46 LPISTOLA CC & cætera hmōi: uerūetiā illud qd̓ in lege dictum ē: Nō cōcupiſces: qd̓ utiqꝫ& xp̄anus nullꝰ ambigit eſſe dicendū: nō iuſtificat hoīem niſi ꝑ fidē leſu xp̄i:& gratiā dei ꝑ leſum xp̄m dn̄m nr̄m. Idē ipſe ꝗppe dicit apl̓s: Quid ergo dicemꝰ? Lex peccatū eſt? Abſit. Ro.7. Sed pctm̄ n̄ cognoui niſi ꝑ legē. Nā cōcupiſcētiā neſciebā niſi lex diceret: Nō cōcupi­ſces. Occaſione aūt accepta: peccatū ꝑ mādatū operatū ē in me oēm cōcupiſcētiā. Si­ne lege em̄ peccatū mortuū ē. Ego aūt uiuebā aliqn̄ ſine lege. Adueniēte aūt mādato pctm̄ reuixit. Ego aūt mortuꝰ ſū:& īuētū ē mihi mādatū qd̓ erat ī uitā: hoc ē in mortē. Peccatū em̄ occaſione accepta ꝑ mādatum fefellit me:& ꝑ illud occidit. Itaqꝫ lex qui­dē ſācta:& mādatū ſāctū:& iuſtū:& bonū. Qd̓ ergo bonū ē mihi factū ē mors? Abſit. Sed pctm̄ ut appareat pctm̄: ꝑ bonū mihi operatū ē mortē: ut fiat ſuꝑ modū pctm̄ pec­cans ꝑ mādatū. Scimꝰ em̄ ꝗa lex ſpiritalis ē: Ego aūt carnalis ſū: uenūdatꝰ ſub peccato. Qd̓ em̄ operor ignoro: No em̄ qd̓ uolo hoc ago: ſed qd̓ odi illud facio. Si aūt qd̓ nolo hoc facio: cōſentio legi qm̄ bona ē. Videmꝰ itaqꝫ in his apl̓icis uerbis legē nō ſolū nō eſſe pctm̄: ſed etiā eſſe ſanctā:& mādatū ſanctū& iuſtū& bonū: qd̓ dictū ē: nō concupi ſces. Sed pctm̄ ꝑ bonū fallit:& ꝑ illud occidit eos ꝗ cum ſint carnales: putāt ſuis uiribꝰ legē ſpiritalē ſe poſſe cōplere:& ꝑ hoc fiūt nō ſolū peccatoreſ: qd̓ eſſent etiā ſi legē nō accepiſſēt: ſed etiā p̄uaricatores: qd̓ n̄ eſſent niſi legē accepiſſent. Sic em̄ alio loco di Ro.4. cit: Vbi lex n̄ ē: nec p̄uaricatio. Lex ergo ſubintrauit: ſicut alibi ip̄e teſtat̉: ut abūdarei Ro. 5. A delictū. Vbi aūt abundauit delictū: ſuꝑabundauit& gr̄a. Hæc eſt igit̉ utilitas legis: ꝗa oſtendit hoīem ſibijpſi ut ſciat infirmitatē ſuā:& uideat quēadmodū ꝑ ꝓhibitionē au­geat̉ potiꝰ carnalis cōcupiſcētia ꝗͣ ſanet̉. Appetunt̉ em̄ ardentiꝰ quæ uetant̉: dū id qd̓ ſpiritaliter iubet̉ carnalis obſeruare cōpellit̉. Vt aūt ſit ſpiritalis ꝗ legē impleat ſpiri­talē: nō ſit ipſa lege: ſed gratia: hoc ē n̄ imꝑio: ſed beneficio: nō iubēte littera: ſed adiu uāte ſpiritū. Incipit aūt homo ſcd̓m gratiā ī īteriori hoīe renouari: ut mente agat qd̓ amat: nec carni cōſentiat agēti qd̓ odit: id ē nō ut oīno nō cōcupiſcat: ſed ut poſt cōcu piſcētias ſuas nō eat. Qd̓ ꝗdē ta magnū eſt: ut ſi oīmodo fieret:& ꝗͣuis inſint dū ſumꝰ in corꝑe mortis huiꝰ deſideria peccati: nulli eoꝝ tn̄ adhiberemꝰ aſſenſū: nō eſſet unde diceremꝰ patri noſtro ꝗ ē ī cælis: Dimitte nobis debita nr̄a. Nee tn̄ ideo tales iā eſſe­Matth̓. 6. mus qͣles erimꝰ cū mortale hoc īduerit īmortalitatē. Tūc em̄ n̄ ſolū nulli deſiderio pec cati obediemꝰ: ſed nulla erūt deſideria talia ꝗbꝰ nō obedire iubeamur. Nūc ergo ubi dicit̉: lā nō ego operor illud: ſed id qd̓ ī me habitat pctm̄: de cōcupiſcētia carnis dicit̉: quæ oꝑat̉ in nobis motꝰ ſuos etiā qn̄ eis nō obediemꝰ: dū nō regnat peccatū ī noſtro 8o. 6. mortali corꝑe ad obediendū deſiderijs eius: nec exhibemꝰ mēbra nr̄a arma iniꝗtatis peccato: ī qͣ iuſticia nōdū cōſūmata ꝑſeuerāter ꝓficiētes: ad eiꝰ cōſūmationē qn̄qꝫ ue­niemus ubi peccati cōcupiſcētia nō cohibēda atqꝫ frenāda: ſed nulla ſit. Hæc enim lex poſuit dicēdo: Nō cōcupiſces: non ꝙ hic ualeamꝰ: ſed ad qd̓ ꝓficiēdo tēdamus. Veꝝ hoc ſit nō lege quæ hoc imperat: ſed fide quæ hoc impetrat: nō lr̄a qͣ iubet̉: ſed ſpiritu quo ſanat̉: Nō ergo meritis oꝑantis hoīs: ſed largiētis gratia ſaluatoris. Vtilitas itaqꝫ legis ē ut hoīem de ſua infirmitate conuincat:& gratiæ medicinā quæ in xp̄o ē implo­rare cōpellat. Oīs em̄ ꝗ īuocauerit nomē dn̄i ſaluꝰ erit. Quō ergo inuocabūt in que nō crediderūt? Quō credēt quē nō audierunt? Vn̄ paulopoſt dicit: Igit̉ fides ex auditu: Ro. 10. B auditꝰ aūt ꝑ uerbū chriſti. Quæ cū ita ſint: Qui ſe iſraelitas eſſe carnalit̓ gaudent: ſed præter gratiā xp̄i: in lege gloriant̉: hi ſūt de ꝗbꝰ idē apl̓s ait: Ꝙ ignorātes dei iuſticiā& Ubi sͣ luā uolētes cōſtituere: iuſticiæ dei non ſūt ſubiecti. Dei ꝗppe dixit iuſticiā: quæ hoī ex deo eſt: Suā uero: quā putāt ſibi ſufficere ad faciēda mādata ſine adiutorio& dono eiꝰ ꝗ legē dedit. His aūt ſil̓es ſunt ꝗ cū ꝓfiteant̉ ſe eſſe xp̄ianos: ipſi gratiæ xp̄i ſic aduer­ſant̉: ut ſe humanis uiribꝰ diuina exiſtimēt implere mandata: ac ſic etiā ipſi ignorantes dei iuſticiā:& ſuā uolētes cōſtituere: iuſticiæ dei nō ſunt ſubiecti. Nō ꝗdē noīe: ſed tā­tum errore iudaizātes. Hoc genꝰ hoīum capita ſibi inuenerāt Pelagiū& Cæleſtinū impietatis huiꝰ aſſertores acerrimos. Qui recenti iudicio dei ꝑ diligētes& fideles ſer­uos eiꝰ etiā catholica cōmunione priuati ſūt:& ꝓpter cor impœnites adhuc in ſua dā­natione ꝑſiſtunt. Quiſquis ab iſto carnali& aīali: atqꝫ ideo nō īmerito reprehenſibili Q3