Diſt. rubernationis quo res ordinate diſponinfitendꝰ tur ip̄e ordo reꝝ admirabilis: et ſapīe attribuit̉ ſꝫ opus recreatiōis admirabile reddit ex ip̄o moti uo: qꝛ ex oꝑibus iuſticie fecimus: ſꝫ ꝓpter ſuā bonitatē ſaluos nos fecit: vn̄ attribuit̉ p̄cipue bōi tati: qꝛ ex hoc aliqͥd dr̄ miſericordit̓ factuꝫ qd̓ ex debito dat̉: ſꝫ ex bonitate largientis: opus miſericordie inqͣtum hꝰ mōi bonitati appropriat̉. Ad.j. dd̓ deus dr̄ parcēdo et miſerēdo ſuā omnipotentiā maxīe manifeſtare: ad ſub­ſtantiā facti ꝙͣ quo ad licētiaꝫ faciēdi. ille enī qui ē alicui ſuꝑiori ptāti ſubiectus pōt licite dimitte penas a ſuꝑiori ptāte ꝯſtitutas. ex hoc deꝰ pe­nas dimittit et ſupra debitū largit̉: on̄dit̉ ipſe ex ꝓpria ptāte et aucͣte oīa oꝑat̉: ip̄e ē ſuꝑiori ptāti ſubiectus: ſꝫ ꝙͣtū ad ſubſtantiaꝫ facti p̄cipue manifeſtat̉ bonitas ī parcēdo: opus miſericor die bonitati ē attribuendū. Ad. ij. dd̓ iuſtifi care impiū dr̄ magis ꝙͣ creare celū et terrā inqͣtuꝫ ad nobilius ꝑducit̉ qͥs iuſtificationē ꝙͣ crea­tionē: vel inqͣtuꝫ ī creatōe ē aliqͥd qd̓ repugnet creanti ſit ex nihilo: ſic̄ in iuſtificatiōe repugnat iuſtificāti inordīata volūtas: vn̄ ꝙͣuis opus iuſtifi­cationis potētiā manifeſtet: ſpēalit̓ tn̄ cōmēdat bo nitatē inqͣtū ip̄a ē ſola ad iuſtificandū mouet ex ꝑte iuſtificādi magis inueniat̉ ꝙͣ iuſtificatōni re pugnet. Ad. iij. dd̓ lꝫ miſericordia iudicio di rigat̉: tn̄ miſericordie ꝯſiſtit in iudicio ſꝫ ma­gis in volūtate: et magis appropriat̉ bonitati ꝙͣ ſapīe. Et ſimilit̓ dicendū ad quartū de cognito ne: qꝛ illa p̄exigit̉ ad volūtatē repellēdi miſeriam ī qua ratio miſericordie completur. D ſecundū ſic pro cedit̉: vr̄ deꝰ ſꝑ miſericordiā exhibe at in hoc punit citra cōdignū et remu nerat vltra meritū: qꝛ Apoc̄. xviij. Quantū glori­ficauit ſe et in delicijs fuit: tantū date illi tormētuꝫ et luctū. et Matth̓. vij. In qua mēſura mēſi fueri tis remetiet̉ vobis. vr̄ ſcd̓m menſurā meriti vl̓ delicti ſit mēſura pene vel p̄mij: et ita ſꝑ punit circa cōdignū: nec remunerat vltra meritū.. Apoc̄. xviij. dr̄: Duplicate ei duplicia ſcd̓ꝫ oꝑa eiꝰ. et Eſa. xl. Suſcepit de manu dn̄i duplicia oībuſ peccatis ſuis. et ſuꝑ illud pſal. Ex vſuris et iniqͥta­te ⁊cͣ. dicit glo. Plus exigit ī pēis ꝙͣ ꝯmiſſū ſit ī cul pis. vr̄ puniat citra cōdignū: ſꝫ magis vltra. . pueri baptizati liberati ſūt ab omni pcc̄o. ſūt debitores alicꝰ pene: ſꝫ tn̄ frequēter ml̓te pe ne eis diuinitus in hac vita infligūt̉: vt febres et hꝰ mōi. Nec pōt dici ad eoꝝ vtilitatē cedāt: qn̄­qꝫ moriāt̉ an̄qͣ ad adultā etatē ꝑueniāt. vr̄ puniat ſꝑ citra ꝯdignū.. peccato origīali debet̉ alia pena ꝙͣ carētia viſiōis diuine. ſꝫ hac pe na puniūt̉ pueri baptizati in pcc̄o origīali de cedūt. vr̄ ſꝑ puniat citra ꝯdignū.. illd̓ qd̓ pōt aliter eēt aſſerēdū ſꝑ ita ſe habeat. ſꝫ deus pōt aliqn̄ ſeruare modū iuſticie vt ſcd̓ꝫ dignū puniat: hoc enī ē ꝯͣ potētiā ordinatam. ē aſſerendū ſꝑ puniat citra ꝯdignum.. ſapīe. vj. dr̄: Exiguo ꝯcedit̉ miſericordia: potentes potēter tormēta patiēt̉: et Iaco. ij. Iudiciū ſine mi ſericordia ei fecit miſericordia. vr̄ potēteſ et īmiſericordes puniāt̉ citra ꝯdignū. Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dr̄ in pſal. ẜm pcc̄a nr̄a fecit nobis: neqꝫ ſcd̓m iniqͥtates ⁊cͣ.. ꝓpriū derelinqͥt id ius ē ꝓpriū. ſꝫ deo ꝓpriū ē miſereri: vt dr̄ in collecta Deus cui ꝓpriū ē miſereri ſꝑ et parce̓. ſꝑ miſeret̉. ſꝫ hoc eēt niſi p̄miū ꝯferret vltra meritū: ma la citra ꝯdignū. vr̄ ita ſꝑ accidat. ALterius vr̄ ī omni oꝑe dei miſericordia et v̓itas ꝯiungāt̉ qꝛ opus creatiōis p̄ſupponit aliqͥd. ſꝫ opus qd̓ ē ſcd̓m iuſticiā p̄ſupponit debitū: opꝰ autē quod ē ſcd̓m miſericordiā p̄ſupponit miſeriā. ī oꝑe crea tionis ꝯueniūt iuſticia miſericordia.. uertere gētes et ꝯuerte iudeos ſūt diuerſa oꝑa. ſꝫ ī ꝯuerſiōe gentiū vr̄ fuiſſe ſola miſericordia: ī ſalua tiōe āt iudeoꝝ iuſticia: id quod dr̄ Ro. xv. Dico ih̓m xp̄m mīſtꝝ fuiſſe circūciſiōis ad ꝯfirmandas ꝓmiſſiōes patꝝ gētes aūt ſuꝑ miſericordia hono rare deū. nec ī omni oꝑe dn̄i ē miſericordia et ve ritas.. ibi vr̄ iuſticia vbi vnꝰ pcc̄o alte­rius punit̉. ſꝫ deꝰ qn̄qꝫ punit vnū pcc̄o alteriꝰ: ſic̄ pcc̄o Cayn maledictꝰ ē chanaan. Gen̄. ix. pec cato dauid ꝑcuſſus ē ppl̓us. ij. Reg. vlt̓. vr̄ non ſꝑ iuſticiā et miſericordiā ī oꝑe ſeruet.. ibi vr̄ ſeruari iuſticia vbi nullū meritū p̄ceſſit: iuſti cia debituꝫ reſpiciat. ſꝫ ī impio iuſtificat̉ nullum meritū p̄ceſſit. vr̄ iuſticia aliqͣ ī impij iuſtifica tiōe.. iuſticia nunꝙͣ reddit equalibꝰ niſi eqͣlia ſꝫ deꝰ qn̄qꝫ equalibꝰ ineqͣlia tribuit: an̄ enī ꝙͣ iacob et eſa nati eſſent aut aliqͥd boni vel mali egiſſent oīno equales erāt: et tn̄ vni p̄parauit gloria alte ri penā: vt pꝫ Ro. ix. ſil̓r aaron et filij iſrael pec caſſent equalit̓ ī idoli adoratiōe: Aaron ē puni tus ppl̓s punitꝰ fuerit: vt pꝫ Exo. xxj. vr̄ in oībus iuſticiā ſeruet.. hoc vr̄ iniuſtuꝫ vt meliori minꝰ det̉ de bonis magis de mal̓. ſꝫ bona tꝑalia aliqn̄ abundātiꝰ dant̉ a deo mal̓ ꝙͣ bonis: pene qn̄qꝫ magis inferūt bonis ꝙͣ mal̓. vr̄ ī omni oꝑe ſuo iuſticiā ſeruet mīa. Sꝫ cōtra Augꝰ. dic̄ in li. de ꝯcordia euāgeliſtaꝝ: Deus res hūanas curat iuſte et miſericordit̓ curat: vt nec p̄­cludat miſericordia iuſticiā: nec iuſticia miſericor­diā excludat. vr̄ ī omni oꝑe dn̄i iuſticia miſe ricordia ꝯueniāt.. magꝭ differt ī deo iuſti cia et mīa ꝙͣ potētia bōitas et ſapīa. ſꝫ opꝰ potē­tie ē opꝰ ſapīe et bōitatꝭ. vr̄ ſil̓r opꝰ iuſticie ſit miſericordie et ecōuerſo. Lterius vr̄ ī oꝑe dei pͥncipalior ſit iuſticia ꝙͣ mīa. qꝛ vt dr̄ Hebr̄. x. Hor rēdū ē īcide̓ ī manꝰ dei viuētꝭ. ſꝫ eēt ſi miſericor dia pͥncipalior ī eiꝰ oꝑe eēt. iuſticia magꝭ ī oꝑe dei