RPISTOLA LXXXV eſt ut ea probares datum. Nemo enim quod legit: in codice ipſo cernit uerū eſſe: aut in eo qui ſcripſerit: ſed in ſeipſo potius ſi eius menti quoddam non uulgariter candi­dum: ſed a fæce corporis remotiſſimum lumen ueritatis impræſſum eſt. Quod ſi falſa aliqͣ atqꝫ improbanda compereris: de humano nubilo irrorata ſcias:& ea uere noſtra eē dubites. Hortarer aūt te ad quærēdū: niſi uidere mihi uiderer hiātia quædā ore cor dis tui: Hortarer etiā ut qd̓ uerū cognoueris uiriliter teneas: niſi patefeceris euidētiſſi­mum robur animi& conſilij tui. Totū enim ſe mihi breui tempore diſcuſſis corporeis tegumētis: quod in te uiuit aperuit. Neqꝫ ullo modo ſiuerit domini noſtri miſericordiſ­ſima prouidentia: ut catholico chriſti gregi tu uir tam bonus& egregie cordatus alie­nus ſis. Sancti Auguſtini ad Conſentiū: de tribus generibꝰ rerum quæ uidētur: Vnū corpo taliū: Secūdū ſimile corporalibꝰ: Tertiū ab utroqꝫ diſcretū: quo ip̄a ſola trinitas uidet̉: & quædam pulchra de ipſa trinitate pertractātis: Epl̓a. LXXXV. Vguſtinus: Conſentio. Cogitationis carnalis compoſitionem uanūqꝫ figmen­tum: ubi uera ratio labefactare incipit: continuo illo intus adiuuante atqꝫ illu­minante: qui cum talibꝰ dolis in cordibꝰ noſtris habitare non uult: ita iſta con­fringere atqꝫ a fide noſtra quodāmodo excutere feſtinamꝰ: ut ne puluerē ꝗdem ullū phantaſmatū illic remanere patiamur. Quāobrē niſi rationē diſputatōis qͣ forniſecꝰ ad moniti: ipſa intrinſecꝰ ueritate lucente hæc falſa eſſe perſpicimꝰ: fides in corde nr̄o an­teceſſiſſet: quæ nos indueret pietate: incaſſū quæ uera ſunt audiremus. Ac ꝑ hoc quo­niam id quod ad eam pertinebat fides egit: Ideo ſubſequens ratio aliquid eorum quæ inquirebat inuenit: falſæ itaqꝫ rationi: non ſolum ratio uera: qua id quod credimꝰ intelli gimus: uerumetiam fides ipſa rerum nondum intellectarum: ſine dubio præferenda eſt. Melius eſt enim quamuis nondū uiſum credere quod uerū eſt: ꝗͣ putare te uerum uidere quod falſum ē. Habet nāqꝫ fides oculos ſuos: quibꝰ quodammodo uidet uerū eſſe qd̓ nondum uidet:& quibus certiſſime uidet non dum ſe uidere qd̓ credit. Porro autem qui uera ratione iam qd̓ tantūmodo credebat intelligit: profecto præponendꝰ eſt ei qui cupit adhuc intelligere qd̓ credit. Si autem nec cupit& ea quæ intelligenda ſūt: credenda tantūmodo exiſtimat: cui rei fides proſit ignorat. Nam pia fides ſine ſpe H& ſine charitate eſſe nō uult. Sic igit̉ homo fidelis debet credere qd̓ nōdum uidet: ut uiſionem& ſperet& amet. Et uiſibilium quidem rerum præteritarum quæ temporali ter tranſierūt ſola fides eſt: quoniā nō ad hoc uidenda ſperantur: ſed facta& tranſacta ctedūtur: ſicut eſt illud: ꝙ chriſtus ſemel pro peccatis noſtris mortuꝰ eſt& reſurrexit: nec iam moritur:& mors ei ultra non dominabit̉. Ea uero quæ nondum ſunt ſed futu ra ſunt: ſicut noſtrorum ſpiritalium corporum reſurrectio: ita credunt̉ ut etiam uiden­da ſperent̉: ſed oſtendi modo: nullo poſſunt modo. Quæ uero ita ſunt ut neqꝫ prætē­reant neqꝫ futura ſint: ſed æterna permaneant: partim ſunt inuiſibilia: ſicut iuſticia: ſicut ſapiētia: partim uiſibilia: ſicut chriſti immortale iam corpꝰ: ſed inuiſibilia intellecta conſpiciūtur: ac per hoc& ipſa modo quodam ſibi congruo uident̉:& cum uidentur multo certiora ſunt ꝗͣ ea quæ corporis ſenſus attingit: ſed ideo dicūtur inuiſibilia: quia oculis iſtis mortalibꝰ uideri omnino non poſſunt. At illa quæ uiſibilia ſunt permanen­tia: poſſunt ſi oſtendāt̉ etiā his mortalibꝰ oculis conſpici: ſicut ſe diſcipulis poſt reſur­rectionem dominꝰ oſtendit: ſicut& iam poſt aſcenſionem apoſtolo Paulo& Stepha­no diacono: Proinde iſta uiſibilia permanentia credimus: ut etiam ſi non demonſtren tur: ſperemꝰ ea nos quandoqꝫ uiſuros. Nec ea tenemur ratione intellectuqꝫ cōprehen­dere: niſi ut ea quia uiſibila ſunt ab inuiſibilibus diſtinctius cogitemus:& cum cogita­tione qualia ſint imaginamur: ſatis utiqꝫ nouimus ea nobis nota non eſſe. Nam& anti­ochiam cogito incognitam: ſed nō ſicut carthaginem cognitam. Illam quippe uiſionē cogitatio mea fingit: hanc recolit: nequaꝗͣ tamen dubito ſiue qd̓ de illa teſtibus mul­tis: ſiue qd̓ de iſta meis aſpectibus credidi. luſticiam uero& ſapientiā& quicꝗd eiuſmo di eſt: non aliter imaginamur: aliter cōtuemur: ſed hæc inuiſibilia ſimplici mentis atqꝫ ratiōis intentiōe intellecta conſpicimꝰ ſine ullis formis& molibꝰ corporalibꝰ: ſine ullis