occulta. ⁊ hͦ eſt i. ſūt: ⁊ non ſūt not. ſuos quo ꝰ ī li exo. nbꝰ Sed languens circa queſtiōes ⁊ pugna verboꝝ.i. iexpeditꝰ ad ſoluend̓ ſꝫ ſemꝑ circa vn̄ recte ait. languēs. Non em̄ recuſando fid̓ penitus. morit̉ nec adu̓ſitatis ſcīa ꝯualeſcit ſꝫ quaſi repetitis acceſſionibꝰ languet circa qͥoēs ⁊ pugnas v̓boꝝ. Queſtio em̄ erat an aliqͥs eſſet: ſeruus cū om̄s ex eiſd̓ pr̄ibus ſint orti ⁊ on̄s xp̄s redemit. verboꝝ ec̄ pugne videban tur. qꝛ dn̄s dicit. Si filius vos liberauerit vere liberi eritis. hec em̄ verba vident̉ repugnare verb̓ apl̓i. ſꝫ ſenſus ꝯcordat̉. Sequit̉ ex quibus.ſ. pugnis ⁊ qͥoībꝰ. oriunt̉ inuidie ⁊ ꝯtēciones: qꝛ q̄ ſeruos hn̄t inuident ⁊ ꝯten dūt ⁊ blaſphemie. in deū ⁊ aliena tollit ſibi. ⁊ ſuſpiciones male. quaſi hanc lib̓tatē finxeri muˢ ad lucꝝ: ⁊ ꝯflictaciōeˢ: pſeudo p̄dicatoꝝ ꝯtra alios.ſ. hoīm mēte corruptoꝝ. qͦꝝ.ſ. ro corrupta eſt. ⁊ qui pͥuati ſunt a veritate..i. a vera reꝝ ꝯgnicione ⁊ ſcripturaꝝ intelligētia hoīm dico exiſtimanciū. queſtū eſſe pietatē. ī Aymo q̄ ideo opus pietatis faciūt.i. p̄dicant. vt lucrū tēporale ab auditoribus accipiant. qꝛ ꝓ qͦ ſtu p̄dicant. non ꝓ futuris St aūt queſtus magnus pietas cū ſuf ficiencia. Nichil em̄ intulimus in hunc mundū haut dubiū qꝛ nec auferrē quid poſſu mꝰ hn̄tes aūt alinta ⁊ quibus tegamur hyꝯtenti ſinius. Eſt aūt. q. putant qd̓ pietas ſit queſtꝰ. ſed pietas eſt longe alius queſtus qꝛ eſt queſtꝰ magnus.ſ. eternus pietas cū ſuffiēcia ꝙͣ hēt ille cui ſua parua ſufficiūt qn̄ homo nō pluˢ deſid̓at hr̄e quā neceſſe eſt qd̓ decet; Nich̓ em̄ naſcendo. nitulimus in hūc mūdū haut.i. nec dubiū eſt qꝛ nec. moriendo. poſſumꝰ auferre Anibꝰ quid.i. aliqͥd de mūdo. vn̄ job. Nūdꝰ exiui d̓ vtero matris mee. nudus reu̓. il. hn̄tes aūt. q ⁊ ſi nichil intulerimus vel ablat̉i ſimus. non tn̄ oīo abicienda ſūt h̓ tꝑalia. ſꝫ. hn̄tes alim̄ta ⁊ indumēta: quibꝰ tegamur. hys ꝯtenti ſimꝰ qꝛ qui vltra tendit malū inuenit. vn̄ ſubdit. Am qui volūt diuites fieri. incidūt in tē ptacionē ⁊ laqueū dyaboli. ⁊ deſideria multa ⁊ inutilia ⁊ nociua. que mergūt hoīeˢ in in territū ⁊ ꝑdicionē Radix em̄ oīm malo rum eſt cupiditas. Nam qui volūt diuites fieri: nō dico qui ſūt diuītes. ſꝫ qui volūt eē. incidūt in tēptacionē ⁊ laqueū dyaboli. ip̄o actu Non ē genumali qd̓ non excupiditate aliqn̄ ꝓueniat qͥa Aꝰ ī pͣˢ radix ē oīm maloꝝ. Et nota qd̓ hͨ dicit̉. hys xxxvij qͥ volūt diuites eſſe ⁊ non ſūt. illis aut qͥ diuites ſūt aliud dr̄. in ſeq̄nti.ſ. non ſuꝑbe ſepe ſꝫ dare pauꝑibus. ⁊ addit: ⁊ incidūt. in deſide ria multa. que diuicie nut̓unt: inutilia ⁊ noci ua. qd̓ peius eſt. ⁊ quo nocent oſtendit ſb̓dēˢ que. deſid̓ia. mergūt hoīes in int̓itū. corpoꝝ. ⁊ p̄dicacōem: aīaꝝ. Radix eni. gn̓alis: oīm maloꝝ ē cupditas. plus hn̄di ꝙͣ oportet Hac aꝰ ſr̄ g ⁊ diabolus cecidit ⁊ pͥmi hoīes Aliqͥ libri ha bent. Radix oīm maloꝝ eſt auaricia. que ꝓpͥe eſt peccunie amor. vn̄ ⁊ ī greco habet̉ philar giria. Si gͦ auaricia habet̉ in libro que ꝓp̓e eſt peccunie amor cū radix oīm maloꝝ dicat̉. ſpēs ponit̉ ꝓ gn̓e. qd̓ eſt cupiditas. Alibi dic̄ ſcriptura. qd̓ ſuꝑbia eſt iniciū oīs peccati hic vero dr̄ qd̓ auaricia ſiue cupiditas radix eſt oīm maloꝝ que non vident̉ ꝯuenire. Sciendū vero eſt vtrūqꝫ vere dictū eſſe ſi peccatorū gn̓a attedant̉. Nullū em̄ gn̄s peccati ē qd̓ ali qn̄ non ꝓueniat ex ſuꝑbia nullū qd̓ aliqn̄ nō ꝓueniat ex cupiditate. ⁊ ē vtiqꝫ aliqͥs homo qui excupiditate fit ſuꝑbus ⁊ aliqͥs eſt qͥ ex ſuꝑbia fit cupidus Eſt em̄ homo qui nō eſſꝫ Auꝰ amator peccunie. nͥ per hoc putaret ſe excellen ciorē eſſe. ⁊ ē qͥ nō amaret excellere n̓ putari ſe ꝑ h̓ maiores diuicias hr̄e. Seqͥr. Vani quidā appetentes errauerūt a fide Iniſeruerūt ſe doloribꝰ multis Tu aūt o homo dei hec fuge. ſectare vero iuſticiā. pieta tem. fidē. caritatē. pacienciā. manſuetudinē Quā cupiditatē: qͥdā appetētes. qͦ em̄ peccuī ā appetit cuꝑe appetit. errauert̉ a fidē: oīo xp̄ꝫ d̓ſerētes. ⁊ inſeruert̉ ſe doloribꝰ ml̓tis. h̓ ꝯſtat in auaris: q̄ tanto pl̓es ſollicitudinū cruciatꝰ ſuſtinent quo amplius deſiderant. vel que ha bita tranſeūt vl̓ que habere non poſſūt Tu aut o tymothee qꝛ. homō. es.i. rōnal̓. ⁊ qꝛ d̓i es. fuge h̓ Nichil em̄ tā aſpeꝝ tāꝙͣ ꝑnicioſū Anbꝰ ꝙͣ ſi vir eccleſiaſticus maxime qui ſb̓limē tenꝫ locū diuicys huius ſcl̓i ſtudeat qꝛ non ſolū ſi bip̄i ſꝫ ⁊ ceteris oībus obeſt quibꝰ ꝯtrariam dat formā. ſectare. vero iuſticiā faciendo vnicuiqꝫ qd̓ ius exigit. qd̓ non cupidus facit: pie tatē. vt egenti ꝯdeſcendas. qd̓ nō cupidus fa cit: fidē: vera. Qui verā fidē de deo hēt. nō cu pit in miſerys fieri diues nec pl̓is eſt ei md̓s ꝙͣ deus. caritatē. dei ⁊ ꝓxim qua penitꝰ carꝫ cupidus pacienciā manſuetudinē. quibꝰ caret cupidus qꝛ nec pacient̓ fert adu̓ſa. nec aly eſt manſuetus. Erta bonū certamen fidei. apphende vitam eternam in quā vocatus es ⁊ con feſſus bonā ꝯfeſſionē corā multis teſtibus. Certa. q. hͦ in te habe ꝓ alys autē. certa cer tamen. q. aſſidue certa. Certamen dico. bonū ſ. quod ꝓdeſt alis. q. tale certamen certa. vt ꝓſit alys cū diſcrecione factū. Certamē dico fidei.ſ. quod ꝓ fide fit. ⁊ ꝓ hys omībus. ap̄p hende vitam eternā.i. non queras niſi vitam eternam qd̓ debes. qꝛ in eam vocatus. non in aliud ⁊ h̓ eſt qd̓ ſubdit. inꝙͣ: habendam. vocatus es ⁊ eciā ideo debes. qꝛ ꝯfeſſꝰ es iā. corā multis teſtibus. vel in ordinacōne vel in predicacione bonam ꝯfeſſionēm. illud qd̓ fides exigit