Seite
Ad illud ergo qd̓ obicit̓. ꝙ contra nullū poteſt fieri. ꝑatꝫ ſolutio ꝙ nō ſunt falſa. Ad illud qd̓ obicit̉ ꝙ mīmū eſt ꝑmiſſio. dd̓ ꝙ maior ſignificatio vel minor nichil facit ad hoc. ſed p̄ſentialitas effectus. vel etiā qꝛ ſignat volūtatem abſolutā qua aliquid cō­notat abſolute. MAd illud qd̓ obicit̉ ꝙ po­tentiꝰ eſt illud ꝯtra cuiꝰ ſignū nō pōt fieri dicend̓ ꝙ verū eſt qn̄ voluntas vult oīno ꝙ nihil fiat. niſi ꝙ on̄dit ſe velle. ſed diuīa vo luntas nō eſt talis. imo vult ꝙ vnuſquiſqꝫ habeat ꝓpriā libertatem et faciat qd̓ vult. Vnde potentia faciendi ꝯtra diuīam vo luntate eſt a diuīa voluntate. et ideo nō eſ ſet potentior ꝓpter hoc. vnde diſtinguēdū. ꝙ poſſe facere ꝯtra ſignū volūtatis alicuiꝰ aut eſt contra volūtatem. et ſic atteſtat̉ im potentie. aut illud poſſe eſt a volūtate cuiꝰ eſt ſignū. et ſic nonatteſtae̓ īpotentie. ſed magis potentie. Ad illud quod obicit̉. ꝙ ꝯttra omīa. qꝛ fit ꝯtra p̄ceptionē q̄ ē maxi mū ſignū. ſoluend̓ eſt ꝑ īteremptōeꝫ ꝙ nō ē maximū ſignū qꝛ īpletio maiꝰ ē p̄terea hoc nihil facit ad ꝓpoſitū. ſꝫ p̄ſentialit̓ ī effectu et abſolutio in ſigͥficato. QAd illud qd̓ obi­citur. ꝙ fit ꝯtra ꝑmiſſione. qꝛ pc̄tor pōt nō peccare. dd̓ ꝙ deus nō d̓r ꝑmittere peccare niſi eū qui actualit̓ peccat. dum peccat. et tūc īpoſſibile ē eū nō peccare. Ad illd̓ qd̓ vlt̓ obicit̉. ꝙ ideꝫ fuit ibi p̄ceptū et ꝑmiſſuꝫ dd̓. ꝙ ꝑmiſſio multis mōis accipit̉ ī ſcripta Primo mō dicit̉ ꝑmiſſio nō ꝓhibere. ſic̄ dn̄ꝫ ꝑmittit mala. qꝛ nō cohibet. et hoc mō ē ſig nū volūtatis diuīe diſtinctū ꝯtra p̄ceptum Alio mō nō puīre tꝑaliter. et dicit̉ libellꝰ repudij ꝑmitti. Math. xix. moīſes ad duri. ciam vr̄am ꝑmiſit. Tercio mō nō ꝓhibere. psͣ. Traſcimi et nolite peccare. gloſa ꝑmittit ꝙ neceſſitatis eſt nō ꝓhibet. Quarto mō ꝑ mittere eſt minꝰ bonū indulgere. ſuꝑ illud j. cor̓. vij. hoc autē dico ſcd̓ꝫ indulgentiā ⁊cͣ gloſa permittit. Ercio q̄ritur vtꝝ debeat deꝰ mala ꝑ­mittere. et ꝙ ſic videt̉ job. xij. habu­dabūt tabernacula p̄donū ⁊cͣ. Greg̓. Omīpotens deꝰ qd̓ fieri ꝓhibet iuſtū eſt vt fieri ſinat. Item deus debet ꝯſeruare or­dīnē quē īſtituit. ſꝫ cum deꝰ creauit hoīeꝫ de dit ei liberā volūtatem. ſꝫ libera volūtas d̓r eo ꝙ liber poteſt quicquid vult. gͦ ſi vult malū vult pōt in malū. gͦ cū nō debeat au­fere homī potentiā quā dedit. debet ip̄m ꝑ mittere peccare. Itē malū frequēt̓ ē occa­ſio maioris boni. ſed non fieret niſi malū p̄ ceſſiſſet. vt pꝫ in paſſione xp̄i. ſꝫ decet deū fa cere et ꝑmittere id qd̓ eſt via ad melius. g cum nō poſſit malū facere. ſolū debet ꝑmit­tere. Ꝙ Item deus oīa facit ꝓpter laude ſuā ſed ī malis maīfeſtat̉ laus diuīe iuſticie et miſericordie. gͦ ſi non debet facere ꝯtra am pliatōeꝫ ſue laudis. nō debet īpedire. ne ma la fiant. gͦ ⁊cͣ. Contra ro. j. nō ſolū qui ta lia agunt digni ſunt morte. ſed qui conſen­ciūt. gloſa. Cōſentire eſt facere cū poſſit ar­guere. gͦ cum dous poſſit corrigere et ip̄e di re malū. ſi ꝑmittit et tacet conſentit. ſꝫ qui ꝯ ſenciūt digni ſunt morte. gͦ ⁊cͣ. Ij Itē Augͥ. xix. de ciui dei. ca. xvj. ad īnocentis officiū nō ſolū ꝑtinet memini malū inferre. ſꝫ etiā a peccato cohibere. gͦ ſi deꝰ nō cohibet cum poſſit. deus nō eſt īnocens. ꝘItem rōne vi detur. qꝛ omēs virtutes noſtre debēt hr̄e ex emplar in deo. ſꝫ ī nobis eſt virtꝰ zeli. gͦ et ī deo. ſed zelus quantū pōt obuiat pc̄to. gͦ ſi deus habet zelum quātū p ōt obuiat. gͦ ⁊cͣ. Item̄ vniuerſe vie dn̄i miſericordia et ve­ritas. ſi gͦ ꝑmittit iuſtū peccare. aut eſt mi ſericordie. aut iuſticie. nō miſericordie. con ſtat. nec iuſticie. qꝛ iuſtus nō meruit cadere gͦ ⁊cͣ. kº dd̓. ꝙ deus ꝑmittit mala fieri. et hoc ordīatiſſime. duplex em̄ eſt ordo re­rū. vnus in vniuerſo. alter in finem. et vtqꝫ exigit. ꝙ deus ꝑmittit mala fieri. ordo qͥp­pe in vniuerſo exigit. qꝛ ad ꝑfectionē vniuer ſitatis ncc̄e fuit fieri creatura arbitrio libe­rā. et peccare potentē. ſed āminiſtratio vni tatis eſt vt deus ſic res ꝯditas āmīſtret. vt eas agere ꝓprie motus ſinat. ſic̄ dicit Augꝰ vij. de ci. dei. E deo cū debuerit dare poten­tia peccandi. et debuerit regere ſaluo ordīe ſue ꝯdcͣonis. ſi voluit peccare. debuit ꝑmit­tere. et ſi voluit peccare. debuit ꝯſernare. et ita debet ꝑmittere mala. Ordo ad finem hoc exigit. qꝛ duplicē fine ꝯtingit reꝑire in vniuerſo. vnus eſt ſolus electoꝝ. aliꝰ diuīa laus. quoniaꝫ gͦ ꝑmiſſio maloꝝ. reddit ele ctos glorioſiores ꝑ occaſionē. et deꝰ nō cu­rāt vtꝝ ꝑ cāꝫ vel ꝑ occaſionē electoꝝ gloria augeat̉. ideo deꝰ ꝑmittit recte. vnde Augͥ. xj. de ci. dei dicit ꝙ nullū faceret quē malū pſciret niſi ꝑiter noſſet quibꝰ bonoꝝ vſibus accommodaret. ꝓſunt autē eis exercitado. et ideo dicit de lapſu mundi. ꝙ ꝑmiſit plures eſſe molos. qꝛ ſi pauci eſſent. nō auderēt ex ercere bonos. diuīa etiā laus hic exigit qꝛ oc caſione mali. ſumme manifeſtat̉ diuīa mīa ī electis in filij vnigniti donacōne ꝓ inimicis ſcd̓m tꝑs. Sūme etiā manifeſtat̉ dei iuſti­cia in eterna punitōne r̓proboꝝ. vnde augͥ. xj. de ci. Si om̄es remanerēt in pena in ullo appareret miſericordis gr̄ā redimētis. Rur­ſus ſi omēs tranſferētur ad lucem. in nullo apꝑerēt ſeueritas vltiōis. Ad illd̓ gͦ qd̓ obi citur. ꝙ ꝑmittere eſt conſentire. dicend̓. ꝙ ꝑmittere malū eſt duplicit̓. aut nō cohibeº manū vel aīmū. nec in facto nec in retributi­one. et ꝯſentire eſt vel nō cohibendo manū ſed tn̄ puniendo tranſgreſſorē et arguendo continue. et ſic n̄ ꝯſentit. et hoc mō deus ꝑ mittit et non ꝯſentit. Ad illud qd̓ obicit̉ ꝙ ad īnocentē ꝑtinet cohibere dicend̓. ꝙ il lud ītelligit̉ de cohibitōe ꝙͣtum ad arguitō nem et punitōeꝫ. nō quātū ad voluntatis cō­actione. Ad illud quod obicitur. ꝙ zelus