Diſt. rubernationis quo res ordinate diſponinfitendꝰ tur ip̄e ordo reꝝ admirabilis: et iō ſapīe attribuit̉ ſꝫ opus recreatiōis admirabile reddit ex ip̄o moti uo: qꝛ nō ex oꝑibus iuſticie q̄ fecimus: ſꝫ ꝓpter ſuā bonitatē ſaluos nos fecit: vn̄ attribuit̉ p̄cipue bōi tati: ⁊ qꝛ ex hoc aliqͥd dr̄ miſericordit̓ eē factuꝫ qd̓ nō ex debito dat̉: ſꝫ ex bonitate largientis: iō opus miſericordie inqͣtum hꝰ mōi bonitati appropriat̉. ¶ Ad.j. gͦ dd̓ ꝙ deus dr̄ parcēdo et miſerēdo ſuā omnipotentiā maxīe manifeſtare: nō tā qͦ ad ſubſtantiā facti ꝙͣ quo ad licētiaꝫ faciēdi. ille enī qui ē alicui ſuꝑiori ptāti ſubiectus nō pōt licite dimitte penas a ſuꝑiori ptāte ꝯſtitutas. ex hoc gͦ ꝙ deꝰ penas dimittit et ſupra debitū largit̉: on̄dit̉ ꝙ ipſe ex ꝓpria ptāte et aucͣte oīa oꝑat̉: ⁊ ꝙ ip̄e nō ē ſuꝑiori ptāti ſubiectus: ſꝫ ꝙͣtū ad ſubſtantiaꝫ facti p̄cipue manifeſtat̉ bonitas ī parcēdo: ⁊ iō opus miſericor die bonitati ē attribuendū. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ iuſtifi care impiū dr̄ magis ꝙͣ creare celū et terrā inqͣtuꝫ ad nobilius eē ꝑducit̉ qͥs ꝑ iuſtificationē ꝙͣ ꝑ creationē: vel inqͣtuꝫ ī creatōe nō ē aliqͥd qd̓ repugnet creanti cū ſit ex nihilo: ſic̄ in iuſtificatiōe repugnat iuſtificāti inordīata volūtas: vn̄ ꝙͣuis opus iuſtificationis potētiā manifeſtet: ſpēalit̓ tn̄ cōmēdat bo nitatē inqͣtū ip̄a ē ſola q̄ ad iuſtificandū mouet cū ex ꝑte iuſtificādi magis inueniat̉ ꝙͣ iuſtificatōni re pugnet. ¶ Ad. iij. dd̓ ꝙ lꝫ miſericordia iudicio di rigat̉: nō tn̄ eē miſericordie ꝯſiſtit in iudicio ſꝫ magis in volūtate: et iō magis appropriat̉ bonitati ꝙͣ ſapīe. ¶ Et ſimilit̓ dicendū ad quartū de cognito ne: qꝛ illa p̄exigit̉ ad volūtatē repellēdi miſeriam ī qua ratio miſericordie completur. D ſecundū ſic pro cedit̉: vr̄ ꝙ deꝰ nō ſꝑ miſericordiā exhibe at in hoc ꝙ punit citra cōdignū et remu nerat vltra meritū: qꝛ Apoc̄. xviij. Quantū glorificauit ſe et in delicijs fuit: tantū date illi tormētuꝫ et luctū. et Matth̓. vij. In qua mēſura mēſi fueri tis remetiet̉ vobis. gͦ vr̄ ꝙ ſcd̓m menſurā meriti vl̓ delicti ſit mēſura pene vel p̄mij: et ita nō ſꝑ punit circa cōdignū: nec remunerat vltra meritū. ¶ Pͣ. Apoc̄. xviij. dr̄: Duplicate ei duplicia ſcd̓ꝫ oꝑa eiꝰ. et Eſa. xl. Suſcepit de manu dn̄i duplicia ꝓ oībuſ peccatis ſuis. et ſuꝑ illud pſal. Ex vſuris et iniqͥtate ⁊cͣ. dicit glo. Plus exigit ī pēis ꝙͣ ꝯmiſſū ſit ī cul pis. gͦ vr̄ ꝙ n̄ puniat citra cōdignū: ſꝫ magis vltra. ¶ Pͣ. pueri baptizati liberati ſūt ab omni pcc̄o. gͦ nō ſūt debitores alicꝰ pene: ſꝫ tn̄ frequēter ml̓te pe ne eis diuinitus in hac vita infligūt̉: vt febres et hꝰ mōi. Nec pōt dici ꝙ ad eoꝝ vtilitatē cedāt: cū qn̄qꝫ moriāt̉ an̄qͣ ad adultā etatē ꝑueniāt. gͦ vr̄ ꝙ nō puniat ſꝑ citra ꝯdignū. ¶ Pͣ. peccato origīali nō debet̉ alia pena ꝙͣ carētia viſiōis diuine. ſꝫ hac pe na puniūt̉ pueri nō baptizati qͥ in pcc̄o origīali de cedūt. gͦ vr̄ ꝙ nō ſꝑ puniat citra ꝯdignū. ¶ Pͣ. illd̓ qd̓ pōt aliter eē nō eēt aſſerēdū ꝙ ſꝑ ita ſe habeat. ſꝫ deus pōt aliqn̄ ſeruare modū iuſticie vt ſcd̓ꝫ cō dignū puniat: hoc enī nō ē ꝯͣ potētiā ordinatam. gͦ nō ē aſſerendū ꝙ ſꝑ puniat citra ꝯdignum. ¶ Pͣ. ſapīe. vj. dr̄: Exiguo ꝯcedit̉ miſericordia: potentes potēter tormēta patiēt̉: et Iaco. ij. Iudiciū ſine mi ſericordia ei qͥ nō fecit miſericordia. gͦ vr̄ ꝙ potēteſ et īmiſericordes nō puniāt̉ citra ꝯdignū. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt qd̓ dr̄ in pſal. Nō ẜm pcc̄a nr̄a fecit nobis: neqꝫ ſcd̓m iniqͥtates ⁊cͣ. ¶ Pͣ. ꝓpriū nō derelinqͥt id cū ius ē ꝓpriū. ſꝫ deo ꝓpriū ē miſereri: vt dr̄ in collecta Deus cui ꝓpriū ē miſereri ſꝑ et parce̓. gͦ ſꝑ miſeret̉. ſꝫ hoc nō eēt niſi p̄miū ꝯferret vltra meritū: ⁊ ma la citra ꝯdignū. gͦ vr̄ ꝙ ita ſꝑ accidat. ALterius vr̄ ꝙ nō ī omni oꝑe dei miſericordia et v̓itas ꝯiungāt̉ qꝛ opus creatiōis nō p̄ſupponit aliqͥd. ſꝫ opus qd̓ ē ſcd̓m iuſticiā p̄ſupponit debitū: opꝰ autē quod ē ſcd̓m miſericordiā p̄ſupponit miſeriā. gͦ ī oꝑe crea tionis nō ꝯueniūt iuſticia ⁊ miſericordia. ¶ Pͣ. cō uertere gētes et ꝯuerte iudeos ſūt diuerſa oꝑa. ſꝫ ī ꝯuerſiōe gentiū vr̄ fuiſſe ſola miſericordia: ī ſalua tiōe āt iudeoꝝ iuſticia: ꝑ id quod dr̄ Ro. xv. Dico ih̓m xp̄m mīſtꝝ fuiſſe circūciſiōis ad ꝯfirmandas ꝓmiſſiōes patꝝ gētes aūt ſuꝑ miſericordia hono rare deū. gͦ nec ī omni oꝑe dn̄i ē miſericordia et ve ritas. ¶ Pͣ. ibi nō vr̄ eē iuſticia vbi vnꝰ ꝓ pcc̄o alterius punit̉. ſꝫ deꝰ qn̄qꝫ punit vnū ꝓ pcc̄o alteriꝰ: ſic̄ ꝓ pcc̄o Cayn maledictꝰ ē chanaan. Gen̄. ix. ⁊ ꝓ pec cato dauid ꝑcuſſus ē ppl̓us. ij. Reg. vlt̓. gͦ vr̄ ꝙ non ſꝑ iuſticiā et miſericordiā ī oꝑe ſeruet. ¶ Pͣ. ibi n̄ vr̄ ſeruari iuſticia vbi nullū meritū p̄ceſſit: cū iuſti cia debituꝫ reſpiciat. ſꝫ ī impio qͥ iuſtificat̉ nullum meritū p̄ceſſit. gͦ nō vr̄ iuſticia aliqͣ ī impij iuſtifica tiōe. ¶ Pͣ. iuſticia nunꝙͣ reddit equalibꝰ niſi eqͣlia ſꝫ deꝰ qn̄qꝫ equalibꝰ ineqͣlia tribuit: an̄ enī ꝙͣ iacob et eſa nati eſſent aut aliqͥd boni vel mali egiſſent oīno equales erāt: et tn̄ vni p̄parauit gloria ⁊ alte ri penā: vt pꝫ Ro. ix. ſil̓r cū aaron et filij iſrael pec caſſent equalit̓ ī idoli adoratiōe: Aaron nō ē puni tus cū ppl̓s punitꝰ fuerit: vt pꝫ Exo. xxj. gͦ vr̄ ꝙ nō in oībus iuſticiā ſeruet. ¶ Pͣ. hoc vr̄ eē iniuſtuꝫ vt meliori minꝰ det̉ de bonis ⁊ magis de mal̓. ſꝫ bona tꝑalia aliqn̄ abundātiꝰ dant̉ a deo mal̓ ꝙͣ bonis: ⁊ pene qn̄qꝫ magis inferūt bonis ꝙͣ mal̓. gͦ vr̄ ꝙ nō ī omni oꝑe ſuo iuſticiā ſeruet cū mīa. ¶ Sꝫ cōtra Augꝰ. dic̄ in li. de ꝯcordia euāgeliſtaꝝ: Deus qͥ res hūanas curat iuſte et miſericordit̓ curat: vt nec p̄cludat miſericordia iuſticiā: nec iuſticia miſericordiā excludat. gͦ vr̄ ꝙ ī omni oꝑe dn̄i iuſticia ⁊ miſe ricordia ꝯueniāt. ¶ Pͣ. nō magꝭ differt ī deo iuſti cia et mīa ꝙͣ potētia bōitas et ſapīa. ſꝫ oē opꝰ potētie ē opꝰ ſapīe et bōitatꝭ. gͦ vr̄ ꝙ ſil̓r oē opꝰ iuſticie ſit miſericordie et ecōuerſo. ¶ Lterius vr̄ ꝙ ī oꝑe dei pͥncipalior ſit iuſticia ꝙͣ mīa. qꝛ vt dr̄ Hebr̄. x. Hor rēdū ē īcide̓ ī manꝰ dei viuētꝭ. ſꝫ hͦ n̄ eēt ſi miſericor dia pͥncipalior ī eiꝰ oꝑe eēt. gͦ iuſticia magꝭ ī oꝑe dei