ꝙ deus vult ex libidīe. ad hͦ etiā tenemur ꝓ loco et tꝑe. ſi habemꝰ caritatē. ſi aūt non habemꝰ. nō ad hoc tenemur. ſꝫ ad equiualēſ qꝛ tenemur facere qd̓ in nobis eſt. vt habea mus et ad hͦ ſimiliter ꝓ loco et tꝑe obligamur. ¶ Ex hijs patꝫ reſpōſio ad obiecta. ꝙ enim obicit̉. ꝙ aliquis ſine peccato honorat. pentes etiā ex nat̉ali pietate̓. dd̓ ꝙ verū eſt. et ex hoc ſoquit̉ ꝙ nō in om̄i actu tenet̉ con formare. nō tn̄ ſequitur ꝙ nō teneat̉. et ꝑ hͦ ptꝫ ſequēs. qd̓ obicit de generalitate actuū ptꝫ etiā aliud qd̓ obicit de generalitate tēporis. ¶ Ad illud qd̓ vltimo obicit̉. ꝙ non eſt in ptāte nr̄ā habere caritatē. dd̓ ꝙ in po teſtate habentiū caritatē ē et in ptāte nō ha bentiū nō ꝓpinqua ſed diſpoſitiua. p̄t enim quilibet facere quo facto habeat caritatem. et ideo ſi non faciat īputat̉ ſibi. nec excuſat ꝑ īpoſſibilitatē. qꝛ non eſt īpoſſibilitas vbi ſuccurrit aliūde ꝑtas. et nō deficit. niſi ꝓpt̓ nr̄am negligentia. ¶ Ad illud qd̓ obicit de oſtinato. dd̓ ꝙ nullus eſt a deo obſtinatꝰ qui nō poſſit facere qd̓ in ſe ē. et qui nō poſſit redire ad cor. et ideo tenet̉ ſicut et alij. licet nō ꝓ quolibet inſtanti. ſꝫ ꝓ loco et tꝑe Si autē tu q̄ras. quid ſit locꝰ et tempꝰ. meliꝰ docet vnctio ꝙͣars. tn̄ qn̄ dn̄s viſitat eū interiori allocutōne vel exteriori p̄dicatōne vel aliquo tali in quo eſt oꝑtunitas redeun di ad cor. ſi tunt negligat inducit in cōtēp tum et obmiſſionis peccatū. Ecundo q̄rit̓ vtrū teneamur conformare volūtatem nr̄am volūtati diuīe in volito. et ꝙ ſic videt̉. Math. xij. qui nō eſt mecū. contra me eſt. gͦ ſi non ꝯſonat deo in volito eſt cōtra deum. gͦ ſi tenemur deo nō eē ꝯtrarij tenemur velle qd̓ d̓s vult. ¶ Item ſuꝑ illud psͣ. Non adheſit mihi cor prauū. glo. prauūcor atqꝫ diſtortū habꝫ qui non vult hoc qd̓ deus vult. ſed tenemur vitare cordis prauitatē. gͦ tenemur velle qd̓ deus vult. ¶ Item tuliꝰ diffiniens amiciciā dicit. ꝙ auaricia eſt idem̄ velle et idem nol le in rebus honeſtis. ſꝫ tenemur deo ſeruare amiciciā. gͦ et idem velle in honeſtis. ſꝫ deꝰ nō vult niſi iuſtum et honeſtū. gͦ debemus nr̄am volūtatem ſue cōformare in omībꝰ. Itemomīs intellectꝰ qui diſcordat a prima volūtate ſiue cognitione in cognito eſt falſus. gͦ omīs affectus eſt iniquꝰ qui nō con cordat cū diuina volūtate in volito. gͦ ⁊cͣ. ¶ Et em̄ tenemur velle qd̓ deus p̄cepit. aut gͦ qꝛ p̄cepit. aut qꝛ vult. nō qꝛ p̄cepit. qꝛ illi qui fiūt mūdati quibꝰ datū eſt p̄ceptū a do mino in tacendo nō peccauerūt in reuelanº qꝛ diuīa inſpiratōe cognouerūt dn̄m deum nō velle illud qd̓ p̄cipiebat. gͦ tenemur vel le qd̓ deus vult. ¶ Item tenemur credere n̄ tm̄ qd̓ p̄cipit deus credere. ſꝫ etiā omne qd̓ dicit eſſe verū. gͦ a ſimili tenemur velle non tm̄ qd̓ p̄cipit deus velle. ſed omē qd̓ īdicat ſe velle tanꝙͣ bonū. gͦ tenemur velle omne qd̓ ſcimꝰ deū velle. CCōtra Augͥ. in euch. aliqn̄ homo bona votūtate vult qd̓ nō vult deus. ¶ Item viri ſancti frequēter volūt op poſita. ſicut aplūs volebat alligari in iherū ſalem et diſcipuli volebant act. xxj. ſed conſtat ꝙ deus aliqd̓ illoꝝ velebat. gͦ licet cotrariū diuīe volūtati velle meritorie. gͦ ⁊cͣ. ¶ Etem̄ ſi tenemur in volito conformare. g cū in differētibus non ſit nobis volūtas di uina determīata quicūqꝫ vult aliquod īdifferens determnīate ꝯmittit ſe diſcrimī. ergo peccat mortalit̓. qd̓ abſurdum eſt. ¶ Si dicas ꝙ tenet̉ qn̄ ſcit dn̄i volūtatem. Contra ſcīa non inducit nouū peccatū neqꝫ intentōꝫ ſed ſolū aggrauat peccatū. gͦ ꝓpter ſcīaꝫ ne mō tenetur. ſicut nec ignoras. ¶ Item jhere mīas dolebat ſuꝑ deſtructione iheruſalem ī trenis. Xp̄s flebat ſuꝑ iheruſalē. luc. xix. beata virgo et apoſtoli ſuꝑ paſſione xp̄i. ſi flebant et dolebat. et dolor eſt de rebus q̄ nobis nolētibus accidūt. ergo nolebant. et conſtat ꝙ omēs hij merebantur et ſciebant deum velle contrariū. ergo licite et meritorie poſſumus velle ꝯtrariū diuīe volūtatis. etiā vbi ſcitur. ¶ Item qn̄cūqꝫ platus meus velit aliquid nō teneor illud velle. niſi mihi p̄cipiat. etiā ſi ſciam ip̄m velle. gͦ ꝑironē ꝙͣ tūcūqꝫ velit deus aliqd̓ nō teneor illud velle quatucūqꝫ mihi īnoteſcat. niſi deus mihi precipiat. ttem ꝙ deus conſulit vult et nos ſcimꝰ eum velle. tn̄ nō tenemur velle. ꝙͣ uis multū ſibi placeat. etiā pluſꝙͣ p̄ceptum ergo nō tenemur velle om̄e qd̓ ſcimꝰ deū vel le. ¶ Riº ad hoc dicūt aliqui. ꝙ nō tenemur conformare volūtatem nr̄am volūtati diuīe in om̄i qd̓ vult deus. ſed hoc eſt ꝑfectionis et ſuꝑerogatōis. et h oc erit ī prima. ſꝫ ad hͦ ſolū tenemur ꝙ ip̄e nos vult velle. dicūt aūt ꝙ deus non vult velle ſolū qd̓ p̄cipit. et nol le qd̓ ꝓhibet. hec em̄ ſunt ſigna ꝑ que ſufficienter indicat nobis ſuam voluntatem qua vult nos velle aliquid in alijs volitis ſiue īnoteſcant ſiue non. licet velle cōtrariū ſine peccato et ꝑ hoc ſoluūt ad vtraqꝫ partem. Vnde dicūt ꝙ licet nobis aliqua velle ꝓp̓e qꝛ nō decet velle oppoſita. vt ptꝫ de deſtru ctione gentis noſtre et de calamitibus iuſtorum et ꝯſimiliū. etiā ſi deus pluat vel di ſponat pluere. oppoſitū poſſum petere et velle. ſed licꝫ iſta via ſit facilior. tn̄ qꝛ augͥ. dicit. ꝙ impiꝰ eſt cui nōplacet diuīa ꝓuidentia. nō tm̄ videtur ꝙ homo teneat̉ velle dei mādata. ſꝫ etiā ꝙ teneat̉ velle dei oꝑa. et iterū quō nō recalcitrat voluntas noſtra volnitati diuīe qn̄ deus vult aliquid. et noſ omīa volumꝰ ꝯtrariū. oīno videtur ei repus nare et iterū gloſa p̄dicta videtur dicere. ꝙ homo qui nō vult ꝙ deꝰ vult habet cor pra uum. nō dicit ꝙ deus vult ip̄m velle. vel ꝙ deus p̄cipit. ¶ Preterea aliter dicend̓. ꝙ re uera non teneamur velle omne qd̓ d̓s vult. ſed ſolum qd̓ vult et innoteſcat. nec adhuc
