ꝓprietatibus ꝑſonalibus. ſꝫ magis in eſſencialibus q̄ sͣ oſtenſa ſunt. On ē p̄termittendū hoc qd̓ illuſtris virhilaꝰ. Terminata ꝑte illa. in qua agit de ſignificatione hoꝝ nominū ſi milis et equalis. hic incipit ſcd̓a ꝑs in qua agit de hoꝝ nominū aꝓp̓atione. et habꝫ hec ps duas ꝑtes. In prima aſſignat aꝓp̓atiōes In ſcd̓a mouet et ſoluit dubitationē q̄ ex hu iuſmodi aꝓp̓atione habet origine infra diſ. xxxj. Hic orit̉ queſtio ex p̄dictis d̓ducta. pri ma ps diuidit̉ in duas ꝑtes. In prima aſſig nat aꝓp̓ata ſecundū hila. En ſcd̓a ſꝫm augͥ. ibi Inde etiā ſciri oportet ꝙ eandē triū ꝑſo naꝝ diſtinctionē. prima ꝑs habꝫ tres. ī prima aſſignat hila. aꝓp̓ationem et eius expla nationē. ꝓpter ſui obſcuritatē. in ſcd̓a oſten dit ꝙ illa qͣhila. aſſignat nō ſunt ꝓpria. ſed aꝓp̓ata ibi nō ē ſꝫm ex p̄miſſa expoſitionē In terciā vero oſtēdit ꝙ illa quibus hoc appriat ſunt ꝓpria. Aꝓpriatio em̄ ē ꝯmunis reſpectu pprij et hoc facit ibi. ꝓpria igit̉ ꝑſonarū ⁊cͣ. Illud gͦ ſciri oportꝫ ꝙ eandē triū ꝑſonaꝝ. hec ē ſcd̓a ꝑs huius ꝑtis. ī qua aſſignat ma giſter appriatione Augͥ. Et hec ꝑsͣ habꝫ du as. In prima ponit ipſam appriationē. In ſe cūda ponit eius expoſitione ibi. ſꝫ plurimos mouet qd̓ patri attribuit ⁊cͣ. et hec ꝑs habꝫ tres ſꝫm illa tria appriata. In prima oſtēdit ꝙ qualiter patri appriat̉ vnitas. oſtendens etiā īcidetaliter qualiter aliqua dicunt̉ vnū An ſcd̓a vero oſtēdit quomō filio aꝓpriat̉ eqͣ litas ibi. Nunc videamꝰ qualiter equalitas In tercia vero oſtēdit quoſ.ſ. appriet̓ ꝯcor dīa ibi. Qd̓ aūt in ſ.ſ. d̓r eſſe vtriuſqꝫ ꝯcordia O intelligentia eoꝝ q̄ dicunt̉ in hac ꝑte duo principaliter querunt̉. prīo querit̉ de aꝓp̓atione hilarij. ſcd̓o de aꝓpriatione augͥ. Et quātū ad primū querit tria. primo querit̉ vtꝝ imago dicat̉ in diuinis ſꝫm ſubſtantiā. an ſꝫm relationē. ſcd̓o da to ꝙ ſꝫm relationē. querit̉ vtꝝ imago ſit ꝓpriū filij. Tercio querit̉ de rōne aꝓp̓ationis illoꝝ triū ſcꝫ eternitas ſpeciei et vſus. Ꝙ aūt imago dicat̉ ſꝫm ſubſtantiā oſtendit̉ hoc mō hila. iiij. de trini. deus ad ꝯmunē ſibi cū d̓o imagine eandēqꝫ ſimilitudine reꝑit̓ hominū oꝑari. ¶ Itē bedā ſuꝑ illud faciamus ho mine ⁊cͣ. En hoc ꝙ dicit imaginē notat̉ vna et equalis ſubſtātīa trinitatis gͦ imago cum ꝑtineat ad ꝯmunitatē et vnitatē ſbe dicit̉ ſe cundū ſbām. ¶ Etē hoc ipſum videt̉ rōne. qꝛ illud idē qd̓ dicit exēplar actiue. dicit̉ imago paſſiue. ſꝫ exēplar in diuinis dicit̉ ſꝫm ſub ſtantiā. nō ſꝫm relatione gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē imago ꝯſiſtit in rephendedo aliquid non tantū m ſubſtātia ſꝫ etiā in diſtinctione et ordine di ſtinctoꝝ. ſi gͦ in diuinis nō cadit diſtinctio in vna ꝑſona. Neceſſe ē ꝙ ī diuinis attēdat imago ſꝫm ꝙ vnitas eſſentie ē in tribus ꝑſonis gͦ n̄ notionaliter. ſed eſſentialiter dicit̉ imago ī diuinis. Contra augͥ. in vj. de trini. quid abſurdius quā imaginē dici ad ſe. ſed omne qd̓ dicit̉ ſꝫm ſubſtantiā dicit̉ ad ſe g cū imago nō dicat̉ ad ſe nō dicit̉ ſꝫm ſubſtatiā. ¶ Itē hila. iiij. de trini. imago ſola nō ē gͦ imago in diuinis ē cū alio. ſed eſſentia nō ē cū alio gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē hoc ipſum videt̉ ꝑ diffinitionē īmaginis. qꝛ hila. dicit ꝙ imago ē rei ad rem coequādā ſed res q̄ coequatur rei ē ꝑſona gͦ imago ē ꝑſone ad ꝑſonā. Sed qd̓ dicit reſpectū ad alteꝝ dicit̉ ſꝫm relatione. gͦ imago. ¶ Itē hoc videt̉ ꝑ ethimologiam imago em̄ dicit̉ quaſi imitago. gͦ vbi ē ratio imaginis ibi ē imitatio. ſed diuina eſſentia n̄ imitat̉ aliqd̓ qꝛ omne tale ē ab aliquo gͦ ima go nō dicit̉ ſꝫm ſubſtantiā vel eſſentia. ℟y dd̓ ꝙ ſic̄ exēplar ſꝫm ꝓprietatē vocabuli dicit exp̄ſſionem ꝑ modū actiui. Vnde exēplar di cit̉ ad cuius īmitationē fit aliquid. ſic econtrario imago ꝑ modū paſſiui et dicit̉ imago qd̓ alteꝝ exprimit et īmitat̉. et hoc mō accipit̉ imago dupliciter ſꝫm ꝙ duplex ē exp̄ſſio ſcꝫ vel m nature vnitate vel m nature diuerſi tate. in nature ꝯmunitate ſiue vnitate. ſic̄ filius imꝑatoris dicit̉ imago patris. in nature diuerſitate. ſic̄ imago imꝑatoris ē in nūmo. ſic reſpectu dei dicit̉ imago ꝑ exp̄ſſionē ſꝫm idēptitatē nature et ſic ē imago increata et dicit̉ notionaliter ſiue lꝫm relationē. qꝛ imago dicit emanationē. Emanatio aūt in vnita te nature nō ē niſi ꝑſone. dicit̉ etiā imago ꝑ exp̄ſſioneꝫ in diuerſitate nature. et ſic dicit imago creata reſpectu totius trinitatis et ſic patet ꝙ imago in diuinis accepta dicit̉ ſꝫm relationē ꝑſone ad ꝑſonā. et hoc ſꝫm vocabu li ꝓpͥ̓etatē ſic̄ ꝓbāt rōnes ad hoc inducte. ſꝫ quoniā ꝯtingit abuti nomine exēplaris vt etiā dicat̉ exēplar qd̓ ad imitationē alteriꝰ fit ſic ecōtrario ꝯtingit abuti imagine vt dicat̉ imago ad cuius exp̄ſſionē fit aliquid. et ſic cū creatura fiat ad exp̄ſſionē eſſentie in trini tate ꝑſonaꝝ poteſt dici imago de tota trinitate. et ſic dicit̉ imago imaginans. Cum de rōnē nominis dicat̉ imaginatū ſic̄ exēplar di cit̉ exēplatū abuſiue. ꝙͣuis exēplar ſit exem plaris et ſꝫm iſtū modū dicunt̉ accepiſſe hilariꝰ et beda. vt dicit magiſter xvj. diſ. ij. li. Tamē poteſt dici ꝙ vterqꝫ loquit̉ de imagi ne creata q̄ cū ſit reſpectu vnius eſſentie eſt ꝯmunis imago triū ꝑſonaꝝ et iudicat vnita tē ſubſtātie in tribus. Vnde nunꝙͣ imago pu re dicit̉ ad ſe. qꝛ ſemꝑ dicit reſpectū vel ad aliā ꝑſonā vel ad creaturā. ſiue creature ad diuina natura. Nunqua etiā dicit̉ pure ſcd̓ꝫ ſubſtantiā. qꝛ ſemꝑ notat vel diſtinctioneꝫ interius vel exterius. Vnde imago nō dicit eſſentia ſimpliciter ſꝫ eſſentia vt in tribus ꝑſonis ꝯſiderata. Camē ꝓpͥetatē ſermonis ſeruādo imago dicit̉ ſꝫm relatioōni ꝑſonalē ꝓut dicit̉ imago eterna. Et ꝯcedēde ſunt auctoritates et rōnes ad hoc. ad anctoritates in oppoſitū patꝫ rn̄ſio. Ad illud gͦ qd̓ obicitur q exēplar dicit̉ eſſentialiter gͣ ⁊cͣ. dd̓ ꝙ non
zum Hauptmenü