Queſtio. CXIII. 126 īſtantaneus ẜꝫ naturam. ſic igitur iuſtificatio impit ſit ad deo ī inſtāti. ¶ Ad pͥᵐ gͦ dd̓m. ꝙ motꝰ liberi arbitri qui cōcurrit ad iuſtificationē īpij ē cōſēſus ad deteſtādū pctm̄. ⁊ ad accedēdū ad deū: ꝗ ꝗdē ꝯſēſus ſubito ſit. Cōtigit qn̄qꝫ ꝙ ꝓcedit aliqͣ deliberatio qͥ n̄ ē de ſub̓a iuſtificatōis: ſꝫ via ī iuſtificatiōeꝫ: ſic̄ motꝰ localis ē via ad illuminationē. ⁊ alteratio ad gnātionē. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m: ꝙ ſic̄ ī pͥª dcm̄ ē: nihil ꝓhibet duo ſil̓ ītelligē actu ẜm ꝙ ſūt quodāmō vnū: ſic ſil̓ ītelligimꝰ ſub̓m ⁊ p̄dicatū īquātū vniūt̉ ī ordīe affirma tōis vniꝰ: ⁊ ꝑ eūdē modū liberū arbitriū pōt ī duo ſimul moueri ẜm ꝙ unū ordinat̉ ī aliud: motꝰ āt liberi arbitrij in pctm̄ ordinat̉ ad motū liberi arbitrij ī deū. ꝑꝑ hoc.n. hō deteſtat̉ pctm̄. qꝛ ē ꝯͣ deū cui vult adherere. ⁊ iō libeꝝ arbitriū ī iuſtificatiōe īpij ſil̓ deteſtat̉ pctm̄. ⁊ cōuertit ſe ad deū: ſic̄ ēt corpꝰ ſil̓ recedēdo ab uno loco accedit ad alium. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ nō ē rō qͣre forma ſubito in ma nō reci piat̉. qꝛ magis ⁊ minꝰ pōt ī eē: ſic.n. lumē n̄ ſubito reciꝑet ī aere ꝗ pōt magis ⁊ minꝰ illuminari: ſꝫ rō ē accipiēda ex ꝑte diſpōnis māe uel ſub̓i: vt dcm̄ ē. ¶ Ad 4ᵐ dd̓ꝫ ꝙ in eodē īſtāti ī qͥ forma acqͥrit̉ īcipit res oꝑari ẜꝫ formā: ſicut ignis ſtatiꝫ cū ē gnatus mouet̉ ſurſuꝫ: ⁊ ſi motꝰ eiꝰ eēt iſtātaneꝰ ī eodē īſtāti cōpleret̉: motꝰ āt liberi arbitrij ꝗ ē velle: nō ē ſucceſſiuus: ſꝫ īſtātantꝰ. ⁊ iō nō oꝫ ꝙ iuſtificatio ipij ſit ſucceſſiua. ¶ Ad 3ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ſucceſſio duoꝝ oppoſitorum ī eodē ſub̓o al̓r ē cōſiderāda ī his q̄ ſubiacēt tēpori ⁊ al̓r in bis q̄ ſūt ſupra tp̄s. In his.n. q̄ ſubiacēt tēpori: nō eſt dare vltimū iſtās: ī qͦ forma pͥor ſub̓o īeſt. ē āt dare vltimū tp̄s: ⁊ pͥmū iſtās ī qͥ forma ſubſequēs īeſt mae vel ſub̓o. Cuiꝰ rō ē. qꝛ ī tꝑe ſi pōt accipi an̄ vnū īſtās aliud īſtās p̄cedēs īmediate: eo ꝙ īſtātia n̄ ꝯn̄r ſe habeāt ī tꝑe: ſicut nec pūcta ī linea: vt ꝓbat̉ ī.§. phyſi. ſꝫ tp̄s terminat̉ ad īſtās. ⁊ iō in toto tꝑe p̄cedēti qͥ aliꝗd mouet̉ ad vnā formā ſubeſt for me oppoſite: ⁊ ī vltimo īſtāti illiꝰ tꝑis qd̓ ē pͥmū inſtās ſequētis tꝑis: hꝫ formā q̄ ē terminꝰ motꝰ. Sꝫ ī his q̄ ſūt ſupra tp̄s: al̓r ſe hꝫ: ſi qua.n. ſucceſſio ſit ibi affectuū vel ītellectualiū cōceptionū: puta ī angelis: talis ſucceſſio nō mēſura tur tꝑe cōtinuo: ſed tꝑe diſcreto: ſic̄ ⁊ ip̄a q̄ mēſurāt̉ n̄ ſūt cōtinua: ut ī pͥmo hītū ē: vn̄ ī talibꝰ ē dādū vltimū īſtās ī qͥ pͥmū fuit ⁊ pͥmū iſtās ī qͥ ē id qd̓ ſeꝗt̉: nec opꝫ eē tp̄s mediū: qꝛ n̄ ē ibi ꝯtinuitas tꝑis q̄ hͦ reqͥrebat mēs āt hūana q̄ iuſtificat̉ ẜꝫ ſe ꝗdē ē ſupra tp̄s: ſꝫ ꝑ accn̄s ſubdit̉ tēpori īqͣꝫ tū.ſ. ītelligit cū cōtinuo ⁊ tꝑe ẜm fātaſmata ī ꝗbꝰ ſpēs ītel ligibiles cōſiderat: vt ī pͥmo dcm̄ ē: ⁊ iō iudicādū ē ẜꝫ hoc de eiꝰ mutatiōe ẜm cōditionē motuū tꝑaliū: vt.ſ. dicamus ꝙ nō ē dare vltimū iſtās: ī qͥ culpa īfuit: ſꝫ vltimū tp̄s. ē āt dare pͥmū īſtās in quo gratia ineſt: in toto autem tempore precedenti inerat culpa. Ad octauū ſic ꝓcedit̉. Uidetur ꝙ gr̄e īfuſio n̄ ſit pͥª ordine naͣe īter ea q̄ requi runt̉ ad iuſtificationē īpij. Prius.n. ē recedere a malo: ꝙ accedere ad bonū: ẜm illud p̄s. Declina a malo ⁊ fac bonū. ſꝫ remiſſio culpe ꝑtinet ad receſſū a malo. īfuſio āt gr̄e ꝑtinet ad ꝑſecutionē boni. ergo naliter pͥus ē remiſſio culpe qͣꝫ īfuſio gratie. ¶ Pͣ. Diſpoſitio p̄cedit naͣl̓r formam ad quā diſponit. ſꝫ motꝰ liberi arbitrij ē q̄dā diſpō ad ſuſceptionē gr̄e. ergo naͣl̓r p̄cedit īfuſionē gre. ¶ Pͣ. Pctm̄ ī pedit aīaꝫ ne libere tēdat ī deū ſꝫ pͥus ē remouē id qd̓ ꝓhi bet motū qͣꝫ motꝰ ſeqͣtur. ergo pͥus ē naͣl̓r remiſſio culpe et motꝰ liberi arbitrij ī deū: qͣꝫ ī fuſio gratie. ¶ Sꝫ ꝯͣ. Cā ē pͥor naͣl̓r ſuo effectū: ſꝫ gratie īfuſio cā ē oīuꝫ alioꝝ q̄ reqͥruntur ad iuſtificationē īpij: vt ſupra dictū ē. ergo ē naͣl̓r por¶ Rn̄º. dd̓m: ꝙ p̄dicta qͣtuor q̄ reqͥrūtur ad iuſtificatione ipij tꝑe ꝗdē ſūt ſil̓. qꝛ iuſtificatio īpij n̄ ē ſucceſſiua: ut dcm̄ ē: ſꝫ ordine naͣe vnū eoꝝ ē pͥus altero: ⁊ īter ea naͣli ordine pͥmū ē gr̄e īfuſio: ſcd̓m motus liberi arbitrij ī deū. tertiuꝫ ē motꝰ liberi arbitrij ī pctm̄. qͣrtū v̓o ē remiſſio culpe. Cuius rō ē. qꝛ ī qͥlibet motu naͣl̓r pͥmū ē motio ip̄ius mouentis. ſcd̓ꝫ āt ē diſpoſitio mae ſiue motꝰ ipſiꝰ mobilis. vltimū v̓o ē finis: vel terminꝰ motꝰ ad quē terminat̉ motio moue tis. ip̄a igit̉ dei mouētis motio ē gr̄e īfuſio: ut dictū ē ſupra motꝰ āt vl̓ diſpō mobilis ē ꝗdē duplex motꝰ liberi arbitrij. terminꝰ āt vel finis motꝰ ē remiſſio culpe: ut ex ſupra detis pꝫ. ⁊ ideo naturali ordine primum in iuſtificatione ipij eſt gre īfuſio. ſcd̓ꝫ ē motꝰ liberi arbitrij ī deū. tertiū v̓o ē motꝰ liberi arbitrij ī pctm̄. Propter hoc.n. ille ꝗ iuſtificat̉ deteſtat̉ pctm̄. qꝛ ē ꝯͣ deū: vn̄ motꝰ liberi arbitrij ī deuꝫ p̄cedit nal̓r motū liberi arbitrij ī pctm̄ cū ſit cā ⁊ rō eiꝰ. qͣrtuꝫ v̓o ⁊ ultimū ē remiſſio culpe ad quā tota iſta trāſmutatio ordinat̉ ſic̄ ad finē: ut dcm̄ ē. ¶ Ad pͥmū gͦ dd̓ꝫ ꝙ receſſus a termino: ⁊ acceſſus ad terminū dupl̓r conſiderari poteſt. Uno mō ex parte mobilis: ⁊ ſic naͣl̓r receſſus a termīo p̄cedit acceſſū ad terminū: pͥus.n. ē ī ſub̓o mobili oppoſituꝫ qd̓ abijcit̉: ⁊ poſtmodū ē id qd̓ ꝑ motū aſſequit̉ mobile. Sꝫ ex ꝑte agētis ē ecōuerſo. age̓s.n. ꝑ formā qͥ ī eo p̄exiſtit agit ad remouēdū ꝯͣriū: ſic̄ ſol ꝑ ſuā lucē agit ad remouēdū tenebras. ⁊ iō ex ꝑte ſol̓ pͥꝰ ē illumīare qͣꝫ tenebras re monē. ex ꝑte āt aeris illuminādi pͥus ē purgari a tenebris: qͣꝫ cōſeꝗ lumē ordīe naͣe lꝫ utrūqꝫ ſit ſil̓ tꝑe. Et qꝛ infuſio gratie: ⁊ remiſſio culpe dn̄r ex ꝑte dei iuſtificātis. iō ordine nae pͥor ē gratie īfuſio. qͣꝫ culpe remiſſio. Sꝫ ſi ſumāt̉ ea q̄ ſūt ex ꝑte hoīs iuſtificati ē ecōuerſo. nā pͥus ē ordine nature liberatio a culpa: qͣꝫ cōſecutio gratie iuſtificātis. vel p̄t di ci ꝙ termini iuſtificatiōis ſūt culpa: ſic̄ a qͦ: ⁊ iuſtitia ſic̄ ad que: gratia v̓o ē cā ⁊ remiſſiōis culpe: ⁊ adeptōis iuſtitie. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ diſpō ſub̓i p̄cedit ſuſceptionē forme ordine naͣe. ſeꝗt̉ tn̄ actionē agētis: ꝑ quā ēt ip̄ꝫ ſub̓ꝫ diſpōitur ⁊ iō motꝰ liberi arbitrij nae ordīe p̄cedit ꝯſecutionē gratie: ſeꝗt̉ āt gratie īfuſionē. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ ſic̄ ph̓s dic̄ ī.2. phyſi. ī motibꝰ animi oīno p̄cedit motꝰ ī pͥncipiū ſpeculatio nis: vl̓ ī finē actōis: ſꝫ ī exterioribꝰ motibꝰ remotio īpedimē ti p̄cedit aſſecutionē finis. ⁊ qꝛ motus liberi arbitrij eſt mo tus animi prius nature ordine mouetur in deum: ſicut ī finem: qͣꝫ ad remouendū impedimentum peccati. Ad nonū ſic ꝓcedit̉. Ur̄ ꝙ iuſtificatio īpii n̄ ſit maximū opꝰ dei. O iuſtificaeꝫ eniꝫ īpii ꝯſeꝗt̉ aliꝗs gratiā vie: ſꝫ ꝑ glorificationē ꝯſeꝗt̉ aliquis gratiā pr̄ie q̄ maiorē. gͦ glorificatio āgeloꝝ vl̓ hoīuꝫ ē maius opꝰ: qͣꝫ iuſtificatio īpii. ¶ Pͣ. Iuſtificatio īpii ordinatur ad bonū ꝑticulare vniꝰ hoīs: ſꝫ bonū vniuerſi ē maiꝰ qͣꝫ bo nū vniꝰ hoīs: vt pꝫ ī pͥº ethi. ergo maiꝰ opꝰ ē creatio celi: et terre: qͣꝫ iuſtificatio īpii. ¶ Pͣ. Maiꝰ ē ex nihilo aliꝗd facē ⁊ vbi nihil cooꝑat̉ agēti: qͣꝫ ex aliqͦ facē aliꝗd cum aliqͣ cooꝑatiōe patiētis: ſꝫ ī oꝑe creatōis ex nihilo ſit aliꝗd: vn̄ nihil p̄t cooꝑari agēti: ſꝫ in iuſtificatōe īpit d̓s ex aliqͦ aliꝗd fa cit.i. ex īpio iuſtū: ⁊ ē ibi aliqͣ cooꝑatio ex ꝑte hoīs: qꝛ ē ibi motꝰ liberi arbitri: vt dcm̄ ē. gͦ iuſtificatō īpii n̄ ē maximū opꝰ dei. ¶ Sꝫ ꝯͣ ē qd̓ ī p̄s. dr̄. Miẜatiōes eiꝰ ſuꝑ oīa oꝑa eiꝰ. ⁊ ī collecta dr̄. Deꝰ ꝗ oīpotētiā tuā parcendo maxīe et miſerādo māifeſtas. ⁊ aug. dic̄ exponēs illd̓ Io. 14. Maiora hoꝝ faciet: qd̓ maiꝰ opꝰ ē vt ex ipio iuſtꝰ fiat qͣꝫ creare celū ⁊ terrā. ¶ Rn̄º. dd̓ꝫ ꝙ opꝰ aliqd̓ p̄t dici magnū dupliciter. Unoº ex ꝑte mōi agēdi: ⁊ ſic maximū opꝰ ē creatio nis ī qͥ ex nihilo ſit aliꝗd. Alioº p̄t dici opꝰ magnū ꝑꝑ magnitudinē eiꝰ qd̓ ſit: ⁊ ẜꝫ hoc maiꝰ opꝰ ē iuſtificatio īpii q̄ ter minat̉ ad bonū eternū dīne ꝑticipatōiſqͣꝫ creatio celi ⁊ t̓re q̄ terminat̉ ad bonū naͣe mutabil̓. ⁊ iō Aug. cū dixiſſet ꝙ magis ē ꝙ ex īpio fiat iuſtꝰ qͣꝫ creare celū ⁊ terrā: ſubiūgit. Celū.n. ⁊ terra trāſibit: p̄deſtīatoꝝ āt ſalꝰ ⁊ iuſtificatio per manebit. Sꝫ ſciēdū ē ꝙ aliꝗd magnū dr̄ dupl̓r. Unoº ẜꝫ qͣꝫtitatē abſolutā: ⁊ hoc mō donū gl̓ie ē maiꝰ qͣꝫ donū gr̄e iuſtificātis īpiū. ⁊ ẜꝫ hoc glorificatio iuſtoꝝ eſt maiꝰ opꝰqͣꝫ iuſtificatio īꝑii. Alioº dr̄ aliꝗd magnū qͣꝫtitate ꝓportiōis ſic dr̄ mos ꝑuꝰ ⁊ miliū magnū: ⁊ hͦ mō donū gr̄e īpiū iuſtifi cātis ē maiꝰ qͣꝫ donū glorie btīficātis iuſtū: qꝛ plus excedit donū gratie dignitate īpii ꝗ erat dignꝰ pena: qͣꝫ donū glorie dignitatē iuſti: ꝗ ex hoc ipſo ꝙ ē iuſtificatꝰ ē dignꝰ gloria: ⁊ iō Aug. dic̄ ibidē. Iudicet ꝗ pōt: vtrū maiꝰ ſit iuſtos angelos creare qͣꝫ ipios iuſtificare: certe ſi eqͣlis eſt vtrūqꝫ po tētie: hoc maioris ē miẜicordie. Et ꝑ hoc pꝫ rn̄ſio ad pͥmū. ¶ Ad ſecūdū dicēdū ꝙ bonū vniuerſi ē maius qͣꝫ bonum ꝑticulare vnius ſi accipiat̉ vtrūqꝫ in eodē genere. ſꝫ bonuꝫ gratie vnius maius ē qͣꝫ bonū nature totiꝰ vniuerſi. ¶ Ad tertium dd̓m: ꝙ ratio illa procedit ex parte modi agēdi: ẜꝫ quem creatio eſt maximum opus dei.
zum Hauptmenü