꝓcatio vt dicat̉ pater equalis filio ¶ Itē hoc videt̉ rōne qꝛ em̄ filius ſīmilis ē patri. ideo dicit̉ ſi militudo patris. gͦ ſi ecōuerſo pater ē ſimilis filio ꝑfecte. gͦ pater e ſimilitudo filij. hoc aūt nō recipit̉ gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē qui ē equalis alij ſꝫm equalitate ſibi adequat̉. ſi gͦ pater ē equalis filio gͦ ſi adequat̉ quero a quo. aut a ſe aut ab alio. Non a ſe qꝛ quicunqꝫ equat ſe alij aliquid agit in ſe. ſed pater nihil agit in ſe gͦ nō adequat̉ nec ſe nec alio equat̉ gͦ nō eſt equalis filio. Contra ſimile et equale ſunt relatiua equiꝑantie. ſꝫ iſta denominat vtrūqꝫ extremū. gͦ ſi filius ē ſimilis patri pa ri rōne pater ē ſimilis filio. ¶ Itē ratio ſimilitudinis ē ꝯueniētia vel indifferētia in qua litate vel ſbā. Sed ꝯueniētia equaliter reſpi cit vtrūqꝫ extremū. et indifferētia. ſi gͦ filiꝰ ē īdifferēs patri et ecōuerſo pater ē ſimilis filio. ¶ Itē omne plurale geminat ſuū ſingu lare. ſed hec ꝯcedit̉ pater et filius ſunt ſimi les et equales. gͦ pater eſt ſimilis quero cui aut ſibi aūt alij. non ſibi ergo alij. kº dd̓ ꝙ ſimilis et equalis dupliciter accipiunt̉. aut ꝓut dicūt ꝯuenientia in quātitate vel qualitate. Aut ꝓut ſupra ꝯuenientiā addūt imitationē vel exp̄ſſionem ꝑfectam. primo quidā mō ſūt relatiua equiꝑantie. et dicunt̉ ad ꝯuertentiā ſꝫm ꝙ ꝓbant rōnes ſcd̓o inducte Alio mō ſimilis et equalis addit̓ ſuꝑ hoc ra tionē originis. vnde equalis dicit̉ quaſi ade quatus et ſimilis quaſi aſſimilatꝰ hoc modo nō ꝯuenit niſi ei qui ē ab altero. et hoc modo ꝓcedūt prime rōnes. ꝙ pater nō dicit̉ ſimilitudo filij ꝑ imitatione nec equat̓ filio ꝑ emanatione ab alio ſed equat ſibi filiū. Qd̓ tr̄ dicit dioꝰ. ꝙ nō recipimus reciꝓcationē ⁊cͣ. loquit̉ de cauſa ꝓpͥe. Et ꝓut differt ab effe ctū ꝑ eſſentiā. hoc aūt mō pater nō ē cauſa filij immo bene ē habitudo filij ad patrē ſic̄ ecōuerſo et ſic patēt omnia. Niſta ꝑte ſunt dubitatōnes circa lit terā. et primo dubitat̓ de ſitu huius ꝑtis. qꝛ cū sͣ diſ. xix. actum ē de qualitate. videt̉ hic magiſter ſuꝑflue repetere. Rº dd̓ ꝙ de equalitate et ſimilitudine ē lo qui dupliciter ſcꝫ a ꝑte rei et a ꝑte nominis. Et primo mō agit̉ de equalitate et ſimilitudine in p̄cedētibus ſcd̓o mō hic ¶ Itē querit̉ de hoc qd̓ dicit ꝙ nihil ē ſimile ſibi. vid̓ tur em̄ falſum qꝛ aliquis differt a ſe. ſic̄ ſortes ſenex a ſe puero. ergo pari rōne poteſt a liquid eſſe ſimile ſibi. ¶ Itē xp̄s homo ē ſibi ſimilis qꝛ nullus ē beatus niſi ſit deo aſſimu latus. xp̄s ē maxime deo aſſimulatus ergo ⁊cͣ ℟iº dd̓ ꝙ ſic̄ differētia aliqn̄ notat alietate ſuppoſiti a ſuppoſito. vt cū dicit̉ petrus eſt alius a paulo. Aliqn̄ alietatē ī natura vt cū dicit̉ xp̄s ſꝫm ꝙ homo differt a ſe deo. Aliquādo alietate ſtatus a ſtatu vt petrꝰ ſenex differt a ſe puero ꝑ hunc modū intelligend̓ de ſimilitudine. qn̄ igit̉ ſimilis dicit ſimilitudinē ſuppoſiti ad ſuppoſitū nō poteſt eſſe idem ſimilis ſibi. qn̄ vero dicit ſimilitudineꝫ nature ad naturā. vel ſtatus ad ſtatum. po teſt idē eſſe ſibi ſimilis qꝛ hec ꝯcurrūt in eadē ꝑſona. et ita intelligit magiſter. ¶ Itē q̄ rit̉ de hoc ꝙ dicit. ꝙ equalitas patris et filij nō ē relatio vel notio. qꝛ ſtatim p̄dixit. ꝙ ſimile et equale ē relatiuū gͦ ſimilitudo ē re latio. ℟º dd̓ ꝙ magiſter intelligit de notio ne q̄ ē ꝑſone ꝓpͥetas. Non de relatione ꝯmu niter intellecta. Vel aliter dd̓ ꝙ verbū magi ſtri ē cauſaliter intelligenduꝫ ſicut patet ex p̄cedentibus. quia equalitas nō conſiſtit in
zum Hauptmenü