.XLVII rōnis in deo.. pͥncipia effectus cognoſcūtur ſꝫ idē ē effectꝰ miſericordie et bonitatis.ſ. ꝓuidē mi nus hn̄tibꝰ. eadem ē vtriuſqꝫ.. miſericor dia ē q̄dā v̓tus. ſꝫ v̓tus ē bōitas v̓tuoſi. miſericor dia inquātū hꝰ mōi bonitas q̄dā ē: ita vr̄ eadē vtriuſqꝫ. Sꝫ ꝯͣ q̄cūqꝫ ſunt vniꝰ rōnis: ſunt etiaꝫ vniꝰ ambitꝰ. ſꝫ bonitas et miſericordia ſūt vniꝰ ambitꝰ: qꝛ bonitas dīna cōicat̉ oībus creaturis in­ꝙͣtū a pͥmo bono ſūt oīa bona: miſericordia āt inuenit̉ in oībꝰ creaturis vt oēs miſericordes dicāt̉ bōitas et miſericordia ſūt eiuſdē rōnis.. miſericordia eēt: niſi eēt miſeria. ſꝫ bonitas eſſe poſſꝫ etiā nll̓a miſeria exn̄te: qꝛ bonuꝫ depēdet a malo: ſic̄ nec habitꝰ a pͥuatione. miſericordia et bonitas ī deo ſūt vniꝰ rōnis. Lteriꝰ vr̄ opꝰ dīne miſericordie ad attributū potētie reducatur qꝛ opꝰ ad illud attributū reducit̉ qd̓ maxime ip̄m manifeſtat̉. ſꝫ opꝰ miſericordie maxīe manife ſtat dei potētiā. vn̄ ī collecta dr̄: Deꝰ om̄ipotētiaꝫ tuā parcēdo maxīe et miſerēdo manifeſtas. miſe ricordie opꝰ ad om̄ipotentiā reducit̉.. diuina miſericordia maxīe manifeſtat̉ ī iuſtificatiōe impij ſꝫ maiꝰ ē iuſtificare impiū ꝙͣ creare celū et terrā: vt dicit Augꝰ. creatio ad potētiam reducat̉: vr̄ et miſericordie opꝰ ad potentiā dei reduci debeat. Sed ꝯͣ vr̄ reducat̉ ad attributū ſapīe: qꝛ ipſe miſeret̉ paſſiōe ſꝫ iudicio: iudiciū āt ad ſapīam ꝑtinet. et miſericordie opꝰ ſapīe ē attribuendum. . miſericordia facit miſeriā alicꝰ quodāmō ī eo miſeret̉. ſꝫ miſericordie nr̄e pn̄t in deo niſi cognitionē. miſericordia ad cognitōem ſeu ſapīam dei ꝑtinet. Sꝫ ecōtra vr̄ ad bonitatē qꝛ Sapīe. xj. ponit̉ rōne miſericordie amor diui nus: dr̄ enī: Parcis oībꝰ qm̄ tua ſunt amas aīas ſꝫ amor ad bonitatē ꝑtinet. miſericordia bōitati ē attribuēda. Rn̄deo dd̓ ad. j. qōem ex hoc dr̄ miſericors: qꝛ miſeriā alteriꝰ ſuā facit: qd̓ qͥdem ꝯtingit ꝙͣtū ad duo. Prīo ꝙͣtuꝫ ad hoc ipſe quo dāmō ex aliena miſeria afficit̉ inqͣtuꝫ ꝯpatit̉ patiē ti. Scd̓o ſcd̓m quandā reputatiōeꝫ: qꝛ miſeriā ꝓxi mi reputat qͣſi ſuā: et exinde mouet̉ ad repellendū eiꝰ miſeriā bn̄ficiū: ſic̄ repelleret ſuā. Deꝰ aūt nll̓o miſerie ꝑticeps pōt. vn̄ ſcd̓m pͥmū modum miſericordia in cadit: ſꝫ ip̄e hoc ſe hꝫ in repellēdo miſerias alioꝝ: ſicut ſe hꝫ ī repellēdo miſeriā ſuā: ſicut enī ī repellēdo miſeria alicꝰ ſiderat hoīs vtilitatē cuiꝰ repellit miſeriā: ita et deꝰ ſua bn̄ficia repellēs noſtra miſeriā ordīat hoc ad ſuā vtilitatē ſꝫ ad nr̄aꝫ: vn̄ inqͣtū nr̄a miſeria ē qͣſi ſua ſcd̓m reputationē quandā ip̄iꝰ repellit ſic dr̄ miſericors et miſereri: et ꝓpt̓ hoc cōit̓ dr̄ ē ī eo miſericodia ſcd̓m paſſionē ſꝫ ſcd̓m effectuꝫ: tn̄ effectꝰ ex affectū volūtatis ꝓcedit: non ē paſſio ſꝫ ſimplex volūtatis actꝰ. Ad j. dd̓ Dama. diffinit miſericordiā ꝓut ē paſſio ī nobis inuēta: hūc modū deo ꝯpetit. Ad. ij. dd̓ miſeri cordia ī nobis paſſio q̄dā ē: nll̓a aūt paſſio ē lauda bilis niſi ſcd̓ꝫ rōne regulat̉: vn̄ ī nobis miſericor dia ē laudabilis niſi ſcd̓m ſeqͥt̉ ordinē rōnis: nihil enī qd̓ ī nobis ſit tranſfert̉ ī deū niſi eo ī nobis ē laudabile: et miſericordia ī deo ē ſcd̓m rōem ſapīe ip̄iꝰ: vn̄ oꝫ ex hocipſo aliqͥs eſt magis pcc̄or maiorē effectuꝫ miſericordie ꝯſeqͣt̉: ni ſi ſcd̓m ē ī dīua ſapīa ordinatū. Et hoc pꝫ ſolutio ad tertiuꝫ: qꝛ miſericors repellit alie miſeriā ꝙͣtūcūqꝫ pōt. ſꝫ ꝙͣtū recta permittit. Sil̓r et deꝰ repellit nr̄am miſeriaꝫ ẜm ordinē ſapīe ſue: et inducit miſeriā pene qͥbuſdā: et permittit qͦſdā incide̓ ī miſeriā culpe. D. ij. qōnem dd̓ miſericordie bonitatis differunt ī tribꝰ. Prīo i hoc miſericordia reſpicit t̓minū a: ſꝫ bonitas magis t̓minū ad quē: ille enī cui deꝰ bn̄ficia largit̉ ſit de deficiēte ꝑfectus: bonitas reſpicit cōicatōeꝫ ꝑfectionis: qꝛ bonū ē diffuſiuū eſſe ſꝫ miſericordia re picit remotionē defectꝰ. Secūdo ī hoc miſeri cordia ꝓprie loquēdo ꝑtinet ad ꝓuidētiā diuinā bona ſua cōicat creaturis rōnalibꝰ tm̄: reſpicit enī miſeriā ſit cōtraria felicitati: pōt niſi naliū creaturarū qͣꝝ ē felices. ſꝫ bonitas reſpicit ꝓuidentiā diuinā reſpectu qͣrūlibet rerū. Tertio ī hoc miſericordia importat quādā aſſimilatōeꝫ ꝓuidētis ad cui ꝓuidet̉: inqͣtū ꝓuidens alterius miſeriā qͣſi ſuaꝫ reputat: et miſericordia eſſe pōt niſi ī natura intellectuali: habꝫ exterminati onem miſerie aliene. ſꝫ bonitas hꝫ ordinē ad cōica tionē ſimplicit̓: vn̄ cuilibet creature hꝫ ꝑfectiōeꝫ cōicabilē bonitas ꝯuenire pōt. Pōt et qͣrta differē tia aſſignari: qꝛ miſericordia remouet debituꝫ ab eo cui ꝓuidet̉: enī dr̄ miſericordit̓ dari alicui qd̓ ei debet̉. ſꝫ bonitas remouet debiti ratiōem ab eo cui aliquid dat̉: vnd̓ bonitas ſe habꝫ cōit̓ ad lar gitionē iuſticie et miſericordie. Ad.j. dd̓ ē incōueniēs ꝯuerſionē gentiū et bonitati diuine miſericordie etiā attribue̓ ꝙͣuis rōne diuerſa vt ex dictis pꝫ. Ad. ij. dd̓ miſericordia ſe hꝫ ex ad ditione ad bonitatē quodāmō vt patꝫ p̄dicta: et om̄e opꝰ qd̓ ē miſericordie ē etiā bonitatis: ſꝫ econuerſo. Ad. iij. dd̓ miſericordia ꝙͣuis ſit bonitas q̄dā: tn̄ quedā ſuꝑ rōem bonitatis addit: et ẜm hoc ē omino eadē bonitatis et miſeri­cordie: ſic̄ ē om̄ino eadē hominis et animal̓. O.iij. qōeꝫ dd̓ om̄e opꝰ diuinū ex potētia ſa­piētia et bonitate ꝓcedit: ſed tn̄ opꝰ aliquod appro priat̉ potētie ſapīe vel bonitati ẜm ī eo mirabi lius apparet id qd̓ ꝑtinet ad aliquod p̄dictorū at­tributoꝝ: potētia aūt importat abſolutā ratiōem principij aliqͥd ꝓducētis. ſꝫ ſapīe ē ordinare: vn̄ ad ſapīam ꝑtinet modꝰ ꝓducēdi quo aliqͥd ordina te in ꝓducit̉. ſꝫ bonitas hꝫ rōnem finis reſpicit motiuū ad ꝓducendū: et in oꝑe creatiōis ī quo admirabile reddit̉ hoc p̄cipue res ī eſſe ꝓducte ſunt manifeſtat̉ maxime diuina potētia. ſed ī oꝑe C 3